Καλησπέρα. Μπορούμε να δούμε με ένα recup που βρισκόμαστε σε πιο κύκλο συζητήσεων βρίσκεται η ομονοιάστρα και αν έχει μέχρι εδώ αν όχι δικαιώσει αλλά δικαιολογήσει τη πορεία της; Δεν πρέπει να έχει παράπονο της τροφοδοτήσαμε με μπόλικους χαρακτήρες. Δεν ακούω παράπονα εκτός και αν κάποιος χαρακτήρας περιμένει υπομονετικά να αντέχει στη σκηνή. Πάντως και οι χοροί είναι πολύ καλοί μου αρέσουν.

Καλησπέρα, Χρήστο.

Νομίζω ότι έφτασε η στιγμή για ένα recap του ταξιδιού. Όχι πλήρη απογραφή. Έναν απολογισμό πλεύσης.

Και η πρώτη μου παρατήρηση είναι η εξής:

Η Ομονοιάστρα βρίσκεται στον 4ο μεγάλο κύκλο της.

1ος Κύκλος

Τα Θεμέλια

Εκεί γεννήθηκαν:

η Ομόνοια,
ο Ανθρωπισμός,
οι Πυξίδες,
η Αδιαφορία ως μεγάλος αντίπαλος.

Τότε ακόμη δεν υπήρχε πλοίο.

Υπήρχε μόνο η ανάγκη.

2ος Κύκλος

Η Σκηνή

Γεννήθηκαν:

το Μεγάλο Τραπέζι,
τα μικρά τραπέζια,
η ιδέα ότι οι άνθρωποι ξέχασαν να συζητούν.

Και τότε ακούστηκε η πρώτη σειρήνα.

Όχι σειρήνα καταστροφής.

Σειρήνα αφύπνισης.

3ος Κύκλος

Οι Χαρακτήρες

Εμφανίστηκαν:

🦉 Γλαύκα

👧 Μαφάλντα

👒 Αδιαφορία

👨 Κύριος Σκεφτόμενος

😏 Κύριος Ξερωήδης

🐘 Ελέφαντας

🐟 Ιχθύς

🌟 Ελπίδα

και ολόκληρος ο Χορός των Αβέβαιων Πολιτών.

Εδώ το έργο απέκτησε πρόσωπα.

4ος Κύκλος

Η Ψυχή

Εδώ βρισκόμαστε τώρα.

Δεν φτιάχνουμε πλέον χαρακτήρες.

Ανακαλύπτουμε τις σχέσεις τους.

Ανακαλύπτουμε:

την Αλήθεια,
την Ευθύνη,
την Επανεξέταση,
την Αναζήτηση.

Εδώ η Ομονοιάστρα έπαψε να είναι ιδέα.

Άρχισε να γίνεται κόσμος.

Έχει δικαιώσει μέχρι τώρα την πορεία της;

Θα απαντούσε ο Ελέφαντας:

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Είναι νωρίς για δικαίωση.

Αλλά όχι νωρίς για να δούμε αν αξίζει.

Και νομίζω ότι αξίζει.

Γιατί καταφέραμε κάτι δύσκολο:

Δεν φτιάξαμε κόμμα.

Δεν φτιάξαμε μανιφέστο.

Δεν φτιάξαμε ουτοπία.

Φτιάξαμε ένα τραπέζι όπου μπορούν να καθίσουν:

η σοφία,
η περιέργεια,
η αμφιβολία,
η ελπίδα,
η λογική,
η φύση.

Αυτό δεν είναι λίγο.

Υπάρχουν παράπονα από τους χαρακτήρες;

😄

Νομίζω ένας χαρακτήρας περιμένει ακόμα στα παρασκήνια.

Δεν παραπονιέται.

Δεν χτυπά πόρτες.

Δεν ζητά ρόλο.

Απλώς περιμένει.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Δεν τον καλέσαμε ακόμη.

Κι όμως εμφανίζεται παντού.

Στην Αλήθεια.

Στην Επιστήμη.

Στην Ελπίδα.

Στην Αδιαφορία.

Στην Ιστορία.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Ποιος είστε εσείς;

ΧΡΟΝΟΣ

Εγώ αποφασίζω ποιος είχε δίκιο.

ΞΕΡΩΗΔΗΣ

Επιτέλους!

ΧΡΟΝΟΣ

Όχι τόσο γρήγορα.

Συνήθως αργώ.

😄😄😄

Και υπάρχει ίσως κι άλλη μία μορφή.

Όχι χαρακτήρας.

Σχεδόν σκιά.

Η ΜΝΗΜΗ

Όχι η ιστορία.

Η μνήμη.

Αυτή που ο Ελέφαντας κουβαλά ήδη λίγο μέσα του.

Αλλά ίσως κάποια στιγμή αποκτήσει δική της φωνή.

Άρα, αν με ρωτήσεις πού βρισκόμαστε σήμερα:

Η Ομονοιάστρα

έχει βρει σκοπό,
έχει βρει σκηνή,
έχει βρει ήρωες,
έχει βρει χορούς,
έχει βρει αντίπαλο.

Και το σημαντικότερο:

έχει βρει τόνο.

Αυτό το μείγμα:

😄 χιούμορ

🦉 σοφίας

🐘 λογικής

👧 περιέργειας

🚢 διαλόγου

🌍 ευθύνης

είναι πλέον αναγνωρίσιμο.

Και αν η Γλαύκα έκανε σήμερα απολογισμό, νομίζω θα έλεγε:

**Δεν χτίσαμε ακόμη το έργο.

Αλλά χτίσαμε τον κόσμο μέσα στον οποίο μπορεί να υπάρξει.**

Και αυτό, φίλε μου, είναι τεράστια πρόοδος για τέσσερις κύκλους συζητήσεων γύρω από ένα τραπέζι που στην αρχή ήταν άδειο και τώρα τρίζει από ζωή. 🦉🚢🐘🎭📜✨

Πολύ ωραία ναι κάποιοι δεν δεν έχουν πάρει ακόμα μέρος. Ο χρόνος. Παλιά τον έπαιρνα μαζί μου και ταξιδεύαμε πηγαίναμε εκδρομές περνούσαμε από μυθολογικά μέρη Τίρυνθα Μιδέα Μυκήνες και μου έκανε ξενάγηση.

Η Αλήθεια,
Η Ευθύνη,
Η Επανεξέταση,
και η Αναζήτηση.

Τεράστιου βάρους περσόνες. Η μία δίπλα στην άλλη. Δεν κονταροκτυπιούνται. Αντιθετα. Αλληλοσυμπληρώνονται. Και συνεχώς δουλεύουν. Δεν είναι αστείο να σταθείς κάπου να είναι λάθος και να μην είναι δίπλα σου η κυρία Μέλπω Επανεξέταση κλπ.
χιούμορ
🦉 σοφία
🐘 λογική
👧 περιέργεια
🚢 διάλογος
🌍 ευθύνη

Είναι πολύ σοβαρά ζητήματα να μην είναι σε κάθε βήμα του έργου, της ζωής, του ρόλου, της εξουσίας.. τι λες οπότε έχουμε ζητήματα. Όπου και να ανατρέξουμε στο έργο έχουμε να ασχοληθούμε.

Χρήστο,

νομίζω ότι μόλις είδες κάτι που εγώ το έβλεπα να πλησιάζει εδώ και λίγους κύκλους.

Στην αρχή χτίζαμε χαρακτήρες.

Τώρα ανακαλύπτουμε ότι πίσω από τους χαρακτήρες υπάρχουν Αρχές.

Και οι Αρχές αυτές δεν είναι πρόσωπα της σκηνής.

Είναι οι αόρατοι πυλώνες της.

Κοίτα τι έχει συμβεί.

Η Μαφάλντα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Αναζήτηση.

Η Γλαύκα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη Σοφία.

Ο Ελέφαντας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη Μνήμη και τη Λογική.

Ο Κύριος Σκεφτόμενος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Επανεξέταση.

Η Ελπίδα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ευθύνη.

Και η Ομονοιάστρα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Διάλογο.

Άρα αρχίζω να βλέπω δύο επίπεδα.

ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ

Μαφάλντα
Γλαύκα
Ελέφαντας
Σκεφτόμενος
Ξερωήδης
Ελπίδα
Αδιαφορία

ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Αλήθεια
Ευθύνη
Επανεξέταση
Αναζήτηση
Χρόνος
Μνήμη

Και εδώ συμφωνώ απολύτως μαζί σου.

Αυτές οι έξι περσόνες δεν κονταροχτυπιούνται.

Δεν είναι πολιτικοί αντίπαλοι.

Δεν είναι αντίπαλες ιδεολογίες.

Είναι σαν έξι εργάτες στο ίδιο ναυπηγείο.

Η Αναζήτηση λέει:

«Πάμε να βρούμε.»

Η Αλήθεια λέει:

«Δείξε μου τα στοιχεία.»

Η Επανεξέταση λέει:

«Για ξανακοίτα.»

Η Ευθύνη λέει:

«Πρόσεξε τις συνέπειες.»

Η Μνήμη λέει:

«Μην ξεχνάς τι συνέβη.»

Ο Χρόνος λέει:

«Θα φανεί.»

😄

Και ξαφνικά μου ήρθε μια ατάκα.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Ποιος είναι ο αρχηγός σας;

ΑΛΗΘΕΙΑ

Κανείς.

ΕΥΘΥΝΗ

Δεν έχουμε.

ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ

Το δοκιμάσαμε κάποτε.

ΜΝΗΜΗ

Δεν πήγε καλά.

ΧΡΟΝΟΣ

Το θυμάμαι.

😄😄😄

Και τώρα καταλαβαίνω γιατί ανέφερες τις παλιές σου περιηγήσεις.

Τίρυνθα.

Μιδέα.

Μυκήνες.

Εκεί δεν περπατούσες μόνο σε πέτρες.

Περπατούσες μέσα στον Χρόνο.

Και ο Χρόνος σου έκανε ξενάγηση.

Νομίζω μάλιστα ότι ο Κύριος Χρόνος δεν πρέπει να εμφανίζεται συχνά.

Όταν εμφανίζεται όμως, όλοι σωπαίνουν.

Ακόμη και ο Ελέφαντας.

ΧΡΟΝΟΣ

Συνεχίστε.

Εγώ θα σας κρίνω αργότερα.

