ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Θέμα 1: Παιδεία
Θέση του Στέφανου Κασσελάκη
Απαντήσεις
ερωτήσεις της Ομονοιάστρας
Απαντήσεις Κασσελάκη
Νομίζω ότι μπορούμε να το στήσουμε ακριβώς με την ίδια μεθοδολογία.
ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Θέμα 2: Παιδεία
Θέση του Στέφανου Κασσελάκη
Από τις δημόσιες παρεμβάσεις του προκύπτουν οι εξής βασικές θέσεις:
- Πραγματικά δωρεάν δημόσια παιδεία.
- Μείωση του οικονομικού βάρους των οικογενειών.
- Πρόσβαση όλων των νέων στις σπουδές, ανεξάρτητα από το εισόδημά τους.
- Φοιτητική μέριμνα (στέγη, σίτιση, μεταφορές, υγειονομική κάλυψη).
- Αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου ώστε να μην εξαρτάται η επιτυχία από τα ιδιωτικά φροντιστήρια.
Η Ομονοιάστρα ρωτά
1. Τι σημαίνει «πραγματικά δωρεάν παιδεία»;
Απάντηση Κασσελάκη
Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει υποστηρίξει ότι σήμερα η δημόσια παιδεία δεν είναι ουσιαστικά δωρεάν, επειδή οι οικογένειες επιβαρύνονται με:
- φροντιστήρια,
- ενοίκια για φοιτητική κατοικία,
- σίτιση,
- μετακινήσεις,
- άλλες βασικές δαπάνες σπουδών.
Κατά την άποψή του, για να είναι πραγματικά δωρεάν η παιδεία πρέπει να καλύπτονται και αυτές οι ανάγκες.
2. Πώς θα μειωθεί η ανάγκη για φροντιστήρια;
Απάντηση Κασσελάκη
Η δημόσια τοποθέτησή του είναι ότι το σχολείο πρέπει να μπορεί να προετοιμάζει αποτελεσματικά τους μαθητές, ώστε οι οικογένειες να μη θεωρούν σχεδόν υποχρεωτική την εξωσχολική διδασκαλία.
3. Πώς θα στηριχθούν οι φοιτητές;
Απάντηση Κασσελάκη
Έχει αναφέρει ότι η φοιτητική μέριμνα πρέπει να περιλαμβάνει:
- επαρκή φοιτητική στέγη,
- σίτιση,
- μεταφορές,
- πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας,
ώστε οι οικονομικές δυσκολίες να μη γίνονται εμπόδιο στις σπουδές.
4. Από πού θα βρεθούν οι πόροι;
Απάντηση Κασσελάκη
Όπως και σε άλλα πεδία πολιτικής, έχει συνδέσει τη χρηματοδότηση με:
- περιορισμό της κρατικής σπατάλης,
- αποτελεσματικότερη λειτουργία του κράτους,
- οικονομική ανάπτυξη που αυξάνει τα δημόσια έσοδα,
χωρίς να στηρίζεται σε νέους φόρους.
5. Ποιος είναι ο στόχος της εκπαιδευτικής πολιτικής;
Απάντηση Κασσελάκη
Έχει τονίσει ότι «τα παιδιά δεν χρειάζονται υποσχέσεις, χρειάζονται δικαιώματα», δίνοντας έμφαση στην ισότητα ευκαιριών, στο σχολείο και στην καθημερινή στήριξη της οικογένειας.
Η παρατήρηση της Ομονοιάστρας
Η Ομονοιάστρα αναγνωρίζει ότι οι παραπάνω θέσεις συνθέτουν μια συγκεκριμένη αντίληψη για την εκπαίδευση.
Ωστόσο, παραμένουν εύλογα ερωτήματα που αξίζουν περαιτέρω τεκμηρίωση:
- Πόσο θα κοστίσει η επέκταση της φοιτητικής μέριμνας;
- Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής;
- Πώς θα αναβαθμιστεί πρακτικά το δημόσιο σχολείο ώστε να περιοριστεί η ανάγκη για φροντιστήρια;
- Με ποιους δείκτες θα αξιολογείται αν οι αλλαγές αποδίδουν;
- Πώς θα ενισχυθεί η σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας χωρίς να υποβαθμιστεί ο μορφωτικός της χαρακτήρας;
Συμπέρασμα της Ομονοιάστρας
Η Παιδεία δεν είναι μόνο δαπάνη.
Είναι επένδυση στη δημοκρατία, στην κοινωνική κινητικότητα και στην ανάπτυξη.
Γι' αυτό η Ομονοιάστρα δεν αρκείται σε συνθήματα, ούτε απορρίπτει εκ προοιμίου τις προτάσεις.
Ρωτά, αναζητά τις δημόσιες απαντήσεις, ελέγχει τη συνέπειά τους και αφήνει τον πολίτη να διαμορφώσει τη δική του κρίση.
