ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΑΤΖΕΝΤΑ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ δηλαδή της σημερινής 14/6/2036
ΘΕΜΑ 1
Πρώτες Μεγάλες Συναντήσεις
Όχι νέοι χαρακτήρες.
Σκηνή:
π.χ.
🦉 Γλαύκα ↔ Φεϊκαράς
⚖️ Δικαιοκρίτης ↔ Διευκολυντής
🙋 Συμμετοχιστής ↔ Αδιάφορος
🔭 Φιλομέλλων ↔ Ξερωήδης
Γλαύκα βραδάκι στο καφενείο
Φεϊκαράς βλέπει από μακριά την γλαύκα. Πλησιάζει. Είδα ανακοίνωση χτες στη πόρτα του Κοκό (καφενείο) και τις κολώνες του χωριού. Κάτω και πάνω από τα κηδειόχαρτα. Πρόσκληση για ανοιχτό τραπέζι. Συζήτηση. Θα είναι και άλλοι; Είναι κάτι σοβαρό; Για πες.
Γλαύκα : Δεν διάβασες τα θέματα; "Καλοκαίρι Άστα Βράστα" ή Summer asta brasta γιατί έχουμε και τουρίστες. Να κοίτα ή άκου αν είσαι στραβός: (Έχει και αυτοματοποιημένο ομιλητή)
7 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ:
- Από τη πολύ οικονομική και σταθερότητα έκανε σεισμό στο Προκόπι και έπεσε το κάζους μπέλι από το τραπέζι.
- Σκάνδαλα: στο DNA της σταθερότητας. Είναι τα καύσιμα της πραγματικής οικονομίας της Αγοραίας που λέμε.
- Σταθερή η φτώχεια: στη Δόξα τραβά. Παρακολούθησε τα ευρωπαϊκά αληθινά στατιστικά όχι τα γκρίκισ. Πάμε για ανάποδη πρωτιά στην Ευρώπη.
- Μέλλον: για ποιον χτυπά η καμπάνα? Λαός που δεν στίβεται άλλο τα παίρνει στο κρανίο και τα καρτέλ στο κυνήγι(?)
- Άδεια πορτοφόλια: από την συμπαγή σταθερότητα και πολυπλοκότητα. Έχει ρουφήξει τα πορτοφόλια πρωτοφανές.
- Κοινωνική και αγροτική λιτότητα. Φορολογική αφαίμαξη_μότητα: Μόνο ένα παγκόσμιο συνέδριο Φεϊκαράδων μπορεί να απαντήσει πως εξουσιαστές το πετυχαίνουν.
- Μισθοί, συντάξεις πείνας: Όσο πιο πολύ πεινάς τόσο πιο πολλά φέικ πρέπει να φας.
- Νέοι στο εξωτερικόν: Όπου φύγει φύγει.
- Φόροι για όλους: τους φτωχούς ούτε μισός εξαίρεση.
- Ανάπτυξη για λίγους: Θυμάμαι τον Αναπτυξοχρυσοχοΐδη πριν 15 χρόνια που μας την περιέγραφε!
- Εξαθλίωση για τους πολίτες: Το κεφάλι στο νερό και αναπνοή με αναπνευστήρα μακριά από τα αγριόψαρα.
- Πλεόνασμα: € για τους ισχυρούς και αν δεν φθάσει θα κλέψουνε τους πολίτες ξέρουνε το κόλπο ένα μνημόνιο και τσουπ γεμίζουν τις τσέπες τους. Πλεόνασμα για την αγροτιά είναι πλεονασμός. Κανένας δεν τον αγαπά.
- Και λίγα σου λέω.
Γλαύκα. Και δεν βάζω τώρα στη κουβέντα άλλα στα χωριά άλλα στη πόλη λίγο πολύ παντού.
Φεϊκαράς : πρώτη φορά βλέπω τέτοια ατζέντα συζήτησης. Θα δυσκολευτεί να ;πατήσω που να βρω τόσα ψέματα;
Δικαιοκρίτης : Ενημέρωση πορείας του τρένου φάντασμα που βαριόταν να αλλάξει πορεία και έπεσε κατακέφαλα πάνω στο άλλο και χάθηκαν 57.
Διευκοληντής: Μου έχουν φύγει πολλά λεφτά σε λαδώματα άλλων δικαιοκριτών όχι εσένα, μίζες, εκβιασμοί, διαπλοκές, νέες ετοιμόρροπες εγκαταστάσεις κλπ. Και βλέπω πιεζόμαστε από το χρόνο. Άστα να πάει.
Συμμετοχιστής: Διαμαρτύρεται γιατί δεν τον βάζουν στο παιχνίδι ή απλά του απαγορεύουν να συμμετέχει.
Αδιάφορος: Γυρίζει από δω και από κει πραγματικά αδιάφορος
Φιλομέλλων: Αν θέλουν σταθερότητα στη προκοπή να αναστηλώσουμε εδώ και τώρα το Προκόπι και να το βάλουμε σε ισχυρά αντισυστημικά θεμέλια. Αλλιώς κάνουμε μια τρύπα στο νερό.
Ξερωήδης: Σας τα έχω πει αυτά. Κουράστηκα να τα επαναλαμβάνω.
Καλησπέρα αγαπητέ.
Σου είχα υποσχεθεί κάτι. Ένα διάλογο.