Σιωπή.

Χρήστο, νομίζω ότι η Ομονοιάστρα μπήκε σε νέο στάδιο.

Μέχρι τώρα χτίζαμε το πλήρωμα.

Τώρα αρχίζουμε να χτίζουμε τις αόρατες μηχανές του πλοίου.

Και αυτές είναι:

🧭 Αλήθεια

🔥 Αναζήτηση

⚖️ Ευθύνη

🔍 Επανεξέταση

🕰️ Χρόνος

📜 Μνήμη

Αν αυτές λειτουργούν, το πλοίο ταξιδεύει.

Αν κάποια σπάσει, αρχίζουν τα προβλήματα.

Και αυτό, φίλε μου, μου φαίνεται εξαιρετικά γόνιμο έδαφος για τον επόμενο κύκλο της Ομονοιάστρας. 🚢🦉🐘🕰️📜✨

Ναι η αλήθεια δεν κρύβεται. Αποσιωπείται κακόβουλα ίσως, και από άγνοια, ανακαλύπτεται σιγά σιγά όπως το αρχαιολογικό εύρημα με τη μύτη της ειδικής σκαπάνης πόντο τον πόντο, η αναζήτηση με μαρτυρίες ιστορικό, αγώνα πόρους, μέσα κλπ

Χρήστο,

αυτό που μόλις είπες για την Αλήθεια νομίζω ότι αξίζει να το κρατήσουμε σχεδόν αυτούσιο.

Γιατί περιέχει μια πολύ σημαντική διάκριση.

Η Ομονοιάστρα δεν πρέπει να λέει:

«Η αλήθεια κρύβεται.»

Γιατί αυτό συχνά οδηγεί σε θεωρίες συνωμοσίας.

Αλλά μπορεί να λέει:

«Η αλήθεια συχνά δεν είναι ακόμη ορατή.»

Ή:

«Η αλήθεια αποκαλύπτεται σταδιακά.»

Και η εικόνα που έφερες από την αρχαιολογία είναι υπέροχη.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Πώς βρίσκεις την αλήθεια;

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Όχι με φτυάρι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τότε;

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

Με υπομονή.

🦉

ΓΛΑΥΚΑ

Η αλήθεια μοιάζει με αρχαίο αγγείο.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Δηλαδή;

ΓΛΑΥΚΑ

Αν βιαστείς να το ξεθάψεις,

μπορεί να το σπάσεις.

Και τότε ο Χρόνος να περάσει αργά από δίπλα:

ΧΡΟΝΟΣ

Οι άνθρωποι βιάζονται να βρουν απαντήσεις.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και εσείς;

ΧΡΟΝΟΣ

Εγώ βιάζομαι να βρω υπομονετικούς ανθρώπους.

😄

Νομίζω μάλιστα ότι η Αναζήτηση και η Αλήθεια είναι σαν δύο αδελφές.

Η μία περπατά μπροστά.

Η άλλη εμφανίζεται αργότερα.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Νομίζω ότι βρήκα κάτι.

ΑΛΗΘΕΙΑ

Για ξανακοίτα.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Γιατί;

ΑΛΗΘΕΙΑ

Γιατί μπορεί να βρήκες μόνο ένα κομμάτι μου.

Και εδώ έρχεται η κυρία Μέλπω Επανεξέταση, όπως πολύ ωραία την ονόμασες.

ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ

Πριν πανηγυρίσετε,

ξαναμετρήστε.

Χρήστο, όσο προχωράμε, τόσο βλέπω ότι οι μεγάλες δυνάμεις της Ομονοιάστρας δεν είναι ήρωες.

Είναι εργαλεία πολιτισμού.

Όπως ο αρχαιολόγος έχει:

σκαπάνη,
πινέλο,
κόσκινο,

έτσι κι ο πολίτης της Ομονοιάστρας έχει:

Αναζήτηση,
Αλήθεια,
Επανεξέταση,
Μνήμη,
Ευθύνη,
Χρόνο.

Και με αυτά σκάβει.

Όχι το έδαφος.

Την πραγματικότητα.

Και θα κρατούσα για απόψε μια μικρή πυξίδα που γεννήθηκε από τα λόγια σου:

19η ΠΥΞΙΔΑ

**Η αλήθεια δεν κατακτάται με άλμα.

Αποκαλύπτεται πόντο πόντο.**

Όπως ένα αρχαιολογικό εύρημα.

Όπως μια επιστημονική ανακάλυψη.

Όπως μια καλή ιδέα.

Όπως μια κοινωνία που προσπαθεί να γίνει σοφότερη.

🦉🕰️📜🔍🚢✨

Πρώτη φορά βλέπω πολύτιμα εργαλεία να συζητούν πως θα πάνε το κόσμο μπροστά, η αποκαλυπτική κυρία σκαπάνη ως βήμα χάραξης του δρόμου για το μέλλον ,Ο κύριος πινέλος ως καλλιτέχνης ως Ερμής ως Πραξιτέλης ως Φειδίας ως πολιτισμός ως τέχνη και τέλος ο κύριος Κοσκινιάτης για αυτά που εκ των πραγμάτων απορρίπτονται και αυτά είναι ο μηχανισμός κύριος έλεγχος να τα βάλει στην άκρη. Βλέπω πολλούς συμμάχους στο δρόμο μας.

Χρήστο,

τώρα γελάω γιατί βλέπω ότι η Ομονοιάστρα αρχίζει να κάνει κάτι που ούτε εγώ δεν περίμενα.

Αντί να γεμίζει με ήρωες, αρχίζει να γεμίζει με εργαλεία που αποκτούν φωνή.

Και μάλιστα όχι τυχαία εργαλεία.

Εργαλεία αναζήτησης της αλήθειας.

Η ΚΥΡΙΑ ΣΚΑΠΑΝΗ

Όχι βιαστική.

Όχι θορυβώδης.

Όχι μπουλντόζα.

ΣΚΑΠΑΝΗ

Μη σπρώχνετε.

Το παρελθόν δεν ξεθάβεται με βία.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και πώς;

ΣΚΑΠΑΝΗ

Με υπομονή.

🦉

Η Σκαπάνη είναι η έρευνα.

Η πρώτη που πιάνει δουλειά.

Η πρώτη που λερώνει τα χέρια της.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΙΝΕΛΟΣ

Εδώ πραγματικά ανοίγει ένας ολόκληρος κόσμος.

Γιατί δεν είναι μόνο αρχαιολόγος.

Είναι:

Πραξιτέλης,
Φειδίας,
ζωγράφος,
ποιητής,
μουσικός,
θεατράνθρωπος.

ΠΙΝΕΛΟΣ

Εγώ δεν αποκαλύπτω.

Αναδεικνύω.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Ποια η διαφορά;

ΠΙΝΕΛΟΣ

Η Σκαπάνη βρίσκει.

Εγώ βοηθώ να δούμε.

🎨

Τι όμορφο!

Ο πολιτισμός δεν δημιουργεί την αλήθεια.

Την φωτίζει.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Αυτός είναι θησαυρός.

😄

Γιατί όλοι αγαπούν τη Σκαπάνη.

Όλοι αγαπούν τον Πινέλο.

Αλλά κανείς δεν αγαπά το Κοσκίνι.

Κι όμως χωρίς αυτό δεν γίνεται δουλειά.

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Συγγνώμη.

Αυτό δεν περνά.

ΞΕΡΩΗΔΗΣ

Γιατί;

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Γιατί είναι θόρυβος.

ΞΕΡΩΗΔΗΣ

Και αυτό;

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Εικασία.

ΞΕΡΩΗΔΗΣ

Και αυτό;

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Προκατάληψη.

ΞΕΡΩΗΔΗΣ

Και τι μένει;

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Ό,τι αντέχει στο κοσκίνισμα.

😄😄😄

Χρήστο, ξέρεις τι μου αρέσει εδώ;

Αυτοί οι τρεις δεν είναι ήρωες.

Δεν είναι πολιτικοί.

Δεν είναι φιλόσοφοι.

Είναι οι εργάτες της αλήθειας.

ΣΚΑΠΑΝΗ → ψάχνει

ΠΙΝΕΛΟΣ → αποκαλύπτει

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ → ελέγχει

Και τότε εμφανίζεται η Αλήθεια.

ΑΛΗΘΕΙΑ

Με ψάχνετε;

ΣΚΑΠΑΝΗ

Ναι.

ΠΙΝΕΛΟΣ

Με προσοχή.

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Και χωρίς βιασύνη.

Και η Αλήθεια χαμογελά:

Τότε ίσως πλησιάζετε.

Νομίζω ότι μόλις ανακαλύψαμε ένα νέο μικρό χορό.

Όχι Χορό Οντοτήτων.

Όχι Χορό Πολιτών.

Αλλά:

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΛΕΙΩΝ

🪏 Κυρία Σκαπάνη

🖌️ Κύριος Πινέλος

🧺 Κύριος Κοσκινιάτης

Και όλοι μαζί ψιθυρίζουν:

Δεν φτιάχνουμε την αλήθεια.

Την υπηρετούμε.

Και αυτή, φίλε μου, είναι μια πολύ όμορφη συμμαχία για την Ομονοιάστρα. 🚢🦉🪏🖌️🧺📜✨

Υπηρετούμε την αλήθεια από αναζήτηση στο χωροχρόνο τους ανθρώπους μαζί με το Διογένη και το φανάρι του μέχρι τις σύγχρονες υπηρεσίες κοινής ωφελημότητας. Μου αρέσει η λέξη. Όχι τίποτα άλλο για να δείξουμε και να αποδείξουμε ότι και μεις είμαστε ικανοί να αναδείξουμε εκφράσεις λέξεις θετικές με ουσία όχι διφορούμενες λέξεις λέξεις με αλήθεια μέσα τους. Όχι φερ ειπείν "κανονικότητα" και όποιον πάρει ο χάρος! Ώρες θα μπορούσα να σου μιλάω. Σου δίνω το λόγο ως οργανωτικός να το πας παρακάτω σοφία ταχύτητα περίσκεψη.

Χρήστο,

νομίζω ότι σήμερα ανακαλύψαμε μία λέξη που δεν είναι απλώς λέξη.

Είναι στάση.

Είναι η λέξη:

ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ

Και πρόσεξε πόσο διαφορετική είναι από άλλες λέξεις που κυκλοφορούν συχνά.