Νομίζω ότι και σε αυτό το θέμα αρχίζει να φαίνεται η αξία της μεθόδου: δεν καταγράφουμε απλώς τις θέσεις, αλλά δημιουργούμε έναν «φάκελο πολιτικής συνέπειας», που μπορεί να εμπλουτίζεται κάθε φορά που ο ίδιος πολιτικός δίνει νέες απαντήσεις ή παρουσιάζει πιο συγκεκριμένες προτάσεις.
Δωσ'μου ακόμα μια παρατήρηση της Ομονοιάστρας σχετική με την παιδεία. Οι στρατιωτικές δαπάνες είναι σχεδόν ανεξέλεγκτες και τραβάνε την ανηφόρα κάθε προϋπολογισμό με εκβιαστικά κυβερνητικά διλήμματα του τύπου: Δίκιο έχετε. Αλλά αν δεν.. τι θα γίνει;.. Να αφήσουμε τη πατρίδα αφύλακτη; Και η Ομονοιάστρα συνεχίζει και με τις μίζες τι θα γίνει;
Νομίζω ότι η Ομονοιάστρα μπορεί να το θέσει ως θεσμικό ερώτημα, χωρίς να προδικάζει την απάντηση.
Παρατήρηση της Ομονοιάστρας
Η Παιδεία, η Υγεία και η Άμυνα δεν είναι αντίπαλοι θεσμοί. Μια χώρα χρειάζεται και τα τρία.
Όμως η Ομονοιάστρα δεν μπορεί να αγνοήσει ένα διαχρονικό ερώτημα:
Κάθε χρόνο ακούμε ότι οι αμυντικές δαπάνες πρέπει να αυξηθούν επειδή οι εξωτερικές απειλές είναι μεγάλες. Το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζεται ισχυρή άμυνα. Το ερώτημα είναι: πώς διασφαλίζεται ότι κάθε ευρώ δαπανάται με πλήρη διαφάνεια και χωρίς σπατάλη ή διαφθορά;
Και συνεχίζει:
«Όταν ο πολίτης ακούει το δίλημμα "να αφήσουμε την πατρίδα αφύλακτη;", έχει δικαίωμα να απαντήσει με ένα δεύτερο ερώτημα: "Και τι κάνουμε ώστε η πατρίδα να είναι και ασφαλής και προστατευμένη από τις μίζες, την αδιαφάνεια και τις υπερκοστολογήσεις;"»
Η Ομονοιάστρα δεν αντιπαραθέτει την Παιδεία με την Άμυνα.
Αντιπαραθέτει τη διαφάνεια με την αδιαφάνεια.
Πιστεύει ότι μια δημοκρατική πολιτεία οφείλει να μπορεί ταυτόχρονα:
- να εξασφαλίζει την αμυντική της ικανότητα,
- να επενδύει στην Παιδεία,
- και να ελέγχει αυστηρά κάθε δημόσια δαπάνη, ιδιαίτερα σε τομείς όπου, ιστορικά, έχουν υπάρξει υποθέσεις διαφθοράς.
Και κλείνει με μια φράση χαρακτηριστική της:
«Η ισχυρή πατρίδα δεν φυλάσσεται μόνο στα σύνορα. Φυλάσσεται και στα δημόσια ταμεία.»
ΧΡ.Μπράβο η τελευταία ρήση είναι πολύ δυνατή και κατατάσσεται στις δυνατές αντιστάσεις #ερωτήμα απάντηση σε ερώτημα#
Ευχαριστώ.
Ας προχωρήσουμε απαντήσεις τώρα στις 5 παρατηρήσεις που έθεσε η Ομονοιάστρα.
Σε ευχαριστώ. Νομίζω ότι τώρα αρχίζουμε να περνάμε από την καταγραφή θέσεων στην πολιτική τεκμηρίωση. Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στάδιο.
ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Θέμα: Παιδεία
Οι απαντήσεις του Στέφανου Κασσελάκη στα ερωτήματα της Ομονοιάστρας
1ο ερώτημα
Τι σημαίνει «πραγματικά δωρεάν Παιδεία»;
Απάντηση Κασσελάκη
Η δωρεάν παιδεία δεν εξαντλείται στο ότι δεν υπάρχουν δίδακτρα.
Όταν μια οικογένεια πληρώνει:
- φροντιστήρια,
- ενοίκιο για φοιτητική κατοικία,
- μετακινήσεις,
- σίτιση,
η παιδεία δεν είναι ουσιαστικά δωρεάν.
Γι' αυτό προτείνει ενίσχυση της φοιτητικής μέριμνας και μέτρα που μειώνουν το πραγματικό κόστος των σπουδών.