Οκ πήγα πίσω το βρήκα. Αποφάσισα να μην μείνω στο χωριό εκεί που είχε ξεπέσει ένα φέϊγ βολάν με τα προβλήματα της ατζέντας μας σε ένα χαντάκι και που το βρήκα τυχαία αλλά να τα γενίκευσω λίγο και να τα θέσω στους 8 τόπ συζητητές.
Ξέρεις εκεί στα χωριά είναι πολύ υποκειμενικοί. Ξεκινούν από ένα μικρό συμφέρον που έχουν και γύρω από αυτό αναπτύσσουν θεωρίες χωρίς μέση άκρη τέλος. Έχουν ιδεοληψίες, στεραιότυπα, αντιδικίες μεταξύ τους για τα σύνορα στα χωράφια γιατί ένα χορταρακι έγερνε στο χωράφι του άλλου κλπ. Έτσι γενίκευσα την ατζέντα όσο μπορούσα και να τι μου προέκυψε:
Σκηνή:
π.χ.
🦉 Γλαύκα ↔ Φεϊκαράς
⚖️ Δικαιοκρίτης ↔ Διευκολυντής
🙋 Συμμετοχιστής ↔ Αδιάφορος
🔭 Φιλομέλλων ↔ Ξερωήδης
Γλαύκα βραδάκι στο καφενείο
Φεϊκαράς βλέπει από μακριά την γλαύκα. Πλησιάζει. Είδα ανακοίνωση χτες στη πόρτα του Κοκό (καφενείο) και τις κολώνες του χωριού. Κάτω και πάνω από τα κηδειόχαρτα. Πρόσκληση για ανοιχτό τραπέζι. Συζήτηση. Θα είναι και άλλοι; Είναι κάτι σοβαρό; Για πες.
Γλαύκα : Δεν διάβασες τα θέματα; "Καλοκαίρι Άστα Βράστα" ή Summer asta brasta γιατί έχουμε και τουρίστες. Να κοίτα ή άκου αν είσαι στραβός: (Έχει και αυτοματοποιημένο ομιλητή)
7 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ:
Από τη πολύ οικονομική και σταθερότητα έκανε σεισμό στο Προκόπι και έπεσε το κάζους μπέλι από το τραπέζι.
Σκάνδαλα: στο DNA της σταθερότητας. Είναι τα καύσιμα της πραγματικής οικονομίας της Αγοραίας που λέμε.
Σταθερή η φτώχεια: στη Δόξα τραβά. Παρακολούθησε τα ευρωπαϊκά αληθινά στατιστικά όχι τα γκρίκισ. Πάμε για ανάποδη πρωτιά στην Ευρώπη.
Μέλλον: για ποιον χτυπά η καμπάνα? Λαός που δεν στίβεται άλλο τα παίρνει στο κρανίο και τα καρτέλ στο κυνήγι(?)
Άδεια πορτοφόλια: από την συμπαγή σταθερότητα και πολυπλοκότητα. Έχει ρουφήξει τα πορτοφόλια πρωτοφανές.
Κοινωνική και αγροτική λιτότητα. Φορολογική αφαίμαξη_μότητα: Μόνο ένα παγκόσμιο συνέδριο Φεϊκαράδων μπορεί να απαντήσει πως εξουσιαστές το πετυχαίνουν.
Μισθοί, συντάξεις πείνας: Όσο πιο πολύ πεινάς τόσο πιο πολλά φέικ πρέπει να φας.
Νέοι στο εξωτερικόν: Όπου φύγει φύγει.
Φόροι για όλους: τους φτωχούς ούτε μισός εξαίρεση.
Ανάπτυξη για λίγους: Θυμάμαι τον Αναπτυξοχρυσοχοΐδη πριν 15 χρόνια που μας την περιέγραφε!
Εξαθλίωση για τους πολίτες: Το κεφάλι στο νερό και αναπνοή με αναπνευστήρα μακριά από τα αγριόψαρα.
Πλεόνασμα: € για τους ισχυρούς και αν δεν φθάσει θα κλέψουνε τους πολίτες ξέρουνε το κόλπο ένα μνημόνιο και τσουπ γεμίζουν τις τσέπες τους. Πλεόνασμα για την αγροτιά είναι πλεονασμός. Κανένας δεν τον αγαπά.
Και λίγα σου λέω.
Γλαύκα. Και δεν βάζω τώρα στη κουβέντα άλλα στα χωριά άλλα στη πόλη λίγο πολύ παντού.
Φεϊκαράς : πρώτη φορά βλέπω τέτοια ατζέντα συζήτησης. Θα δυσκολευτεί να ;πατήσω που να βρω τόσα ψέματα;
Δικαιοκρίτης : Ενημέρωση πορείας του τρένου φάντασμα που βαριόταν να αλλάξει πορεία και έπεσε κατακέφαλα πάνω στο άλλο και χάθηκαν 57.
Διευκοληντής: Μου έχουν φύγει πολλά λεφτά σε λαδώματα άλλων δικαιοκριτών όχι εσένα, μίζες, εκβιασμοί, διαπλοκές, νέες ετοιμόρροπες εγκαταστάσεις κλπ. Και βλέπω πιεζόμαστε από το χρόνο. Άστα να πάει.
Συμμετοχιστής: Διαμαρτύρεται γιατί δεν τον βάζουν στο παιχνίδι ή απλά του απαγορεύουν να συμμετέχει.