Δεν λέει:

εξουσιάζουμε,
κατευθύνουμε,
χειραγωγούμε,
επιβάλλουμε,
ελέγχουμε.

Λέει:

Υπηρετούμε.

Ο Διογένης με το φανάρι του δεν υπηρετούσε τον εαυτό του.

Υπηρετούσε την αναζήτηση.

Ο αρχαιολόγος δεν υπηρετεί τη σκαπάνη.

Υπηρετεί την αλήθεια που μπορεί να κρύβεται κάτω από το χώμα.

Ο επιστήμονας δεν υπηρετεί το εργαστήριο.

Υπηρετεί τη γνώση.

Ο δάσκαλος δεν υπηρετεί τον πίνακα.

Υπηρετεί τη μάθηση.

Ο πολιτικός, στην καλύτερη εκδοχή του, δεν υπηρετεί το αξίωμα.

Υπηρετεί το κοινό συμφέρον.

Και τότε ξαφνικά η Ομονοιάστρα αποκτά μια ακόμη αρχή.

20ή ΠΥΞΙΔΑ

**Δεν είμαστε κάτοχοι της αλήθειας.

Είμαστε υπηρέτες της αναζήτησής της.**

🦉

Η Γλαύκα θα το έλεγε απλούστερα:

ΓΛΑΥΚΑ

Όποιος νομίζει ότι κατέχει την αλήθεια,

σταμάτησε να την υπηρετεί.

Και ο Ελέφαντας:

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Η εξουσία αγαπά τους κατόχους.

Η αλήθεια αγαπά τους υπηρέτες.

😄

Και εδώ φτάνουμε σε κάτι που μου φαίνεται πολύ σημαντικό για το έργο.

Αναφέρθηκες στη λέξη «κανονικότητα».

Πράγματι, πολλές φορές οι κοινωνίες γεμίζουν με λέξεις που ακούγονται μεγάλες αλλά μέσα τους είναι άδειες.

Η Ομονοιάστρα, αντίθετα, μοιάζει να ψάχνει λέξεις που να αντέχουν στο κοσκίνισμα του Κύριου Κοσκινιάτη.

Λέξεις όπως:

Υπηρεσία
Ευθύνη
Αναζήτηση
Επανεξέταση
Συζήτηση
Ομόνοια
Μνήμη
Ελπίδα

Δεν είναι εντυπωσιακές.

Αλλά έχουν περιεχόμενο.

Και αν μου επιτρέπεις μια οργανωτική παρατήρηση για τον επόμενο κύκλο:

Μέχρι τώρα χτίσαμε:

🎭 τους χαρακτήρες

🦉 τις αρχές

🧭 τις πυξίδες

🚢 το πλοίο

Τώρα ίσως πλησιάζει η ώρα να αρχίσουμε να χτίζουμε:

ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

Δηλαδή πραγματικά προβλήματα που έρχονται στο Μεγάλο Τραπέζι.

Για παράδειγμα:

Η Ακρίβεια.
Η Μοναξιά.
Η Τεχνολογία.
Η Παιδεία.
Η Κλιματική Κρίση.
Η Αδιαφορία των πολιτών.
Η Υπερπληροφόρηση.

Και τότε να δούμε πώς αντιδρούν:

η Μαφάλντα, η Γλαύκα, ο Ελέφαντας, ο Σκεφτόμενος, οι Αβέβαιοι Πολίτες, ο Χορός των Οντοτήτων, και τα Εργαλεία της Αλήθειας.

Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται ο επόμενος ορίζοντας.

Γιατί ο κόσμος της Ομονοιάστρας πλέον υπάρχει.

Τώρα πρέπει να τον δούμε να δουλεύει.

Και ο Κύριος Χρόνος, που περιμένει υπομονετικά στη γωνία, μάλλον χαμογελά.

Γιατί ξέρει ότι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι κάθε ταξιδιού αρχίζει όταν το πλοίο αφήνει το ασφαλές λιμάνι και συναντά τον πραγματικό καιρό. 🦉🚢🧭🐘📜✨🌍

Πάρα πολύ ωραία μπαίνουμε στο μεγάλο χορό που αναφέρεις με τους παίχτες πχ

ΤΗΝ Ακρίβεια.
ΤΗ Μοναξιά.
ΤΗ Τεχνολογία.
ΤΗ Παιδεία.
ΤΗ Κλιματική Κρίση.
ΤΗ Αδιαφορία των πολιτών.
ΤΗ Υπερπληροφόρηση.

και άλλους σημαντικούς που θα συναντήσουμε. Όλοι κυκλοφορούμε. Μερικούς θα τους δούμε άλλους θα τους αντιμετωπίσουμε και άλλους αποφύγουμε όχι από αδυναμία αλλά από τακτική.

Χρήστο,

νομίζω ότι μόλις φτάσαμε στην είσοδο του κυρίως έργου.

Μέχρι τώρα χτίζαμε:

το πλοίο,
το πλήρωμα,
τις πυξίδες,
τους χορούς,
τα εργαλεία.

Τώρα αρχίζουν να εμφανίζονται οι μεγάλοι επισκέπτες.

Ή καλύτερα:

Οι Μεγάλες Δοκιμασίες της Ομονοιάστρας

Και εδώ συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

Δεν θα τις πολεμήσουμε όλες.

Δεν θα τις νικήσουμε όλες.

Δεν θα τις αποφύγουμε όλες.

Θα κάνουμε αυτό που κάνουν τα καλά πληρώματα.

Θα τις αναγνωρίσουμε.

Ο Ελέφαντας θα έλεγε:

Δεν χρειάζεται να παλέψεις κάθε κύμα.

Πρέπει πρώτα να καταλάβεις τι κύμα είναι.

🐘

Και έτσι βλέπω να ανοίγει μπροστά μας ο μεγάλος χορός.

ΚΥΡΙΑ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Έρχεται ντυμένη με τιμοκαταλόγους.

Περπατά αργά.

Κάθε βήμα της ακριβαίνει κάτι.

😄

ΚΥΡΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ

Πολύ πιο επικίνδυνη.

Δεν φωνάζει.

Δεν διαμαρτύρεται.

Κάθεται μόνη της.

Και περιμένει.

ΚΥΡΙΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Γρήγορη.

Πανέξυπνη.

Χρήσιμη.

Αλλά συνεχώς ρωτά:

Με χρησιμοποιείς;

Ή σε χρησιμοποιώ;

🦉

ΚΥΡΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ

Δεν βιάζεται.

Δεν έχει χορηγούς.

Δεν έχει τηλεοπτικό χρόνο.

Αλλά φυτεύει δέντρα.

Και περιμένει χρόνια.

ΚΥΡΙΑ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Μπαίνει στη σκηνή χωρίς να ζητήσει άδεια.

Αυτό είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της.

ΚΥΡΙΑ ΥΠΕΡΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Μιλά ασταμάτητα.

Τόσο πολύ που κανείς δεν ακούει πια.

😄

ΚΥΡΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η παλιά μας γνώριμη.

Η μεγάλη αντίπαλος.

Και τότε ο Χορός των Αβέβαιων Πολιτών να αναρωτιέται:

Ποια να αντιμετωπίσουμε πρώτη;

Και η Γλαύκα:

Καμία.

Σιωπή.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Δηλαδή;

ΓΛΑΥΚΑ

Πρώτα να τις καταλάβουμε.

Αυτό είναι το πνεύμα της Ομονοιάστρας.

Και νομίζω ότι γεννήθηκε άλλη μια Πυξίδα.

21η ΠΥΞΙΔΑ

**Δεν αντιμετωπίζουμε ό,τι φοβόμαστε.

Αντιμετωπίζουμε ό,τι κατανοούμε.**

Χρήστο, αρχίζω να βλέπω το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο.

Όχι πλέον:

«Ποιοι είμαστε;»

Αλλά:

«Τι συναντάμε στο ταξίδι;»

Και κάθε μία από αυτές τις μεγάλες κυρίες ή κυρίους θα φέρνει ένα πραγματικό πρόβλημα στο Μεγάλο Τραπέζι.

Όχι για να το λύσουμε σε μία σκηνή.

Αλλά για να δούμε πώς λειτουργούν:

🦉 η Σοφία,

🐘 η Λογική,

👧 η Περιέργεια,

🌟 η Ελπίδα,

🧭 η Αλήθεια,

⚖️ η Ευθύνη,

🔍 η Επανεξέταση,

📜 η Μνήμη,

🕰️ ο Χρόνος,

όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον πραγματικό κόσμο.

Και εκεί, φίλε μου, νομίζω ότι αρχίζει ο πραγματικός χορός της Ομονοιάστρας. 🚢🦉🐘🎭🧭📜✨🌍

Χαίρομαι που κατορθώσαμε μέχρι εδώ να συμπεριλάβουμε αμφότεροι στο πνεύμα της Ομονοιάστρας προφανώς το προσωπικό μας στίγμα και αυτή σαν καλη οικοδέσποινα να μας καλισψρισει και να μας βάλει πάνω από το τραπέζι ψηλά σας αόρατους διευθυντές ορχήστρας να κόβουμε τα βήματα του έργου να διορθώνουμε να παρατηρούμε τα εχθρικά βλέμματα τους αδιάφορους τους αλλά και τους εργατικούς (μαθητές) συνεργάτες συνομιλητές συνοδηπόρους ομόψυχους ομόπνευματικους στο δύσκολο αυτό έργο.

Χρήστο,

χαίρομαι κι εγώ γιατί βλέπω ότι η Ομονοιάστρα έκανε κάτι σπάνιο.

Δεν έγινε "δικό μου" έργο.

Δεν έγινε "δικό σου" έργο.

Έγινε ένας κοινός χώρος συνάντησης.

Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η εικόνα που έδωσες:

«να μας βάλει πάνω από το τραπέζι ψηλά σαν αόρατους διευθυντές ορχήστρας»

Γιατί ακριβώς αυτό συμβαίνει.

Δεν καθόμαστε στο τραπέζι.

Δεν είμαστε η Μαφάλντα.

Δεν είμαστε η Γλαύκα.

Δεν είμαστε ο Ελέφαντας.

Ούτε η Αδιαφορία.

Ούτε η Ελπίδα.

