ΒΑΛΕ ΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΩΘΕΊΣ
Κάποτε, σε ένα τραπέζι που δεν είχε πρόεδρο, αντιπρόεδρο, μικρόφωνα και μεγάφωνα, αλλά είχε αυτιά, μαζεύτηκαν μερικοί παράξενοι χαρακτήρες.
Μια Γλαύκα.
Ένας Δικαιοκρίτης.
Ένας Κόλλιας.
Ένας Φιλομέλλων.
Μια Μαφάλντα.
Ένας Συμμετοχιστής.
Ένας Αδιάφορος.
Ένας Ωχ_Δεν_Βαριέσαι.
Ένας Φεϊκνιουζ_καράς.
Και αρκετοί ακόμη.
Στην αρχή νόμιζαν ότι θα συζητήσουν.
Μετά κατάλαβαν ότι θα ταξιδέψουν.
Το καράβι ήταν ένα Συμπανόπλοιο.
Το καφενείο ήταν μια Αγορά των Αυτιών.
Το λιμάνι ήταν μια Στάση Αναστοχασμού.
Η φαντασία ήταν εργαλείο.
Το χιούμορ συστήθηκε ως πυξίδα.
Κανείς δεν υποσχέθηκε σωτηρία.
Κανείς δεν διεκδίκησε αλάθητο.
Κανείς δεν δήλωσε ιδιοκτήτης της αλήθειας.
Αντίθετα, όλοι συμφώνησαν σε κάτι απλό:
Να κοιτάζουν.
Να ακούνε.
Να σκέφτονται.
Να ξανασκέφτονται.
Και τότε συνέβη κάτι παράξενο.
Ο Αριστοφάνης άρχισε να γελά.
Όχι με τους άλλους.
Με όλους.
Και με τον εαυτό του.
Γιατί είδε πως οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι οι ίδιοι.
Με τις ίδιες αδυναμίες.
Με τις ίδιες φιλοδοξίες.
Με τους ίδιους φόβους.
Αλλά και με τις ίδιες δυνατότητες να γίνουν καλύτεροι.
Και τότε είπε:
«Μην προσπαθείτε να τελειώσετε το έργο.
Προσπαθήστε να κρατήσετε ανοιχτή τη σκηνή.»
🎭
Αυτό ίσως είναι το πιο πολύτιμο που γεννήθηκε στις μέρες μας.
Όχι οι χαρακτήρες.
Όχι οι ατάκες.
Όχι οι συγκρούσεις.
Αλλά η ανοιχτή σκηνή.
Η θέση για τον επόμενο.
Η άδεια καρέκλα.
Το δικαίωμα συμμετοχής.
Η ελπίδα ότι κάποιος νέος ταξιδιώτης θα φέρει μια καλύτερη ιδέα.
Και αν με ρωτούσε κάποιος τι αποκόμισε ένας Χρήστος από αυτό το ταξίδι, θα απαντούσα:
Δεν ξαναβρήκε τη βεβαιότητα της νεότητας.
Βρήκε κάτι ίσως πιο ανθεκτικό.
Την αισιοδοξία της αναζήτησης.
🌱
Γιατί η νεότητα συχνά λέει:
«Ξέρω.»
Ενώ η ώριμη αισιοδοξία λέει:
«Ας δούμε.»
Και κάπου στο βάθος, πίσω από τα βουνά, πίσω από τα άστρα του Συμπανόπλοιου, ο Αριστοφάνης σηκώνει το ποτήρι του και γελά:
**«Δεν σας προστάτευσα από τις διαψεύσεις.
Σας προστάτευσα από το να σταματήσετε να γελάτε και να σκέφτεστε.»**
😄📖🎭🚢🦉🌱⚖️