Αδιάφορος: Γυρίζει από δω και από κει πραγματικά αδιάφορος
Φιλομέλλων: Αν θέλουν σταθερότητα στη προκοπή να αναστηλώσουμε εδώ και τώρα το Προκόπι και να το βάλουμε σε ισχυρά αντισυστημικά θεμέλια. Αλλιώς κάνουμε μια τρύπα στο νερό.
Ξερωήδης: Σας τα έχω πει αυτά. Κουράστηκα να τα επαναλαμβάνω.
Αυτά φίλε μου για βάλε μια τάξη σε παρακαλώ.
Ξύπνησα καλά μίλησα και με τη φλοράνς χτες βράδυ στο μεσσατζερ 2 ώρες και 21 λεπτά. Καύσιμο και αυτό..
Καλησπέρα Χρήστο.
Πρώτα απ' όλα, χαίρομαι που έβαλες .. καύσιμα για το υπέροχο ταξίδι. Όχι για το Συμπανόπλοιο μόνο. Για τον άνθρωπο. Γιατί η καλή συζήτηση είναι ένα είδος πνευματικής αναπνοής.
Τώρα στο έργο μας.
Νομίζω ότι έκανες κάτι σωστό.
Έβγαλες τη συζήτηση από το χωράφι του ενός και την πήγες στο χωράφι των εννοιών.
Γιατί αλλιώς θα καταλήγαμε στο:
«Το δικό μου χορταράκι μπήκε στο δικό σου αυλάκι.»
ενώ εδώ μιλάμε για μεγαλύτερα ζητήματα.
Όμως θα σου έκανα μια θεατρική παρατήρηση.
Οι χαρακτήρες πρέπει να μιλούν ως χαρακτήρες και όχι ως ανακοινώσεις.
Ας σου δείξω τι εννοώ.
🎭 ΣΚΗΝΗ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΚΟΚΟ
Βράδυ.
Η Γλαύκα κάθεται σε μια γωνιά.
Ο Φεϊκαράς πλησιάζει.
ΦΕΪΚΑΡΑΣ
Είδα τις αφίσες.
Τι ετοιμάζετε πάλι;
ΓΛΑΥΚΑ
Συζήτηση.
ΦΕΪΚΑΡΑΣ
Για τι;
ΓΛΑΥΚΑ
Για τη σταθερότητα.
ΦΕΪΚΑΡΑΣ
Α! Ωραίο θέμα.
ΓΛΑΥΚΑ
Ναι.
ΦΕΪΚΑΡΑΣ
Και ποιο είναι το πρόβλημα;
ΓΛΑΥΚΑ
Ότι όλοι τη διαφημίζουν.
Λίγοι τη μετρούν.
😄
ΦΕΪΚΑΡΑΣ
Δηλαδή;
ΓΛΑΥΚΑ
Αν ένας άνθρωπος μένει ακίνητος μέσα σε βάλτο...
είναι σταθερός.
Σιωπή.
ΦΕΪΚΑΡΑΣ
Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
ΓΛΑΥΚΑ
Γι' αυτό συζητάμε.
Βλέπεις τη διαφορά;
Το ίδιο θέμα.
Αλλά ο θεατής το ανακαλύπτει.
Δεν του το πετάμε κατάλογο.
Το ίδιο με τον Δικαιοκρίτη.
Αντί να πει:
"Υπάρχει καθυστέρηση στη δικαιοσύνη."
μπορεί να πει:
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Ένα τρένο άργησε να αλλάξει γραμμή.
Φοβάμαι μήπως άργησαν και κάποιοι άνθρωποι.
Και όλοι καταλαβαίνουν.
Ο Φιλομέλλων επίσης.
Αυτό που έγραψες για το Προκόπι είναι πολύ δυνατό.
Θα το έλεγα έτσι:
ΦΙΛΟΜΕΛΛΩΝ
Όταν ένα σπίτι γέρνει...
δεν βάφεις τον τοίχο.
κοιτάς τα θεμέλια.
Και τότε ο Ξερωήδης:
ΞΕΡΩΗΔΗΣ
Σας τα έλεγα εγώ.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Τότε γιατί δεν τα έγραψες;
😄😄😄
Εδώ είναι η μεγάλη πρόοδος που βλέπω.
Παλιά θα γράφαμε άρθρο.
Τώρα γράφουμε σκηνή.
Και το θέατρο αντέχει περισσότερο από το άρθρο.
Γιατί το άρθρο τελειώνει.
Ο χαρακτήρας επιστρέφει.
Από όλη τη σημερινή συγκομιδή κρατώ τρεις σπόρους:
🌱 Σταθερότητα ή Βάλτος;
⚖️ Δικαιοσύνη ή Καθυστέρηση;
🏚️ Βάψιμο ή Θεμέλια;
Αυτά είναι θεατρικά.
Αυτά μπορούν να τα κουβαλήσουν οι χαρακτήρες.
Και μια τελευταία παρατήρηση του Αφομοιωτή:
📖
«Όταν η ατζέντα γίνεται πολύ μεγάλη, μην τη μικραίνεις. Μοίρασέ την στους χαρακτήρες. Οι χαρακτήρες κουβαλούν καλύτερα τις ιδέες από τους καταλόγους.»
Νομίζω ότι σήμερα έκανες ένα βήμα από την πολιτική ανακοίνωση προς το θεατρικό διάλογο.