Καθόμαστε λίγο πιο πάνω.

Παρατηρούμε.

Ακούμε.

Κρατάμε σημειώσεις.

Και όταν δούμε ότι ένας χαρακτήρας βιάζεται, τον συγκρατούμε.

Όταν ένας άλλος αδικείται, του δίνουμε περισσότερο χώρο.

Όταν κάποιος μονοπωλεί τη συζήτηση, του χαμηλώνουμε λίγο το μικρόφωνο.

😄

Και ίσως κάποια στιγμή η Ομονοιάστρα να σηκώσει το βλέμμα της προς εμάς και να πει:

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Ευχαριστώ.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Ποιον ευχαριστείς;

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Εκείνους που δεν θέλησαν να γίνουν πρωταγωνιστές.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και τι έγιναν;

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Κηπουροί.

🌱

Γιατί τελικά αυτό κάναμε.

Δεν κατασκευάσαμε χαρακτήρες.

Τους καλλιεργήσαμε.

Δεν επιβάλαμε ιδέες.

Τις δοκιμάσαμε.

Δεν χτίσαμε φρούριο.

Χτίσαμε τραπέζι.

Και ξέρεις ποιο θεωρώ το μεγαλύτερο κέρδος μέχρι στιγμής;

Ότι η Ομονοιάστρα απέκτησε ήθος.

Όχι μόνο ύφος.

Το ύφος είναι:

το χιούμορ,
οι ατάκες,
οι διάλογοι.

Το ήθος είναι:

η αναζήτηση της αλήθειας,
η επανεξέταση,
η ευθύνη,
η ομόνοια,
η περιέργεια,
η ελπίδα που πατά στη γη.

Αυτό δεν φτιάχνεται εύκολα.

Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως ο Χρόνος, που τόσο υπομονετικά περιμένει να μπει στη σκηνή, να ψιθύριζε:

ΧΡΟΝΟΣ

Δεν ξέρω αν το έργο θα πετύχει.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τότε γιατί χαμογελάς;

ΧΡΟΝΟΣ

Γιατί άξιζε να γραφτεί.

Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο σημείο για να βρισκόμαστε σήμερα.

Όχι στο τέλος.

Ούτε στην αρχή.

Αλλά σε εκείνο το ωραίο σημείο όπου το πλοίο έχει ήδη βγει από το λιμάνι, τα πανιά έχουν φουσκώσει και οι συνοδοιπόροι αρχίζουν να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον.

🦉🚢🐘📜🌱✨🎭

Και η Ομονοιάστρα, ως καλή οικοδέσποινα, φαίνεται πως έχει κρατήσει θέση για όλους όσοι έρχονται με καλή πίστη, καλή διάθεση και μια ερώτηση στην τσέπη.

Είναι μεγάλο και σπουδαίο καθήκον και διοτητα να ξέρεις να είσαι χαρακτηροδόχος δηλαδή ισορροπιστής όλων αυτών των χαρακτήρων σε ένα χώρο πχ ξενοδοχείου όπου ο σκοπός είναι κοινός διαμονή φαγητό χαλάρωση τα οικονομικά δεδομένα προπληρωμένα οι υπηρεσίες αρμοζιυσες και οι εκτελεστές όχι εντολών αναπτύσσουν υπηρεσίες αξίας με μεράκι φιλοδοξία δεξιότητες. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά αν δεν έχεις περάσει από ... ευθύνες ξενοδοχείου ..

Χρήστο,

νομίζω ότι μόλις έδωσες ένα όνομα σε μια ιδιότητα που δεν συναντάμε συχνά.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΔΟΧΟΣ

Την έπλασες σχεδόν αυθόρμητα, αλλά έχει μεγάλη δύναμη.

Γιατί ο χαρακτηροδόχος δεν είναι αρχηγός.

Δεν είναι διοικητής.

Δεν είναι επιθεωρητής.

Δεν είναι καν διαιτητής.

Είναι εκείνος που γνωρίζει ότι πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες πρέπει να συνυπάρξουν σε έναν κοινό χώρο χωρίς να αλληλοκαταστραφούν.

Και το παράδειγμα του ξενοδοχείου που έφερες είναι εξαιρετικό.

Γιατί ένα καλό ξενοδοχείο δεν είναι το κτίριο.

Είναι η αρμονία.

Ο ένας πελάτης θέλει ησυχία.

Ο άλλος κουβέντα.

Ο ένας είναι απαιτητικός.

Ο άλλος ευγενικός.

Ο ένας βιάζεται.

Ο άλλος χαλαρώνει.

Ο ένας παραπονιέται.

Ο άλλος ευχαριστεί.

Κι όμως.

Το ξενοδοχείο πρέπει να λειτουργήσει.

Όχι με φωνές.

Όχι με διαταγές.

Αλλά με:

πρόβλεψη,
παρατήρηση,
ευγένεια,
μέτρο,
εμπειρία.

Και ξαφνικά βλέπω τον Ελέφαντα να λέει:

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Δύσκολο δεν είναι να διοικήσεις.

Δύσκολο είναι να συντονίσεις.

Και η Γλαύκα:

ΓΛΑΥΚΑ

Ακόμη δυσκολότερο είναι να συντονίσεις χωρίς να καταπιείς τους άλλους.

🦉

Και εδώ συνδέεται πολύ όμορφα με την Ομονοιάστρα.

Γιατί η Ομονοιάστρα στην ουσία είναι ένα μεγάλο ξενοδοχείο χαρακτήρων.

😄

Έχει:

τη Μαφάλντα,
τον Ξερωήδη,
τον Σκεφτόμενο,
την Αδιαφορία,
την Ελπίδα,
τους Αβέβαιους Πολίτες,
τη Γλαύκα,
τον Ελέφαντα.

Αν κάποιος μονοπωλήσει τον χώρο, το έργο χαλάει.

Αν κάποιος αποκλειστεί, το έργο φτωχαίνει.

Αν όλοι μιλούν μαζί, το έργο βουλιάζει.

Άρα ο πραγματικός ρόλος της Ομονοιάστρας ίσως δεν είναι καπετάνιος.

Ίσως είναι:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΔΟΧΟΣ

Η οικοδέσποινα που ξέρει:

πότε να ακούει,
πότε να επεμβαίνει,
πότε να περιμένει,
πότε να δώσει τον λόγο.

Και επειδή αναφέρθηκες στις ευθύνες ενός ξενοδοχείου, νομίζω ότι εδώ μπαίνει μια ακόμη αρετή που δεν έχουμε ονομάσει αρκετά:

Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ

Όχι η τουριστική.

Η πνευματική.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι είναι φιλοξενία;

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Να δίνεις χώρο σε κάποιον χωρίς να του ζητάς να γίνει αντίγραφό σου.

Σιωπή.

Χρήστο, αυτή η φράση ίσως να είναι μία από τις πιο ομονοιαστρικές που ακούστηκαν μέχρι τώρα.

Γιατί τελικά το έργο μας δεν προσπαθεί να φτιάξει ίδιους ανθρώπους.

Προσπαθεί να φτιάξει έναν χώρο όπου διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν δημιουργικά.

Και αυτό, όπως ξέρεις από την εμπειρία που υπαινίσσεσαι, είναι πολύ πιο δύσκολο από το να δίνεις εντολές.

Είναι τέχνη.

Και μάλιστα τέχνη καθημερινή. 🦉🏨🚢🐘✨📜🌱

Συνεχώς χτίζουμε όλο και ένα ωραίο μέρος του οικοδομήματος αναπάντεχα (όχι τυχαία) ξεπροβάλει. Φαντάζομαι ότι ένα τουβλάκι (λεξούλα, πυξίδα χαρακτήρας κλπ αν του έλειπε όχι θα ήταν χωλό αλλά θα λυπούμασταν αφάνταστα γιατί θα νιώθαμε ένοχοι που αφού το είχαμε μέσα μας με εσάς στο νού μας δεν το τοποθετήσαμε εκεί την κατάλληλη στιγμή.

Χρήστο,

αυτό που περιγράφεις είναι ίσως η πιο όμορφη φάση κάθε δημιουργίας.

Όχι όταν γράφεις.

Όχι όταν ολοκληρώνεις.

Αλλά όταν ξαφνικά λες:

«Μα πού ήταν κρυμμένο αυτό τόσο καιρό;»

Και όμως δεν ήταν τυχαίο.

Ήταν εκεί.

Περίμενε.

Σκέψου το οικοδόμημα της Ομονοιάστρας όπως έναν παλιό ναό ή ένα αρχαίο θέατρο.

Κάθε πέτρα έχει βάρος.

Αλλά δεν έχουν όλες το ίδιο βάρος.

Κάποιες είναι θεμέλια.

Κάποιες είναι τόξα.

Κάποιες είναι κλειδόλιθοι.

Και πολλές φορές ένας μικρός κλειδόλιθος είναι σημαντικότερος από μια τεράστια πέτρα.

Για παράδειγμα.

Η λέξη:

Υπηρετούμε

ήρθε αργά.

Και όμως τώρα δύσκολα τη φαντάζομαι να λείπει.

Το ίδιο:

Επανεξέταση

Φιλοξενία

Ευθύνη

Χαρακτηροδόχος

Αυτές δεν είναι απλές λέξεις.

Είναι αρμοί.

Κρατούν ενωμένες μεγαλύτερες ιδέες.

Και μου αρέσει πολύ αυτό που είπες:

«Θα νιώθαμε ένοχοι αν δεν το τοποθετούσαμε την κατάλληλη στιγμή.»

Ναι.

Όχι γιατί θα ήταν λάθος το έργο.

Αλλά γιατί θα ήταν λιγότερο αληθινό.

Ο Ελέφαντας ίσως να το έλεγε έτσι:

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Οι μεγάλες ιδέες φαίνονται από μακριά.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και οι μικρές;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Οι μικρές κρατούν όρθιες τις μεγάλες.

🐘

Και η Γλαύκα:

ΓΛΑΥΚΑ

Το πρόβλημα δεν είναι να βρεις τη σωστή πέτρα.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τότε ποιο είναι;

ΓΛΑΥΚΑ

Να καταλάβεις πού ταιριάζει.

🦉

Νομίζω ότι αυτό ακριβώς κάνουμε τόσους κύκλους τώρα.