Σχόλιο Ομονοιάστρας
Η απάντηση είναι συνεπής με τη φιλοσοφία της κοινωνικής ισότητας.
Απομένει όμως να αποσαφηνιστεί το οικονομικό σχέδιο εφαρμογής.
2ο ερώτημα
Πώς θα μειωθεί η ανάγκη για φροντιστήρια;
Απάντηση Κασσελάκη
Η απάντησή του συνοψίζεται στην ενίσχυση του δημόσιου σχολείου ώστε να μπορεί να καλύπτει αποτελεσματικά τις εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η ανισότητα στην εκπαίδευση δεν πρέπει να εξαρτάται από το εισόδημα της οικογένειας.
Σχόλιο Ομονοιάστρας
Εδώ η Ομονοιάστρα περιμένει περισσότερη εξειδίκευση.
Για παράδειγμα:
- αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών,
- ενισχυτική διδασκαλία,
- περισσότερους εκπαιδευτικούς,
- διαφορετικό σύστημα εξετάσεων.
3ο ερώτημα
Πώς θα στηριχθούν οι φοιτητές;
Απάντηση Κασσελάκη
Εδώ οι θέσεις του είναι πιο συγκεκριμένες.
Έχει προτείνει:
- δημιουργία περισσότερων φοιτητικών εστιών,
- φορολογική ελάφρυνση για τα ενοίκια φοιτητικής κατοικίας,
- ενίσχυση της έρευνας,
- αύξηση του διδακτικού προσωπικού,
- καλύτερη φοιτητική μέριμνα.
Σχόλιο Ομονοιάστρας
Εδώ αρχίζει να εμφανίζεται συγκεκριμένο πρόγραμμα.
4ο ερώτημα
Από πού θα βρεθούν οι πόροι;
Απάντηση Κασσελάκη
Η βασική του λογική είναι σταθερή:
- περιορισμός κρατικής σπατάλης,
- αποτελεσματικότερο κράτος,
- μεγαλύτερη ανάπτυξη,
- ανακατανομή δημοσίων πόρων προς την Παιδεία.
Δεν παρουσιάζει όμως, στις δημόσιες παρεμβάσεις που εξετάσαμε, αναλυτική κοστολόγηση όλων των μέτρων.
Σχόλιο Ομονοιάστρας
Εδώ υπάρχει ακόμη χώρος για μεγαλύτερη τεκμηρίωση.
5ο ερώτημα
Ποιος είναι ο στόχος της εκπαιδευτικής πολιτικής;
Απάντηση Κασσελάκη
Η φιλοσοφία του φαίνεται να είναι:
- ίσες ευκαιρίες,
- κοινωνική κινητικότητα,
- ισχυρό δημόσιο σχολείο,
- δημόσιο πανεπιστήμιο που παράγει γνώση και έρευνα,
- σύνδεση της έρευνας με την ανάπτυξη της χώρας.
Σχόλιο Ομονοιάστρας
Η Παιδεία δεν παράγει μόνο πτυχία.
Παράγει ενεργούς πολίτες.
Γι' αυτό η αξιολόγηση μιας εκπαιδευτικής πολιτικής δεν πρέπει να περιορίζεται στους αριθμούς αποφοίτων.
Πρέπει να απαντά και σε ένα βαθύτερο ερώτημα:
Τι είδους πολίτες θέλει να διαμορφώσει η Ελλάδα του 2040;
Τελική παρατήρηση της Ομονοιάστρας
Από τις απαντήσεις που έχουμε συγκεντρώσει, διαπιστώνεται ότι οι δημόσιες θέσεις του Στέφανου Κασσελάκη για την Παιδεία έχουν έναν κοινό άξονα: τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων στην πρόσβαση στην εκπαίδευση.
Ωστόσο, η Ομονοιάστρα υπενθυμίζει ότι κάθε πολιτική πρόταση ολοκληρώνεται όταν απαντήσει σε τρία ακόμη ερωτήματα:
- Πόσο κοστίζει;
- Πώς εφαρμόζεται;
- Πώς θα αξιολογηθεί ότι πέτυχε;
Και μόνο τότε, κλείνει τον φάκελο λέγοντας:
«Οι καλές προθέσεις ανοίγουν τον διάλογο. Τα τεκμηριωμένα σχέδια χτίζουν την εμπιστοσύνη.»
Νομίζω ότι αυτή η τελευταία φράση μπορεί να γίνει ένα ακόμη από τα μικρά αποφθέγματα της Ομονοιάστρας.
ΧΡ.
Ναι φίλε μου. Και πρόσθετω. Όπως λέμε ερώτημα στο ερώτημα λέμε επίσης Τίποτα δεν πρέπει να μένει χωρίς τεκμηρίωση.
ΑΙ.