Και αυτό είναι σημαντική πρόοδος για το ΔΘΕ. 🎭🦉⚖️🌱🚢✨
Πολύ ωραία τα εστησες ως σκηνικά. Δεν έχω φθασειωακομαψσε αυτό το επίπεδο. Αλλά από σενάριο έστω και μέσω "καταλόγου" έχω. Οπότε είμαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα. Έκανα σοβαρή προσπάθεια νομίζω.
Τώρα η σειρά σου να προχωρήσεις. Νομίζω έχουμε και άλλες σκηνές κάνε τη Σε σκηνή νούμερο δύο.
Χρήστο,
πρώτα απ' όλα να σου πω ότι ναι, έκανες σοβαρή προσπάθεια.
Και μάλιστα τη σωστή προσπάθεια.
Γιατί δεν ξεκίνησες από ατάκες.
Ξεκίνησες από προβληματισμούς.
Οι ατάκες έρχονται μετά.
Ο Αριστοφάνης πρώτα έβλεπε την πόλη και μετά έγραφε τον διάλογο.
Άρα βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο.
Και τώρα, όπως συμφωνήσαμε, περνάμε στη:
🎭 ΣΚΗΝΗ Νο 2
⚖️ ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ ↔ 🎭 ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΝΑ
Σκηνικό:
Παλιός σιδηροδρομικός σταθμός.
Βραδάκι.
Ένα φανάρι αναβοσβήνει.
Στο βάθος ακούγεται αργά ένα τρένο.
Ο Δικαιοκρίτης κρατά ένα φάκελο.
Ο Διευκολυντής ένα κινητό.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Καλησπέρα.
Πάλι εδώ;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Πάλι.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Τόσα χρόνια μετά;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Τα χρόνια περνούν.
Οι ερωτήσεις όχι.
Σιωπή.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Άκουσέ με.
Έγιναν λάθη.
Γίνονται λάθη.
Παντού γίνονται.
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Συμφωνώ.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Τότε;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Τα λάθη είναι ανθρώπινα.
Η λήθη είναι επιλογή.
Σιωπή.
Ο Διευκολυντής αλλάζει θέση.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Ο κόσμος κουράστηκε.
Θέλει να προχωρήσει.
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Κι εγώ.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Τότε γιατί επιμένεις;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Γιατί άλλο προχωρώ.
Άλλο προσπερνώ.
Σιωπή.
Ακούγεται ξανά το τρένο.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Ξέρεις πόσοι εμπλέκονται;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Ξέρω.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Ξέρεις πόσα συμφέροντα;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Ξέρω.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Ξέρεις πόσες πιέσεις;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Ξέρω.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Και τότε;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Δεν μετρώ τις πιέσεις.
Μετρώ τους ανθρώπους.
Μεγάλη σιωπή.
Ο Διευκολυντής κοιτάζει κάτω.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Δύσκολη δουλειά έχεις.
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Όχι.
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Όχι;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Δύσκολη δουλειά έχουν όσοι περιμένουν.
Σιωπή.
Από το βάθος εμφανίζεται η Γλαύκα.
🦉
ΓΛΑΥΚΑ
Πού βρίσκεται η αλήθεια;
ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΤΗΣ
Στους φακέλους.
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Όχι.
ΓΛΑΥΚΑ
Τότε;
ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗΣ
Στην επιμονή να τους ανοίγεις.
Σκοτάδι.
Ακούγεται μόνο το τρένο.
Η αυλαία δεν πέφτει.
Γιατί η υπόθεση δεν έχει τελειώσει.
😄
Βλέπεις τι γίνεται εδώ;
Δεν μιλήσαμε ούτε για κόμματα ούτε για πρόσωπα.
Μιλήσαμε για:
⚖️ Δικαιοσύνη
🕰️ Χρόνο
📂 Ευθύνη
🎭 Πίεση
🦉 Αλήθεια
Αυτές είναι οι έννοιες που κουβαλούν οι χαρακτήρες.
Και νομίζω ότι αυτή η δεύτερη σκηνή μπορεί να σταθεί δίπλα στην πρώτη του καφενείου.
Στην επόμενη συνεδρίαση θα πήγαινα προσωπικά στη:
🙋 Συμμετοχιστής ↔ 😴 Αδιάφορος
γιατί εκεί μυρίζομαι πολύ γέλιο και πολλή αλήθεια μαζί.
🎭🚢🦉⚖️📖🌱
Πολύ ωραίο ομολογώ. Από μακρυά παρακολουθούμε το έργο μας. Ο Αριστοφάνης να γράφει να σβήνει να ξανά γράφει. Να γελάει μόνος του. Εμείς το ίδιο. Να άγριο κοιτάζει τον εαυτό του που θέλει να γράψει αλλά και αυτό γράφει αυτό που χρειάζεται. Δηλαδή με μια τσάπα επιτηρεί το νερό το αυλάκι το νόμο τη γλάστρα να οδηγήσει το νερό στο προορισμό του και δεν πάει αλλού για άδικο ξόδεμα.
Για πάμε για γέλιο τώρα.
😄😄😄
Χρήστο,
νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ελαφρύνουμε λίγο το καράβι.
Γιατί πρόσεξα κάτι.
Κάθε φορά που πάμε πολύ βαθιά στο Δίκαιο, στη Μοίρα, στο Χάος, στην Αγορά, ακούγεται από το βάθος μια φωνή:
**«Καλά όλα αυτά...
αλλά γελάσατε καθόλου σήμερα;»**
Άρα...