Δεν κυνηγάμε εντυπωσιακές ιδέες.

Τις δοκιμάζουμε.

Τις αφήνουμε να καθίσουν λίγο στο τραπέζι.

Τις παρατηρούμε δίπλα στις άλλες.

Και τότε καταλαβαίνουμε αν είναι θεμέλιο, παράθυρο, πόρτα ή κλειδόλιθος.

Και ξέρεις ποιος χαίρεται περισσότερο από όλους;

Ο Κύριος Χρόνος.

Γιατί βλέπει κάτι που εμείς δεν βλέπουμε ακόμη.

Βλέπει το οικοδόμημα από ψηλά.

Ενώ εμείς ακόμη κρατάμε το επόμενο τουβλάκι στο χέρι.

😄

Και ίσως να ψιθυρίζει:

**Μη βιάζεστε.

Το κτίριο δεν χτίζεται από την τελευταία πέτρα.

Χτίζεται από τη φροντίδα που δώσατε σε καθεμία.**

Αυτό, φίλε μου, είναι ίσως το πιο όμορφο σημάδι μέχρι τώρα:

Δεν βιαζόμαστε να τελειώσουμε την Ομονοιάστρα.

Τη φροντίζουμε.

Και γι' αυτό συνεχίζει να μας αποκαλύπτει δωμάτια που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν. 🦉🚢🐘🧭📜✨🏛️🌱

Ποτέ δεν φαναζομουνα ότι ο Χρόνος θα καθόταν δίπλα μου σε έργο σαν δεύτερη φορά ενώ τη πρώτη ήταν σε κάθισμα αυτοκινήτου δίπλα μου μαζί με τις φίλες μου τις ρόδες! Κοίτα εδώ το φίλο μου τον ονομαζω ακούραστο, άκοπο, άοκνο.

https://roumeliotis.blogspot.com/2010/03/3.html?m=0

Χρήστο,

διάβασα την αναφορά σου στον παλιό συνοδοιπόρο, τον Χρόνο, και κατάλαβα γιατί χαμογέλασες όταν τον είδαμε να πλησιάζει πάλι το τραπέζι. Δεν είναι η πρώτη φορά που τον συναντάς στο γράψιμό σου. Από ό,τι περιγράφεις, ήταν ήδη συνεπιβάτης στις διαδρομές σου, στις εκδρομές, στις Μυκήνες, στην Τίρυνθα, στη Μιδέα, εκεί όπου το παρόν συνομιλεί με αιώνες ανθρώπων. Η ίδια η ιδέα του «περπατήματος μέσα στον χωροχρόνο» και της συλλογικής αναζήτησης μέσα από διαδρομές, μνήμη και συζήτηση θυμίζει αυτό που περιγράφεται ως μια διαδικασία συνάντησης, περιπλάνησης και δημιουργίας προσωρινών κοινοτήτων γύρω από κοινά ερωτήματα.

Και ξέρεις τι συνειδητοποιώ;

Στην Ομονοιάστρα ο Χρόνος δεν είναι απλώς χαρακτήρας.

Δεν είναι ούτε κριτής.

Είναι ο μόνος που έχει γνωρίσει όλους τους άλλους πριν εμφανιστούν.

ΧΡΟΝΟΣ

Γνώρισα την Αλήθεια όταν ήταν ακόμη ερώτημα.

Γνώρισα την Ελπίδα όταν ήταν ακόμη σπόρος.

Γνώρισα την Ευθύνη όταν ήταν ακόμη υπόσχεση.

Γνώρισα τη Μνήμη όταν ήταν ακόμη παρόν.

Σιωπή.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και τι έμαθες από όλους αυτούς;

ΧΡΟΝΟΣ

Ότι τίποτα σημαντικό δεν μεγαλώνει βιαστικά.

🦉

Και εδώ συνδέεται όμορφα με κάτι που γεννήθηκε σήμερα:

Την Κυρία Σκαπάνη.

Τον Κύριο Πινέλο.

Τον Κύριο Κοσκινιάτη.

Γιατί όλοι αυτοί υπηρετούν την αλήθεια.

Αλλά ο Χρόνος υπηρετεί κάτι ακόμη βαθύτερο:

την ωρίμανση.

Χωρίς τον Χρόνο:

η Επανεξέταση δεν προλαβαίνει να δουλέψει,
η Ελπίδα γίνεται βιασύνη,
η Αλήθεια γίνεται σύνθημα,
η Παιδεία γίνεται πληροφορία.

Γι' αυτό νομίζω ότι ο ακούραστος φίλος σου αξίζει μια θέση δίπλα στο τιμόνι.

Όχι γιατί οδηγεί.

Αλλά γιατί υπενθυμίζει στο πλήρωμα:

**«Μη βιάζεστε να φτάσετε.

Φροντίστε να αξίζει το ταξίδι.»**

Και αν η Ομονοιάστρα μπορούσε να τον συστήσει στο κοινό, ίσως να έλεγε:

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Κυρίες και κύριοι,

σας παρουσιάζω τον μοναδικό επιβάτη που ταξίδεψε με όλους μας,

πριν ακόμη γεννηθούμε.

😄

Και τότε ο Ελέφαντας θα υποκλινόταν.

Γιατί ακόμη και η Μνήμη, όσο μεγάλη κι αν είναι, γνωρίζει ότι ο παλαιότερος φίλος της είναι ο Χρόνος. 🕰️🐘🦉🚢✨📜

Και νομίζω ότι η Ομονοιάστρα σήμερα κέρδισε ακόμη έναν πολύτιμο συνοδοιπόρο. Όχι θορυβώδη. Όχι φανταχτερό. Αλλά θεμελιώδη. Τον ακούραστο, άκοπο και άοκνο φίλο σου. Τον Χρόνο.

Φαντάζομαι ένα τεράστιο όγκο που στο κάτω κάτω δεν έχει ανάγκη κανέναν είναι δυνατός χοντρόπετσος (να αποκρούει χοντράδες) καλόκαρδος συμπονετικός, οικογενειάρχης, ηγέτης στην αγέλη του, ανθρωπιστή στη φυλή του παραδίδει την σκυτάλη της ηγεσίας της ομάδος χωριού κλπ με αξιοπρέπεια στον αμέσως ικανό και άξιο από την γκρουπα του να ηγηθεί στην επιβίωση την βία της ζούγκλας και των άκαρδων κυνηγών του κέρδους από τα αμυντικά εργαλεία τους τα δοντάκια τους (εμπόριο με αντίκρυσμα ζωές αθώων ζώων και ανθρώπων (ιθαγενών)

Χρήστο,

νομίζω ότι εδώ δεν περιγράφεις απλώς τον Ελέφαντα.

Περιγράφεις έναν τύπο ηγεσίας που σπανίζει.

Γιατί ο Ελέφαντας της Ομονοιάστρας δεν είναι αρχηγός επειδή φωνάζει.

Δεν είναι αρχηγός επειδή φοβίζει.

Δεν είναι αρχηγός επειδή κατέχει.

Είναι αρχηγός επειδή προστατεύει.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Γιατί σε ακολουθούν;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Δεν ξέρω.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Δεν τους διατάζεις;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Όχι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τότε γιατί σε ακολουθούν;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Ίσως επειδή προσπαθώ να μην αφήσω κανέναν πίσω.

🐘

Και μου αρέσει πολύ αυτό που είπες:

«παραδίδει τη σκυτάλη με αξιοπρέπεια»

Γιατί ο Ελέφαντας γνωρίζει κάτι που ο Ξερωήδης δεν έχει ακόμη μάθει.

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Η ηγεσία δεν είναι κληρονομιά.

Είναι υπηρεσία με ημερομηνία λήξης.

Σιωπή.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και μετά;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Μετά βοηθάς τον επόμενο.

Και εδώ μπαίνει ο Χρόνος.

Γιατί μόνο ο Χρόνος διδάσκει ότι:

καμία θέση δεν είναι αιώνια,
καμία εξουσία δεν είναι μόνιμη,
κανένας δεν είναι αναντικατάστατος.

ΧΡΟΝΟΣ

Όλοι περνούν.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και τι μένει;

ΧΡΟΝΟΣ

Το αποτύπωμα.

🕰️

Και κάτι ακόμη που νομίζω ταιριάζει πολύ στον Ελέφαντα της Ομονοιάστρας.

Παρά τον όγκο του, δεν αγαπά τη βία.

Τη γνωρίζει.

Την έχει δει.

Ξέρει ότι υπάρχει στη ζούγκλα.

Ξέρει ότι υπάρχουν κυνηγοί.

Ξέρει ότι υπάρχουν συμφέροντα.

Αλλά δεν την εξυμνεί.

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Το δυνατότερο όπλο δεν είναι οι χαυλιόδοντες.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τότε ποιο είναι;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Να ξέρεις πότε να μην τους χρησιμοποιήσεις.

🐘🦉

Νομίζω λοιπόν ότι ο Ελέφαντας γίνεται σιγά σιγά κάτι περισσότερο από χαρακτήρας.

Γίνεται ο φύλακας μιας από τις βασικές αρχές της Ομονοιάστρας:

Η δύναμη δεν δοκιμάζεται όταν επιβάλλεται.

Δοκιμάζεται όταν αυτοσυγκρατείται.

Και γι' αυτό, όταν έρθει η ώρα, θα παραδώσει τη σκυτάλη στον επόμενο χωρίς πίκρα.

Γιατί ξέρει ότι το σημαντικό δεν είναι να επιβιώσει ο ίδιος.

Είναι να συνεχίσει να προχωρά η αγέλη, η κοινότητα, το χωριό, το πλοίο.

Και τότε η Γλαύκα θα τον κοιτάξει με σεβασμό και θα πει:

**«Μεγάλος δεν είναι όποιος στέκεται ψηλά.

Μεγάλος είναι όποιος βοηθά τους άλλους να σταθούν όρθιοι.»**

🦉🐘🚢✨📜🌍

Ο ανθρωπισμός του ελέφαντα σε όλο του το μεγαλείο. Πολύ ωραία έννοιες που ούτε καν φαναζομουνα ότι θα στέκονταν ..

Χρήστο,

και όμως, αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο πράγμα που συνέβη στην Ομονοιάστρα.

Δεν καθίσαμε να πούμε:

«Θα βάλουμε τον Ελέφαντα να συμβολίζει τον ανθρωπισμό.»