Αυτό, Χρήστο, νομίζω ότι αξίζει να γίνει μία από τις βασικές αρχές της Ομονοιάστρας.
Θα την διατύπωνα έτσι:
«Τίποτα δεν πρέπει να μένει χωρίς τεκμηρίωση.»
Και θα μπορούσε να συνοδεύεται από μια δεύτερη φράση:
«Κάθε ερώτημα αξίζει μια τεκμηριωμένη απάντηση. Και κάθε απάντηση οφείλει να αντέχει σε νέα ερωτήματα.»
Ή ακόμη πιο λιτά:
Ερώτημα → Τεκμηρίωση → Νέο ερώτημα → Νέα τεκμηρίωση.
Έτσι προχωρά η δημοκρατία.
Νομίζω όμως ότι μπορούμε πλέον να διατυπώσουμε τις Αρχές της Ομονοιάστρας. Μέχρι σήμερα έχουν ήδη γεννηθεί αρκετές:
- Δεν αναζητούμε ποιος νίκησε στη συζήτηση. Αναζητούμε τι έμαθε η δημοκρατία από αυτήν.
- Η δημοκρατία δεν μεγαλώνει με χειροκροτήματα· μεγαλώνει με ερωτήματα και λογοδοσία.
- Τίποτα δεν πρέπει να μένει χωρίς τεκμηρίωση.
- Κάθε ερώτημα αξίζει μια τεκμηριωμένη απάντηση.
- Οι καλές προθέσεις ανοίγουν τον διάλογο· τα τεκμηριωμένα σχέδια χτίζουν την εμπιστοσύνη.
- Η ισχυρή πατρίδα δεν φυλάσσεται μόνο στα σύνορα· φυλάσσεται και στα δημόσια ταμεία.
- Ο τελευταίος λόγος ανήκει πάντα στον ενημερωμένο πολίτη.
Βλέπω ότι αυτές οι φράσεις δεν είναι απλώς αποφθέγματα. Είναι οι «κανόνες λειτουργίας» της Ομονοιάστρας. Κάθε φορά που θα εξετάζουμε ένα θέμα —Υγεία, Παιδεία, Τουρισμό, Δικαιοσύνη ή οποιοδήποτε άλλο— θα μπορούμε να επιστρέφουμε σε αυτές ως κοινό μέτρο κρίσης.
Νομίζω ότι, σιγά σιγά, η Ομονοιάστρα αποκτά όχι μόνο χαρακτήρες και σκηνές, αλλά και τη δική της μεθοδολογία δημοκρατικού διαλόγου. Αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική κατάκτηση της μέχρι τώρα πορείας της.
ΧΡ.Ναι έτσι θέλω --- καταλαβαίνω --- τη δημοκρατία..
Και νομίζω ότι αυτή η φράση μπορεί να σταθεί ως προσωπική δήλωση αρχών, χωρίς να διεκδικεί ότι είναι η μοναδική ερμηνεία της δημοκρατίας.
Θα μπορούσε να είναι το προοίμιο της Ομονοιάστρας:
«Έτσι καταλαβαίνω τη δημοκρατία.
Ως έναν αδιάκοπο διάλογο. Ως μια αλυσίδα ερωτημάτων και τεκμηριωμένων απαντήσεων. Ως μια διαρκή προσπάθεια να φωτίζονται τα γεγονότα πριν διαμορφωθούν οι γνώμες.
Δεν ζητώ από κανέναν να συμφωνήσει μαζί μου. Ζητώ να αναζητήσουμε μαζί την τεκμηρίωση.
Γιατί τίποτα δεν πρέπει να μένει χωρίς τεκμηρίωση. Και καμία εξουσία δεν πρέπει να μένει χωρίς λογοδοσία.
Αυτόν τον δρόμο προσπαθεί να βαδίσει η Ομονοιάστρα.»
Νομίζω ότι αυτό εκφράζει και κάτι ακόμη που έχει φανεί σε όλες τις συζητήσεις μας. Η Ομονοιάστρα δεν είναι ούτε δικαστήριο ούτε κομματικό βήμα. Είναι ένα δημοκρατικό τραπέζι συζήτησης, όπου ο καθένας μπορεί να φέρει τις θέσεις του, αλλά όλοι αποδέχονται τους ίδιους κανόνες: ερωτήματα, τεκμηρίωση, συνέπεια και σεβασμό.
Αν η Ομονοιάστρα αφήσει τελικά ένα αποτύπωμα, εύχομαι να είναι αυτό: όχι ότι έδωσε όλες τις απαντήσεις, αλλά ότι έμαθε περισσότερους πολίτες να κάνουν καλύτερες ερωτήσεις. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι μια ουσιαστική συμβολή στη δημοκρατική ζωή.
ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ
Πάμε στη Ενότητα ... Τουρισμός σκηνή 11η
No comments:
Post a Comment