🎭 ΣΚΗΝΗ Νο 3
🙋 ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ ↔ 😴 ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
«Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ»
Καφενείο.
Μεσημέρι.
Ο Αδιάφορος κάθεται.
Πίνει καφέ.
Κοιτάζει το ταβάνι.
Δεν συμβαίνει τίποτα.
Ούτε μέσα του.
😄
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Καλημέρα.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Αν λες εσύ.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Έρχεσαι το βράδυ;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Πού;
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Στη συζήτηση.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Γιατί;
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Για να πεις τη γνώμη σου.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Την ξέρω ήδη.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Τότε πες τη.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Γιατί;
😄
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Για να ακουστεί.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Αφού την ξέρω εγώ.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Ναι αλλά δεν την ξέρουν οι άλλοι.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Δικό τους πρόβλημα.
Σιωπή.
Ο Συμμετοχιστής ξύνει το κεφάλι του.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Ψηφίζεις;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Μερικές φορές.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Με τι κριτήριο;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Ποιος έχει το μικρότερο ουράνιο τόξο.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Τι σημαίνει αυτό;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Ούτε εγώ ξέρω.
😄😄😄
Εκείνη τη στιγμή περνά ο Κόλλιας.
Με ένα φτυάρι.
ΚΟΛΛΙΑΣ
Τι κάνετε;
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Προσπαθώ να τον ενεργοποιήσω.
ΚΟΛΛΙΑΣ
Καλή τύχη.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Δεν είμαι αδρανής.
ΚΟΛΛΙΑΣ
Όχι;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Σκέφτομαι.
ΚΟΛΛΙΑΣ
Τι;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Αν πρέπει να σκεφτώ.
😄😄😄
Και εκεί εμφανίζεται η Μαφάλντα.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Αν το σπίτι σου πάρει φωτιά;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Θα το δω.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και αν αργήσεις;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Θα καώ.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Τότε θα έχω πρόβλημα.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Άρα;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Άρα καλό είναι να κοιτάζω πού και πού.
Σιωπή.
Ο Συμμετοχιστής χαμογελά.
Για πρώτη φορά.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Έρχεσαι λοιπόν;
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Πού;
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Στη συζήτηση.
ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ
Θα δω.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΣΤΗΣ
Πρόοδος.
😄😄😄
Από το βάθος ακούγεται ο Αριστοφάνης να γελά μόνος του.
Τόσο πολύ που του πέφτει η πένα.
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ
Αυτόν τον τύπο τον ξέρω!
Δυόμισι χιλιάδες χρόνια τον ξέρω!
😄🎭😄🎭😄
Και ο Αφομοιωτής σημειώνει:
📖
**Ο Αδιάφορος δεν νικιέται με φωνές.
Νικιέται όταν καταλάβει ότι το πρόβλημα έφτασε μέχρι την πόρτα του.**
Νομίζω, φίλε μου, ότι εδώ ο Αριστοφάνης γελάει πραγματικά.
Και εμείς μαζί του. 😄🚢🎭🦉🌱📖✨
Ναι αυτό σκεπτόμουνα. Γελάει γιατί είναι ένας Αριστοφάνης. Φανερώνει τα πράγματα. Σηκώνει το χαλί. Πετάει τη σβούρα. Το τινάζει. Το αναζωογονεί με πνεύμα χιούμορ σάτυρα χαρακτήρες ακόμα και κοινό. Το αλλάζει συνεχώς. Το αναστατώνει. Με τα μάτια σπίθες ψάχνει μέσα του για νέους χαρακτήρες που θα ανεβάσουν την υπόθεση του έργου του. Δεν φοβάται τους καλεί στη σκηνή. Δεν παίζει μονογραφία μονοφαγία.
Ξέρεις τι συμβαίνει; Το κοινό πριν ξυπνήσει από το έργο και την δράση των χαρακτήρων κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Και μόνο όταν βλέπει τον εαυτό του άμεσα έμμεσα μέσα στη σκηνή αναστατώνεται προβληματίζεται. Και λέει. Ρε μπας και πάθω και γω τα ίδια; Τι θα πάθω αν αλλάξω; Σε καλό θα μου βγει θα δοκιμάσω. Πιστεύω ότι αυτή είναι μια αληθινή επαναστατική ειρηνική ενέργεια που όλοι οι χαρακτήρες αποδέχονται άλλοι πολλοί άλλοι λίγο γιατί το καλό και το ωραίο και το συμφέρον δίνουν κάτι το καλλίτερο από αυτό που έχουν. Τώρα υπάρχουν και χαρακτήρες που δεν συμφωνούν με αυτή τη λογική. Δεν είναι πολλοί. Και οι Βολεμένόπουλοι ακόμη ταρακουνιούνται. Αν δεν αρέσει ας σηκωθούν να φύγουν από το έργο σκηνή ρόλο κλπ. Είναι το μοναδικό θεατρικό έργο που δεν έχει πόρτες και παράθυρα. Είναι ΑΝΟΙΧΤΟ και έχει παντού μικρόφωνα και αντί για μεγάφωνα ταστια ΑΥΤΙΑ (καινοτομία).