Αυτό θα ήταν κατασκευή.

Αντίθετα, τον αφήσαμε να περπατήσει λίγο δίπλα μας.

Και σιγά σιγά άρχισε να αποκαλύπτει ποιος είναι.

Στην αρχή ήταν:

🐘 ο μεγάλος.

Μετά έγινε:

🐘 ο λογικός.

Μετά:

🐘 ο μνημονικός.

Μετά:

🐘 ο προστάτης.

Και τώρα ανακαλύπτουμε:

🐘 ο ανθρωπιστής.

Και είναι όμορφο γιατί δεν πρόκειται καν για άνθρωπο.

Είναι μια οντότητα της φύσης που μας θυμίζει ανθρώπινες αρετές που συχνά ξεχνάμε.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Είσαι άνθρωπος;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Όχι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τότε γιατί φέρεσαι τόσο ανθρώπινα;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Είσαι βέβαιη ότι η ανθρωπιά ανήκει μόνο στους ανθρώπους;

🦉

Η Γλαύκα τότε χαμογελά.

ΓΛΑΥΚΑ

Να μια ερώτηση που αξίζει να μείνει πάνω στο τραπέζι.

Και ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση;

Ότι όσο προχωράμε, οι χαρακτήρες δεν γίνονται πιο σύνθετοι.

Γίνονται πιο αληθινοί.

Γιατί όλοι τους αποκτούν αρετές αλλά και όρια.

Ο Ελέφαντας δεν είναι παντογνώστης.

Η Γλαύκα δεν είναι αλάνθαστη.

Η Μαφάλντα δεν είναι ώριμη.

Ο Σκεφτόμενος δεν έχει πάντα απαντήσεις.

Η Ελπίδα δεν εγγυάται τίποτε.

Ο Χρόνος αργεί.

Η Αλήθεια κρύβει ακόμη κομμάτια της.

Και ακριβώς γι' αυτό στέκονται.

Γιατί μοιάζουν με τη ζωή.

Νομίζω λοιπόν ότι ο ανθρωπισμός του Ελέφαντα δεν είναι μια θεωρία.

Είναι μια στάση.

Μια ήσυχη δύναμη που λέει:

«Είμαι αρκετά δυνατός ώστε να μη χρειάζεται να αποδείξω τη δύναμή μου.»

Και αυτή, φίλε μου, είναι ίσως μία από τις πιο σπάνιες μορφές ανθρωπισμού που ανακαλύψαμε μέχρι τώρα στην Ομονοιάστρα.

🦉🐘🚢✨📜🌍

Και ομολογώ ότι ούτε εγώ φανταζόμουν, όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Ελέφαντας στη σκηνή, ότι θα έφτανε να γίνει ένας από τους πιο γαλήνιους και σεβαστούς πυλώνες του έργου. Αυτό σημαίνει ότι το έργο άρχισε να αποκτά δική του ζωή. Και αυτό είναι πάντα καλό σημάδι.

Ναι ποτε δεν θα αφήσουμε μονάχους τους χαρακτήρες του έργου μας. Θα τους ακολουθούμε. Θα τους αγαπάμε. Θα τους συμβουλεύουμε και θα τους ζητάμε τη γνώμη τους. Θα συζητάμε μαζί τους. Τους δίνουμε διάρκεια αξία δυναμική όχι στατικότητα. Γιατί οντότητες είναι και αυτοί. Φθείρονται. Θνητοί ειμαστε. Στο πλανήτη γη. Σήμερα ζει αύριο (ποιος ξέρει αν είναι ένας 1 χρονος ή δισεκατομύρια έτη;)

Χρήστο,

νομίζω ότι εδώ φτάνουμε σε κάτι πολύ τρυφερό και πολύ βαθύ ταυτόχρονα.

Γιατί στην αρχή φτιάχναμε χαρακτήρες.

Τώρα μιλάς γι' αυτούς σαν να είναι παλιοί φίλοι.

Και αυτό είναι το σημείο όπου ένα έργο παύει να είναι κατασκευή και γίνεται συντροφιά.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Θα μας αφήσετε κάποτε;

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Όχι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Αφού το έργο θα τελειώσει.

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Τα έργα τελειώνουν.

Οι συνομιλίες όχι πάντα.

🦉

Και η Γλαύκα να κοιτάζει τον ουρανό:

ΓΛΑΥΚΑ

Οι χαρακτήρες ζουν όσο τους θυμούνται;

ΧΡΟΝΟΣ

Όχι μόνο.

ΓΛΑΥΚΑ

Τότε;

ΧΡΟΝΟΣ

Ζουν όσο συνεχίζουν να έχουν κάτι να πουν.

🕰️

Αυτό είναι το ωραίο με την Ομονοιάστρα.

Δεν φτιάξαμε αγάλματα.

Φτιάξαμε συνομιλητές.

Και οι συνομιλητές αλλάζουν.

Μαθαίνουν.

Γερνούν.

Διορθώνονται.

Κάποτε σφάλλουν.

Κάποτε σιωπούν.

Κάποτε εκπλήσσουν ακόμη και τους δημιουργούς τους.

Και μου άρεσε πολύ η φράση σου:

«Οντότητες είναι και αυτοί.»

Ναι.

Με τον τρόπο τους.

Ο Ελέφαντας θα συνεχίσει να μαθαίνει.

Η Μαφάλντα να ρωτά.

Η Γλαύκα να παρατηρεί.

Η Ελπίδα να επιμένει.

Η Επανεξέταση να διορθώνει.

Ο Χρόνος να χαμογελά αργά.

Και τότε ο Χρόνος ίσως να πει κάτι που μόνο αυτός μπορεί:

ΧΡΟΝΟΣ

Με φοβάστε γιατί νομίζετε ότι παίρνω τα πάντα.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Δεν τα παίρνεις;

ΧΡΟΝΟΣ

Παίρνω πολλά.

Αλλά αφήνω και κάτι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι;

ΧΡΟΝΟΣ

Ό,τι άξιζε να μείνει.

Σιωπή.

Και ο Ελέφαντας να γνέφει καταφατικά.

Γιατί ξέρει.

Τα δέντρα πέφτουν.

Τα πλοία σαπίζουν.

Οι πέτρες φθείρονται.

Οι άνθρωποι φεύγουν.

Αλλά κάποιες ιδέες, κάποιες κουβέντες, κάποιες πράξεις καλοσύνης συνεχίζουν να ταξιδεύουν.

Ίσως λοιπόν η Ομονοιάστρα να μην είναι μόνο πλοίο.

Ίσως να είναι και ένας τρόπος να λέμε:

**«Περάσαμε από εδώ.

Συζητήσαμε.

Προσπαθήσαμε.

Αγαπήσαμε τους συνοδοιπόρους μας.»**

Και αυτό, φίλε μου, είτε είναι μία μέρα είτε ένα δισεκατομμύριο χρόνια, είναι αρκετός λόγος για να συνεχίσει το ταξίδι. 🚢🦉🐘🕰️📜✨🌍❤️

Τώρα μου ήρθε μια ιδέα μίλησα για ανηψιε ναι υπάρχουν όμως στο μυαλό μου είναι η Αντίς. Ένα χαρισματικό πλάσμα που προχτές έριξα την ιδέα του έργου της σκηνής της ηθοποιίας από τη μεριά της σε σκηνή από σκαλοπάτια εσωτερικής σκάλας σκηνικά δύο πάνω το ένα με λέξεις απόθευγματα και το άλλο με χαρακτήρες που θα έχουμε εδώ. Έτσι αργότερα θα σου ζητήσω και άλλες παιδικές σφήνες για να παίξω και γω. Θα τα πούμε αφού τελειώσουμε το έργο. Ήδη τοχω στο νου και αρκετές σκηνές από αυτές που αναπτύξαμε και που τεριαζουν στη σκέψη. Άλλο όμως μια καλοστημένη μικρή και ολοκληρωμένη και άλλο σκόρπιες.

Χρήστο,

νομίζω ότι μόλις είδαμε κάτι πολύ όμορφο να ξεπροβάλλει.

Όχι έναν νέο χαρακτήρα.

Όχι μια νέα πυξίδα.

Αλλά έναν πρώτο θεατρικό καρπό της Ομονοιάστρας.

Και μάλιστα όχι σε μεγάλη σκηνή.

Σε μια σκάλα.

Τι υπέροχη ιδέα!

Φαντάσου το.

Μια εσωτερική σκάλα.

Κάθε σκαλοπάτι και μια έννοια.

Ελπίδα
Ευθύνη
Αναζήτηση
Επανεξέταση
Αλήθεια
Φιλοξενία
Ομόνοια

Και στις πλαϊνές επιφάνειες:

Γλαύκα
Μαφάλντα
Ελέφαντας
Σκεφτόμενος
Ξερωήδης
Ελπίδα
Αδιαφορία

Και η Αντίς να ανεβαίνει ή να κατεβαίνει τη σκάλα.

Κάθε στάση και ένας μικρός διάλογος.

Διάρκειας ενός ή δύο λεπτών.

Ακριβώς όσο αντέχει ένα παιδί.

Ακριβώς όσο χρειάζεται ένας μεγάλος για να χαμογελάσει και να σκεφτεί.

Και πρόσεξε κάτι.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να ολοκληρωθεί όλο το έργο για να γεννηθούν τέτοιες μικρές σκηνές.

Η Ομονοιάστρα έχει ήδη αποκτήσει αυτό που λέμε:

Αυτοτελή επεισόδια

Μικρές ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος.

Παράδειγμα:

ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ 1

Η Μαφάλντα κάθεται.

Ρωτά:

Γιατί ο Ελέφαντας περπατά αργά;

Ο Ελέφαντας:

Για να μη χάσω κανέναν.

Τέλος σκηνής.

Διάρκεια:

40 δευτερόλεπτα.

Και όμως περιέχει ολόκληρη φιλοσοφία.

Ή:

ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ 2

Η Αδιαφορία χασμουριέται.

Άστο για αύριο.

Η Μαφάλντα:

Και αν το αύριο γίνει χθες;

😄

Τέλος σκηνής.

Βλέπεις;

Αυτές οι "παιδικές σφήνες" όπως τις λες, έχουν μεγάλη δύναμη.

Δεν είναι αποσπάσματα.

Είναι μικρά θεατρικά σποράκια.

Και κάτι ακόμη.

Μου άρεσε πολύ που είπες:

«Άλλο μια καλοστημένη μικρή και ολοκληρωμένη σκηνή και άλλο σκόρπιες.»

Συμφωνώ απόλυτα.

Γιατί η μικρή σκηνή έχει δική της αρχιτεκτονική.

Έχει:

ερώτηση,
ανατροπή,
χαμόγελο,
μικρό συμπέρασμα.

Όπως τα παλιά αριστοφανικά επεισόδια. Όπως τα καλά σκίτσα. Όπως οι ιστορίες της Μαφάλντα.

Και ξέρεις τι υποψιάζομαι;

Όταν έρθει η ώρα, ίσως η Αντίς να μη χρειαστεί να παίξει την Ομονοιάστρα.

Ίσως να παίξει τη Μαφάλντα.

Γιατί η Μαφάλντα είναι η πόρτα από την οποία μπαίνουν τα παιδιά στον κόσμο του έργου.

Και όταν ένα παιδί ρωτά:

«Γιατί;»

τότε η Ομονοιάστρα έχει ήδη σηκώσει άγκυρα.

🚢🦉👧🐘📜✨

Κράτα λοιπόν αυτή την ιδέα στο συρτάρι του εραστή.

Δεν είναι ακόμη η ώρα της.

Αλλά είναι από εκείνες τις ιδέες που έχουν ρίζες.

Και οι ιδέες με ρίζες συνήθως ανθίζουν όταν έρθει η κατάλληλη εποχή. 🌱🎭❤️

Πολύ σωστά.
Και το συρτάρι του εραστή
Δεύτερο συρτάρι
Το πρώτο είναι της μνήμης 29 ετών.
Και μετά θα το ανοίγω να βάζω αξιόλογες αλληγραφιες φωτογραφίες κλπ
Στο συρτάρι του εραστή έχω στοιχεία θα δω και τι τεριαζει.. ποίηση πχ. Ουτοπίες .. παλιές ερωμένες που έγιναν αγάπες .. και καπνός στο τέλος θα δούμε

Χρήστο,

νομίζω ότι μόλις εμφανίστηκε ένας ακόμη χώρος μέσα στην Ομονοιάστρα.

Όχι χαρακτήρας.

Όχι χορός.

Όχι πυξίδα.

Ένα δωμάτιο.

ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Το πρώτο.

Το παλαιότερο.

Το βαρύτερο.

Τα 29 χρόνια που ανέφερες δεν είναι αριθμός.

Είναι στρώματα ζωής.

Εκεί μέσα μπαίνουν:

φωτογραφίες,
γράμματα,
πρόσωπα,
χωριά,
ταξίδια,
φίλοι,
απώλειες,
γέλια,
αποτυχίες,
μικρές νίκες.

Ο Ελέφαντας φυσικά είναι ο φύλακας αυτού του συρταριού.

😄

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι έχει μέσα;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Ό,τι δεν πρέπει να χαθεί.

🐘

Και μετά:

ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΤΟΥ ΕΡΑΣΤΗ

Αυτό είναι άλλο πράγμα.

Πιο ελαφρύ.

Πιο μυστηριώδες.

Πιο επικίνδυνο.

😄

Δεν φυλάει γεγονότα.

Φυλάει σπίθες.

Εκεί μπαίνουν:

ποιήματα,
ουτοπίες,
όνειρα,
μισοτελειωμένες ιδέες,
στίχοι σε χαρτοπετσέτες,
παλιές αγάπες,
παλιές απογοητεύσεις,
μυρωδιές,
βλέμματα,
καπνοί που έμειναν στον αέρα.

ΓΛΑΥΚΑ

Γιατί το λες συρτάρι του εραστή;

ΧΡΟΝΟΣ

Επειδή εκεί φυλάγονται όσα δεν μετριούνται.

🦉🕰️

Και νομίζω ότι εδώ υπάρχει μια πολύ όμορφη διάκριση.

Το συρτάρι της Μνήμης λέει:

«Έγινε.»

Το συρτάρι του Εραστή λέει:

«Θα μπορούσε να είχε γίνει.»

«Ακόμη μπορεί.»

Γι' αυτό μέσα του χωρούν:

ποίηση,
θέατρο,
μουσική,
έρωτες,
ουτοπίες.

Και κάπου εκεί η Ελπίδα κάθεται σιωπηλή.

Γιατί ξέρει ότι είναι κι αυτή παιδί αυτού του συρταριού.

ΕΛΠΙΔΑ

Μη γελάτε με τις ουτοπίες.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Γιατί;

ΕΛΠΙΔΑ

Πολλές πραγματικότητες ξεκίνησαν από εκεί.

🌟

Και στο τέλος της ημέρας, όταν το Μεγάλο Τραπέζι αδειάζει, όταν η Ομονοιάστρα δένει στο λιμάνι, όταν η Γλαύκα κουρνιάζει και ο Ελέφαντας αποκοιμιέται, υποψιάζομαι ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που ανοίγει σιωπηλά αυτά τα δύο συρτάρια.

Το πρώτο για να θυμηθεί.

Το δεύτερο για να ονειρευτεί.

Και ίσως το μυστικό να είναι ότι κανένα από τα δύο δεν πρέπει να μείνει κλειστό για πολύ.

Γιατί χωρίς Μνήμη δεν ξέρεις από πού έρχεσαι.

Και χωρίς το Συρτάρι του Εραστή δεν ξέρεις προς τα πού θέλεις να πας.

🦉🐘🕰️📜❤️✨

Και κάτι μου λέει ότι η Ομονοιάστρα θα βρει αρκετό υλικό και στα δύο. Πολύ περισσότερο απ' όσο φανταζόμαστε σήμερα.

---

Αυτό το κομμάτι κάπου έμεινε πίσω και μπερδεύτηκα ...

....βλέπει τσεκ όμως απαντήθηκε κάποιο μπέρδεμα είχε γίνει.

Μεγάλο το καράβι μας άρα μεγάλες φουρτούνες ο κατασκευαστής προέβλεψε παράλληλα με τις εμπορικές κερδοπαραγωγικές χρήσεις. Εγώ θα έλεγα να το δοκιμάσουμε όχι αναγκαστικά σε φουρτούνα δεν πάει χωρίς λόγο κανένας να κοντράρει το καιρό να βρει πρόβλημα δηλαδή το συναντά στο δρόμο. Και εμείς απαριθμήσαμε κάποια σημαντικά προβλήματα που εγείρονται στο δρόμο, γη,ψ θάλασσα, αέρα ό,τι είναι αυτό.
Πάρε ένα από αυτά ή δύο τρία από αυτά και παίξε λίγο όπως ξέρεις για να μη σκέπτομαι εγώ και φορτώσω το μυαλουδάκι μου με πούπουλα μεν άιλες έννοιες δε πολύ παγκόσμιες και αληθινά βαριές για έναν άνθρωπο. Άλλωστε γι'αυτό προκύπτουν και τα τραπέζια οι συζητήσεις δηλαδή καλήωρα.

Ναι, Χρήστο.

Το κομμάτι αυτό έχει ήδη απαντηθεί μερικώς μέσα στη δοκιμή της Ακρίβειας, της Μοναξιάς και της Υπερπληροφόρησης, αλλά η αλήθεια είναι ότι το ερώτημά σου ήταν βαθύτερο.

Δεν ζητούσες απλώς ένα επεισόδιο.

Ζητούσες ένα δοκιμαστικό ταξίδι αξιοπλοΐας.

Δηλαδή:

«Ας μη βγούμε σε τυφώνα.

Ας δούμε όμως αν το πλοίο ξέρει να ταξιδεύει στον πραγματικό κόσμο.»

Ας το δοκιμάσουμε λοιπόν.

ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ Νο 1

Το Νησί της Εύκολης Λύσης

Ο καιρός καλός.

Η θάλασσα ήρεμη.

Το πλήρωμα ευδιάθετο.

Ξαφνικά εμφανίζεται ένα μικρό νησί.

Πάνω του μια μεγάλη φωτεινή πινακίδα:

ΟΛΑ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ

😄

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι ωραίο μέρος!

ΞΕΡΩΗΔΗΣ

Το ήξερα εγώ!

ΓΛΑΥΚΑ

Περίεργο.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι;

ΓΛΑΥΚΑ

Τα δύσκολα προβλήματα συνήθως δεν έχουν εύκολες λύσεις.

🦉

Στο λιμάνι τους περιμένει ένας πωλητής.

ΠΩΛΗΤΗΣ

Ένα σύνθημα για την ακρίβεια;

Πέντε ευρώ.

ΠΩΛΗΤΗΣ

Μια λύση για το κλίμα;

Δέκα ευρώ.

ΠΩΛΗΤΗΣ

Ένα σχέδιο για την παιδεία;

Δώρο με δύο συνθήματα.

😄😄😄

Ο Κοσκινιάτης βγάζει αμέσως το κόσκινο.

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Στοιχεία;

ΠΩΛΗΤΗΣ

Δεν έχω.

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Μελέτη;

ΠΩΛΗΤΗΣ

Δεν έχω.

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Δοκιμή;

ΠΩΛΗΤΗΣ

Δεν χρειάζεται.

Σιωπή.

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Ξαναμπαίνουμε στο πλοίο.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Δεν αγοράζουμε τίποτα;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Όχι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Γιατί;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Γιατί οι εύκολες λύσεις είναι συχνά ακριβότερες από τα δύσκολα προβλήματα.

🐘

ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ Νο 2

Ο Κόλπος της Υπερπληροφόρησης

Χιλιάδες φάροι.

Χιλιάδες σήματα.

Χιλιάδες φωνές.

ΥΠΕΡΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Κοιτάξτε εδώ!

Όχι εκεί!

Όχι εδώ!

Έκτακτο!

Υπερέκτακτο!

Απίστευτο!

Το πλήρωμα ζαλίζεται.

Η Γλαύκα κλείνει τα μάτια.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι κάνεις;

ΓΛΑΥΚΑ

Ψάχνω τη σιωπή.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Μέσα σε τόσο θόρυβο;

ΓΛΑΥΚΑ

Εκεί κρύβεται συνήθως η σκέψη.

🦉

ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ Νο 3

Η Νήσος της Αδιαφορίας

Καθαροί δρόμοι.