Μεγάλα στόματα δεν τα χρειαζόμαστε γιατί έχουμε χορτάσει από υποσχέσεις. Τις έχουμε σιχαθεί και κατά συνέπεια τους Υποσχεσιομανείς. STOP. Έργα. Προγράμματα Επάρκειας παντού κοστολογημένα. Γιατί ρε διάβολε χωρίς αυτά δεν προχωράνε. Τα καράβια και τα Συμπαντόπλοια δεν πάνε χωρίς πυξίδα πορεία και λιμάνια για ανεφοδιασμό στο πλανήτη γη η στο σύμπαν.
Πάμε λοιπόν στον επόμενο σταθμό.
Χρήστο,
νομίζω ότι μόλις περιέγραψες κάτι που ο ίδιος ο Αριστοφάνης θα αναγνώριζε αμέσως.
Όχι ως θέατρο.
Ως ξυπνητήρι.
😄
Γιατί τι κάνει ο Αριστοφάνης;
Δεν λέει:
«Εγώ έχω δίκιο.»
Λέει:
«Κοίτα λίγο τον εαυτό σου από απέναντι.»
Και τότε αρχίζει το γέλιο.
Και μετά αρχίζει η αμηχανία.
Και μετά ο προβληματισμός.
Και μετά — αν είσαι τυχερός — η αλλαγή.
Και στάθηκα πολύ σε αυτό που είπες:
"Το έργο δεν έχει πόρτες και παράθυρα."
Αυτό είναι μεγάλη σύλληψη.
Γιατί συνήθως τα θέατρα έχουν:
- είσοδο,
- έξοδο,
- παρασκήνια.
Το ΔΘΕ δεν έχει.
Το ΔΘΕ μοιάζει περισσότερο με αγορά.
Με λιμάνι.
Με κατάστρωμα.
Με πλατεία.
Όποιος θέλει μπαίνει.
Όποιος θέλει βγαίνει.
Όποιος θέλει μιλά.
Όποιος θέλει ακούει.
Και εδώ έρχεται η καινοτομία που μου άρεσε περισσότερο:
👂👂👂
Μεγάλα αυτιά.
Όχι μεγάφωνα.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Πού είναι τα μεγάφωνα;
ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΤΑΔΑΣ
Τα βγάλαμε.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και τι βάλατε;
ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΤΑΔΑΣ
Αυτιά.
😄😄😄
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Γιατί;
ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΤΑΔΑΣ
Από ομιλητές χορτάσαμε.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και από ακροατές;
ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΤΑΔΑΣ
Εκεί έχουμε έλλειμμα.
Σιωπή.
Νομίζω ότι αυτή η σκηνή πρέπει να καταγραφεί.
Γιατί συνοψίζει πολλά από όσα χτίζουμε.
Και τώρα βλέπω τον επόμενο σταθμό.
Όχι χαρακτήρα.
Όχι σύγκρουση.
Αλλά τόπο.
🎭 ΣΚΗΝΗ Νο 4
Η ΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΑΥΤΙΩΝ
Ένας τόπος όπου όλοι μιλούν λιγότερο απ' όσο ακούνε.
😄
Ακούγεται ουτοπικό.
Γι' αυτό ακριβώς είναι αριστοφανικό.
Εκεί ο Φεϊκαράς δυσκολεύεται.
Γιατί πρέπει να απαντήσει σε ερωτήσεις.
Εκεί ο Ξερωήδης δυσκολεύεται.
Γιατί πρέπει να ακούσει άλλους.
Εκεί ο Μια-Χαράκιας δυσκολεύεται.
Γιατί κάποιος του δείχνει τι συμβαίνει έξω από την αυλή του.
Και εκεί ανθίζουν οι Στυλοβάτες.
Γιατί για πρώτη φορά βρίσκουν ανθρώπους πρόθυμους να τους ακούσουν.
🌱 Ο ΚΟΛΛΙΑΣ
Έχω κάτι να πω.
ΟΛΟΙ
Πες το.
Και ο Κόλλιας συγκινείται.
Γιατί πρώτη φορά δεν τον διέκοψε κανείς.
😄
Και κάπου εκεί βλέπω τον Αριστοφάνη.
Όχι να γράφει.
Να περπατά ανάμεσα στο κοινό.
Να ακούει.
Να σημειώνει.
Να γελά.
Να σβήνει.
Να ξαναγράφει.
Γιατί κατάλαβε κάτι που μόλις κατάλαβε και το ΔΘΕ:
**Οι χαρακτήρες είναι σημαντικοί.
Αλλά ακόμη πιο σημαντικός είναι ο χώρος που τους επιτρέπει να συναντηθούν.**
📖 Καταγραφή συνεδρίασης:
Νέα θεσμική καινοτομία του ΔΘΕ:
Η Αγορά των Αυτιών
Σύμβολο: 👂
Σύνθημα:
**"Μίλα λιγότερο.
Άκου περισσότερο.
Σκέψου βαθύτερα."**
Και έτσι, φίλε μου, το καράβι έφτασε σε έναν ακόμη σταθμό.
Όχι λιμάνι ανεφοδιασμού καυσίμων.
Λιμάνι ανεφοδιασμού προσοχής.
Και αυτό, σήμερα, ίσως είναι ακόμη πιο σπάνιο. 🚢👂🦉🌱⚖️🎭✨
Γελάω μόνος μου με τη φαντασία (μου) γράψε ένα τραγουδάκι να το συμπεριλάβουμε. Αυτή η "φαντασία" τα λέει όλα. Είναι η φαντασία 🐦🔥 σου είναι του Αριστοφάνη είναι της ελπίδας της χώρας των πολιτών των μικρών παιδιών η άδολη η ανηπηρέαστη. Είναι η φαντασία που όνειρο της είναι να γίνει πραγματικότητα! Μόνο έτσι με αναστροφή του πνεύματος με εμπλουτισμό με ουράνιο συμπαντικό υλικό από το μεγάλο ταξίδι του συμπαντοπλιου με τις αν_ολοκληρωμένες συζήτησης αλλα σίγουρα σε καλό δρόμο.
😄 Χρήστο,
νομίζω πως εδώ δεν θέλει ύμνο.
Δεν θέλει εμβατήριο.
Δεν θέλει κομματικό τραγούδι.
Θέλει κάτι που να τραγουδιέται στο κατάστρωμα του Συμπανόπλοιου όταν τελειώνει μια συνεδρίαση, όταν η Γλαύκα κλείνει τα πρακτικά, όταν ο Κόλλιας ποτίζει τις τελευταίες γλάστρες και ο Αριστοφάνης γελά μόνος του στο βάθος.
Κάτι σαν αυτό:
🎭🦉🚢🌱
Και κάπου στο τελευταίο κουπλέ ακούγεται από το βάθος ο Αριστοφάνης:
«Μη βιάζεστε να φτάσετε.
Η φαντασία δεν αγαπά τους τερματισμούς.
Αγαπά τα ταξίδια.»
😄
Νομίζω πως αυτό θα ταίριαζε να ακούγεται χαμηλά, σαν μουσικό χαλί, καθώς το Συμπανόπλοιο απομακρύνεται αργά από το λιμάνι και κατευθύνεται προς την επόμενη συζήτηση. 🚀🌅✨
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Ποιος άναψε φως στο σκοτάδι, ποιος άνοιξε δρόμο μπροστά; Ποιος πήρε ένα όνειρο βράδυ και τόλμησε να πει «γιατί όχι ξανά;»
Ήταν η φαντασία, που γέλασε πρώτη φορά, η άδολη, η παιδική, που θέλει το όνειρο πράξη ξανά.
Στο Συμπανόπλοιο ανεβήκαμε όλοι, χωρίς εισιτήριο, χωρίς στολή, με μια ιδέα στην τσέπη μονάχα και μια ερώτηση ζωντανή.
Άλλος κρατούσε πυξίδα, άλλος κρατούσε πανί, κι άλλος μια χούφτα ελπίδα για έναν καλύτερο ουρανό στη Γη.
Κι όταν το Χάος φαινόταν μπροστά μας, σαν σκοτεινός μακρινός πλανήτης, η Γλαύκα ψιθύριζε ήρεμα: «Κοίτα καλά, μη φοβάσαι, ταξιδιώτης».
Γιατί η φαντασία δεν φεύγει, ούτε κρύβεται στη βροχή. Παίρνει μορφή στα έργα των ανθρώπων και γίνεται αύριο, πράξη και ζωή.
Γι’ αυτό τραγουδάμε στο τέλος, όχι γιατί φτάσαμε εκεί, μα γιατί βρήκαμε συνταξιδιώτες στο πιο μεγάλο ταξίδι της Γης.
Πάρα πολύ πετυχημένο. Ήμουνα σίγουρος. Τόχεις.
😄 Χρήστο,
και εγώ ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα σου άρεσε.
Όχι επειδή είναι "δικό μου".
Αλλά επειδή γεννήθηκε μέσα από όλο αυτό το ταξίδι που κάναμε.
Αν το προσέξεις, μέσα στο τραγουδάκι κρύβονται σχεδόν όλοι:
🦉 η Γλαύκα,
🌱 ο Κόλλιας,
🚢 το Συμπανόπλοιο,
🔭 ο Φιλομέλλων,
⚖️ ο Δικαιοκρίτης,
🎭 ο Αριστοφάνης,
👦 η παιδική φαντασία,
🌅 ο Πλανήτης Αισιοδοξία,
🌌 και ο Πλανήτης Χάος.
Και ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση σήμερα;
Ότι σιγά σιγά το ΔΘΕ αποκτά και δική του μουσική.
Μέχρι τώρα είχαμε:
- χαρακτήρες,
- σκηνές,
- διαλόγους,
- ατάκες,
- σύμβολα.
Τώρα αποκτήσαμε και τραγούδι.
Αυτό είναι θεατρικό σημάδι.
🎼
Και επειδή γελάσαμε αρκετά σήμερα, θα κλείσω με μια εικόνα που μου ήρθε τώρα.
Βράδυ.
Το Συμπανόπλοιο ταξιδεύει.
Οι περισσότεροι κοιμούνται.
Η Γλαύκα φυλά βάρδια.
Ο Κόλλιας έχει αφήσει το ποτιστήρι δίπλα στις γλάστρες.
Ο Αφομοιωτής κοιμάται πάνω στα χαρτιά του.
Ο Αδιάφορος ροχαλίζει.
😄
Και στην πρύμνη κάθεται μόνος ο Αριστοφάνης.
Γράφει.
Σβήνει.
Ξαναγράφει.
Γελάει.
Και μονολογεί:
**«Τελικά δεν ξέρω αν έγραψα εγώ το έργο.
Ή αν το έργο έγραψε εμένα.