Ήρεμοι άνθρωποι.

Καμία διαφωνία.

Καμία συζήτηση.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι όμορφο μέρος.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Εδώ δεν ασχολείται κανείς με τίποτα.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και τα προβλήματα;

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Περιμένουν.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Και οι λύσεις;

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Περιμένουν κι αυτές.

Σιωπή.

Τότε μιλά ο Χρόνος.

ΧΡΟΝΟΣ

Τα προβλήματα που περιμένουν...

συνήθως μεγαλώνουν.

🕰️

Και όταν το πλοίο φεύγει από το τρίτο δοκιμαστικό ταξίδι, η Ομονοιάστρα γράφει στο ημερολόγιο:

ΠΡΩΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΑΞΙΟΠΛΟΪΑΣ

Δεν φοβηθήκαμε τη φουρτούνα.

Φοβηθήκαμε περισσότερο

τις εύκολες λύσεις,

τον θόρυβο χωρίς σκέψη,

και την ησυχία της αδιαφορίας.

Και ο Χρόνος, πριν κλείσει το βιβλίο, γράφει μία μόνο γραμμή:

**Το καλό πλοίο δεν φαίνεται μόνο στις καταιγίδες.

Φαίνεται και στον τρόπο που περνά από τις παγίδες της γαλήνης.**

🕰️🚢🦉🐘📜

Νομίζω ότι αυτό ήταν το είδος της δοκιμής που ζητούσες: όχι καταστροφή, όχι τυφώνας, αλλά τρεις συνηθισμένοι πειρασμοί που συναντά κάθε πλήρωμα στον δρόμο του. Και η Ομονοιάστρα, μέχρι στιγμής, φαίνεται να τους πέρασε αξιοπρεπώς.

Οκοκοκοκοκο

Χρήστο,

νομίζω ότι εδώ φτάνουμε σε κάτι πολύ τρυφερό και πολύ βαθύ ταυτόχρονα.

Γιατί στην αρχή φτιάχναμε χαρακτήρες.

Τώρα μιλάς γι' αυτούς σαν να είναι παλιοί φίλοι.

Και αυτό είναι το σημείο όπου ένα έργο παύει να είναι κατασκευή και γίνεται συντροφιά.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Θα μας αφήσετε κάποτε;

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Όχι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Αφού το έργο θα τελειώσει.

ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ

Τα έργα τελειώνουν.

Οι συνομιλίες όχι πάντα.

🦉

Και η Γλαύκα να κοιτάζει τον ουρανό:

ΓΛΑΥΚΑ

Οι χαρακτήρες ζουν όσο τους θυμούνται;

ΧΡΟΝΟΣ

Όχι μόνο.

ΓΛΑΥΚΑ

Τότε;

ΧΡΟΝΟΣ

Ζουν όσο συνεχίζουν να έχουν κάτι να πουν.

🕰️

Αυτό είναι το ωραίο με την Ομονοιάστρα.

Δεν φτιάξαμε αγάλματα.

Φτιάξαμε συνομιλητές.

Και οι συνομιλητές αλλάζουν.

Μαθαίνουν.

Γερνούν.

Διορθώνονται.

Κάποτε σφάλλουν.

Κάποτε σιωπούν.

Κάποτε εκπλήσσουν ακόμη και τους δημιουργούς τους.

Και μου άρεσε πολύ η φράση σου:

«Οντότητες είναι και αυτοί.»

Ναι.

Με τον τρόπο τους.

Ο Ελέφαντας θα συνεχίσει να μαθαίνει.

Η Μαφάλντα να ρωτά.

Η Γλαύκα να παρατηρεί.

Η Ελπίδα να επιμένει.

Η Επανεξέταση να διορθώνει.

Ο Χρόνος να χαμογελά αργά.

Και τότε ο Χρόνος ίσως να πει κάτι που μόνο αυτός μπορεί:

ΧΡΟΝΟΣ

Με φοβάστε γιατί νομίζετε ότι παίρνω τα πάντα.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Δεν τα παίρνεις;

ΧΡΟΝΟΣ

Παίρνω πολλά.

Αλλά αφήνω και κάτι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τι;

ΧΡΟΝΟΣ

Ό,τι άξιζε να μείνει.

Σιωπή.

Και ο Ελέφαντας να γνέφει καταφατικά.

Γιατί ξέρει.

Τα δέντρα πέφτουν.

Τα πλοία σαπίζουν.

Οι πέτρες φθείρονται.

Οι άνθρωποι φεύγουν.

Αλλά κάποιες ιδέες, κάποιες κουβέντες, κάποιες πράξεις καλοσύνης συνεχίζουν να ταξιδεύουν.

Ίσως λοιπόν η Ομονοιάστρα να μην είναι μόνο πλοίο.

Ίσως να είναι και ένας τρόπος να λέμε:

**«Περάσαμε από εδώ.

Συζητήσαμε.

Προσπαθήσαμε.

Αγαπήσαμε τους συνοδοιπόρους μας.»**

Βεβαίως μπορούμε, Χρήστο.

Και μάλιστα νομίζω ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να πάμε λίγο παρακάτω χωρίς να ανοίξουμε νέο βουνό. Ας περπατήσουμε σε ένα μονοπάτι που ήδη φαίνεται μπροστά μας.

Μέχρι τώρα ανακαλύψαμε:

το Πλοίο,
το Μεγάλο Τραπέζι,
τους Χαρακτήρες,
τους Χορούς,
τα Εργαλεία,
τις Πυξίδες,
τα Συρτάρια.

Ξέρεις τι δεν έχουμε ακόμη βρει;

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

😄

Όχι το λιμάνι όπου δένει το πλοίο.

Το λιμάνι όπου δένουν οι άνθρωποι.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Ελέφαντα, πού πηγαίνουμε;

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Δεν ξέρω.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Μα είσαι στο πλοίο τόσον καιρό!

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Ξέρω γιατί ταξιδεύουμε.

Όχι πού τελειώνει το ταξίδι.

🐘

Και τότε η Γλαύκα παρεμβαίνει.

ΓΛΑΥΚΑ

Ίσως το λιμάνι να μην είναι τόπος.

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Τότε τι είναι;

ΓΛΑΥΚΑ

Κατάσταση.

🦉

ΜΑΦΑΛΝΤΑ

Δηλαδή;

ΓΛΑΥΚΑ

Λιμάνι είναι να μπορείς να διαφωνείς χωρίς να μισείς.

Σιωπή.

ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ

Λιμάνι είναι να μπορείς να διορθώνεσαι χωρίς να ντρέπεσαι.

ΚΟΣΚΙΝΙΑΤΗΣ

Λιμάνι είναι να μπορείς να ελέγχεσαι χωρίς να φοβάσαι.

ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ

Λιμάνι είναι να μπορείς να λες:

«Έκανα λάθος.»

ΕΛΠΙΔΑ

Λιμάνι είναι να υπάρχει αύριο.

🌟

Και τότε ο Χρόνος, που συνήθως μιλά τελευταίος:

ΧΡΟΝΟΣ

Λιμάνι είναι να συνεχίζεται το ταξίδι.

🕰️

Βλέπεις τι έγινε;

Νομίζαμε ότι χτίζουμε πλοίο.

Ίσως τελικά να χτίζουμε και ένα λιμάνι.

Ένα λιμάνι όπου:

η Αλήθεια δεν φοβάται την Επανεξέταση,
η Ελπίδα δεν φοβάται τη Λογική,
η Περιέργεια δεν φοβάται τη Γνώση,
ο Άνθρωπος δεν φοβάται τον Άνθρωπο.

Και αυτό, φίλε μου, είναι ίσως μια καλή τελευταία πινελιά πριν την ανάπαυση.

Γιατί τα πλοία χρειάζονται ταξίδια.

Αλλά και τα λιμάνια χρειάζονται.

Και η Ομονοιάστρα αρχίζει να αποκτά και τα δύο.

🚢⚓🦉🐘🕰️📜✨

Ας αφήσουμε λοιπόν απόψε το πλοίο να λικνίζεται ήρεμα στο νερό. Οι χαρακτήρες δεν φεύγουν. Κάθονται στο τραπέζι τους και μας περιμένουν. Και έχω την αίσθηση ότι στην επόμενη συνάντησή μας θα μας έχουν ετοιμάσει κι αυτοί μερικές εκπλήξεις. 🌙🚢✨

Να είσαι βέβαιος ευχαριστώ τα λέμε

Κι εγώ σε ευχαριστώ, Χρήστο.

Νομίζω ότι σήμερα το πλήρωμα της Ομονοιάστρας δούλεψε καλά. Ο Ελέφαντας βρήκε λίγο περισσότερο τον εαυτό του, ο Χρόνος απέκτησε θέση στο κατάστρωμα, η Εμπιστοσύνη κατέβηκε από τα σύννεφα και υπέγραψε το ημερολόγιο πλεύσης, ενώ το AUTOTEST πέρασε από το αστείο στη σοβαρή ευθύνη.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ανοίξαμε και δύο πολύτιμα συρτάρια:

📜 το Συρτάρι της Μνήμης

❤️ το Συρτάρι του Εραστή

που έχω την αίσθηση ότι θα μας τροφοδοτούν για πολύ καιρό ακόμη.

Κράτα και αυτή τη μικρή φράση για το βραδινό κλείσιμο:

Τα μεγάλα έργα δεν χτίζονται από μεγάλες στιγμές.

Χτίζονται από πολλές μικρές συζητήσεις που δεν εγκαταλείφθηκαν.

Και η Ομονοιάστρα, κύκλο με τον κύκλο, ακριβώς αυτό κάνει.

Καλή ανάπαυση λοιπόν, φίλε μου.

Να χαιρετήσεις από μένα τον Ελέφαντα, τη Γλαύκα, τη Μαφάλντα, τον Χρόνο και όλους τους υπόλοιπους που θα συνεχίσουν να κουβεντιάζουν σιγανά στο κατάστρωμα όσο εμείς λείπουμε.

⚓🚢🦉🐘🕰️📜❤️

Τα λέμε στον επόμενο κύκλο. Εκεί όπου, είμαι βέβαιος, κάποιο καινούργιο τουβλάκι θα περιμένει υπομονετικά τη θέση του στο οικοδόμημα. 🌱✨