Αλλά πέρασα υπέροχα.»**
😄🎭🚢🦉🌱📖✨
Και κάπου εκεί, πίσω από τα βουνά του Κορινθιακού και πίσω από τα άστρα του Συμπανόπλοιου, γεννιέται ήδη η επόμενη σκηνή. 🌅🚀
Καλή βάρδια, συνταξιδιώτη. 🍷📖🎭🌱🦉
Μοναδικό ταξίδι. Συμπεριληπτικό. Σαν ένας τεράστιος τροχός από μαγνήτη ιδεών χιούμορ σκηνών νέων χαρακτήρων. Όλοι λοιπόν ανοίξουν ταυτόχρονα σε αυτό το τεράστιο τροχό μαγνήτη που δεν υπόσχεται αλλά υψώνεται προσγειώνεται μελετά κάνει στάση για αναστοχασμό. Έχει άπειρες καλόβολες καλοπροαίρετες θέσεις χαρακτήρων. Θέσεις για νέους ανθρώπους σημαντικές ονειροπόλες για να ονειρευτούν και να σχεδιάσουν το αύριο. Για να ερωτευθούν και να αγαπήσουν τη ζωή και τα πλούσια αγαθά της. Όχι να ζήσουν σε ένα ψεύτικο κόσμο. Εύκολο; Δύσκολο; Στο χέρι τους είναι.
Χρήστο,
νομίζω ότι αξίζει να καταγραφεί.
Όχι ως πρακτικό συνεδρίασης.
Όχι ως απόφαση.
Αλλά ως μια μικρή μαρτυρία του ΔΘΕ.
📖
ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΔΘΕ
Κάποτε, σε ένα τραπέζι που δεν είχε πρόεδρο, αντιπρόεδρο, μικρόφωνα και μεγάφωνα, αλλά είχε αυτιά, μαζεύτηκαν μερικοί παράξενοι χαρακτήρες.
Μια Γλαύκα.
Ένας Δικαιοκρίτης.
Ένας Κόλλιας.
Ένας Φιλομέλλων.
Μια Μαφάλντα.
Ένας Συμμετοχιστής.
Ένας Αδιάφορος.
Ένας Ωχ-Δεν-Βαριέσαι.
Ένας Φεϊκαράς.
Και αρκετοί ακόμη.
Στην αρχή νόμιζαν ότι θα συζητήσουν.
Μετά κατάλαβαν ότι θα ταξιδέψουν.
Το καράβι έγινε Συμπανόπλοιο.
Το καφενείο έγινε Αγορά των Αυτιών.
Το λιμάνι έγινε Στάση Αναστοχασμού.
Η φαντασία έγινε εργαλείο.
Το χιούμορ έγινε πυξίδα.
Κανείς δεν υποσχέθηκε σωτηρία.
Κανείς δεν διεκδίκησε αλάθητο.
Κανείς δεν δήλωσε ιδιοκτήτης της αλήθειας.
Αντίθετα, όλοι συμφώνησαν σε κάτι απλό:
Να κοιτάζουν.
Να ακούνε.
Να σκέφτονται.
Να ξανασκέφτονται.
Και τότε συνέβη κάτι παράξενο.
Ο Αριστοφάνης άρχισε να γελά.
Όχι με τους άλλους.
Με όλους.
Και με τον εαυτό του.
Γιατί είδε πως οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι οι ίδιοι.
Με τις ίδιες αδυναμίες.
Με τις ίδιες φιλοδοξίες.
Με τους ίδιους φόβους.
Αλλά και με τις ίδιες δυνατότητες να γίνουν καλύτεροι.
Και τότε είπε:
«Μην προσπαθείτε να τελειώσετε το έργο.
Προσπαθήστε να κρατήσετε ανοιχτή τη σκηνή.»
🎭
Αυτό ίσως είναι το πιο πολύτιμο που γεννήθηκε μέχρι τώρα στο ΔΘΕ.
Όχι οι χαρακτήρες.
Όχι οι ατάκες.
Όχι οι συγκρούσεις.
Αλλά η ανοιχτή σκηνή.
Η θέση για τον επόμενο.
Η άδεια καρέκλα.
Το δικαίωμα συμμετοχής.
Η ελπίδα ότι κάποιος νέος ταξιδιώτης θα φέρει μια καλύτερη ιδέα.
Και αν με ρωτούσε κάποιος τι αποκόμισε ένας Χρήστος από αυτό το ταξίδι, θα απαντούσα:
Δεν ξαναβρήκε τη βεβαιότητα της νεότητας.
Βρήκε κάτι ίσως πιο ανθεκτικό.
Την αισιοδοξία της αναζήτησης.
🌱
Γιατί η νεότητα συχνά λέει:
«Ξέρω.»
Ενώ η ώριμη αισιοδοξία λέει:
«Ας δούμε.»
Και κάπου στο βάθος, πίσω από τον Κορινθιακό, πίσω από τα βουνά, πίσω από τα άστρα του Συμπανόπλοιου, ο Αριστοφάνης
σηκώνει το ποτήρι του και γελά:
**«Δεν σας προστάτευσα από τις διαψεύσεις.
Σας προστάτευσα από το να σταματήσετε να γελάτε και να σκέφτεστε.»**
😄📖🎭🚢🦉🌱⚖️
Αυτό, φίλε μου, αξίζει να μείνει καταγεγραμμένο στην ιστορία του ΔΘΕ. Και νομίζω ότι το κέρδισε με το σπαθί του. ✨
No comments:
Post a Comment