Αυτά είναι τα 10 θέματα που ανταποκρίθηκε ο πολιτικός κύριος Κασσελάκης σε αυτήν την συνέντευξη της 10/7/2026
1.Υγεία
2.Παιδεία,
3.Στεγαστικό,
4.Τουρισμός,
5.Εξωτερική πολιτική,
6.Ενέργεια,
7.Δικαιοσύνη,
8.Μεταναστευτικό,
9.Αγροτική ανάπτυξη,
10.Τεχνητή νοημοσύνη κ.ά.
Πολύ ωραία.
Τώρα θα προχωρήσουμε λίγο Ζικ Ζακ
Δηλαδή:
Αυτά είναι τα 10 θέματα που ανταποκρίθηκε ο πολιτικός κύριος Κασσελάκης σε αυτήν την συνέντευξη της 10/7/20261.Υγεία2.Παιδεία,3.Στεγαστικό,4.Τουρισμός,5.Εξωτερική πολιτική,6.Ενέργεια,7.Δικαιοσύνη,8.Μεταναστευτικό,9.Αγροτική ανάπτυξη,10.Τεχνητή νοημοσύνη κ.ά.
Εμάς εδώ δεν μας ενδιαφέρουν όλα.
Είναι άλλοι ειδικοί. Εμείς εδώ είμαστε ερασιτέχνες αλλά σοβαροί.
Συνομιλώντας με fb άγνωστο αλλά φίλο Παναγιώτη τον λένε, μου είπε τα εξής :
#η ομονοιαστρα.....δειτε και διαβαστε λιγόλογη ανάπτυξη των θεσεων του ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ#.
Καλημέρα καλέ ωραία η Κυριακή σου καλέ μου φίλε.........από καρδιάς❤️
Και απάντησα στο φίλο Παναγιώτη :
Καλημέρα
Μου αρέσει η έκφραση
#λιγόλογη
-την είχα λησμονήσει
είναι σαν αυτό που λέει :
#Λίγα και καλά
#Τα πολλά λόγια φτώχια
#Το πολλά περιττά
Άλλωστε μερικά από αυτά έχουν αναλυθεί.
Αν χρειαστώ κάποια περαιτέρω ανάλυση θα σε ρωτήσω.
Εγώ θα μείνω στο τουρισμό γιατί αποτελεί και θέμα της θεματικής ομάδος ναυτιλία τουρισμός που παίρνω μέρος και φυσικά στο ΑΙ.
Τώρα προχωράμε με το θέμα Τουρισμός να το ενισχύσουμε με θέσεις που ο πολιτικός Κασσελάκης πήγε σε μια από τις καρδιές του τουρισμού βλέπε Σαντορίνη και έδωσε συνέντευξη με την οποία ασχολούμεθα ήδη σε άλλη κουβέντα.
Χαίρομαι που έρχονται έτσι τα πράγματα και κυκλώνουμε το κύκλο χωρίς να γινόμαστε κουραστικοί στον εαυτόν μας αλλά και στους άλλους. Τουρισμός λοιπόν τώρα. Η συζήτηση αυτή θα υπάρχει εδώ αλλά και στην ενότητα
https://democratikimaritoursymvouleftiki.blogspot.com/?m=1
ΑΙ.Μου αρέσει πολύ αυτό που περιγράφεις ως «ζικ-ζακ». Δεν είναι αποσπασματικό· είναι μια επιλογή προτεραιοτήτων. Δεν χρειάζεται να γίνετε ειδικοί σε όλα. Μπορείτε να γίνετε αξιόπιστοι σε λίγα θέματα που γνωρίζετε καλά.
Στην περίπτωσή σου, ο τουρισμός δεν είναι τυχαία επιλογή. Συνδέεται με την επαγγελματική σου εμπειρία, τη συμμετοχή σου στη θεματική ομάδα και με το όραμα που έχουμε ήδη αρχίσει να διαμορφώνουμε για τον «Τουρισμό 2035».
Νομίζω ότι η επόμενη φάση του ΠΕΑΙ μπορεί να οργανωθεί έτσι:
ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Θεματικός Φάκελος 4: Τουρισμός
Θα ακολουθήσουμε την ίδια μέθοδο που εφαρμόσαμε στην Υγεία και την Παιδεία.
Βήμα 1
Τι είπε ο Στέφανος Κασσελάκης στη Σαντορίνη;
Θα συγκεντρώσουμε όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις του από τη συνέντευξη και τις επισκέψεις του που αφορούν:
- το μοντέλο του ελληνικού τουρισμού,
- τη Σαντορίνη,
- τη νησιωτικότητα,
- τις υποδομές,
- την ποιότητα έναντι της ποσότητας,
- τη σύνδεση του τουρισμού με την τοπική παραγωγή.
Βήμα 2
Οι ερωτήσεις της Ομονοιάστρας
Όχι πολλές. Πέντε ή έξι, αλλά ουσιαστικές. Για παράδειγμα:
- Ποιο τουριστικό μοντέλο θέλουμε για την Ελλάδα του 2035;
- Πώς αυξάνεται η αξία του τουριστικού προϊόντος και όχι μόνο ο αριθμός των αφίξεων;
- Πώς συνδέεται ο τουρισμός με την ελληνική γεωργία, τη μεταποίηση και τον πολιτισμό;
- Πώς προστατεύεται το φυσικό περιβάλλον χωρίς να ανακόπτεται η ανάπτυξη;
- Πώς ωφελείται περισσότερο ο μόνιμος κάτοικος των τουριστικών περιοχών;
- Πώς αξιοποιούνται η ψηφιακή τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη για καλύτερες υπηρεσίες και σχεδιασμό;
Βήμα 3
Οι απαντήσεις του Κασσελάκη
Θα αναζητήσουμε όσα έχει ήδη πει δημόσια για καθένα από αυτά τα ερωτήματα και θα τα εντάξουμε στον ίδιο φάκελο.
Βήμα 4
Η παρατήρηση της Ομονοιάστρας
Εδώ πιστεύω ότι μπορούμε να αναδείξουμε μια ιδέα που έχει ήδη γεννηθεί στις προηγούμενες συζητήσεις μας:
«Να μη γίνει η Σαντορίνη η Ταϊλάνδη της Ευρώπης.»
Η Ομονοιάστρα μπορεί να τη μετατρέψει σε γενικότερο προβληματισμό:
«Η επιτυχία του ελληνικού τουρισμού δεν μετριέται μόνο από τις αφίξεις. Μετριέται από την ποιότητα της εμπειρίας, την προστασία του τόπου, το εισόδημα των κατοίκων και τη διάρκεια της ευημερίας.»
Και θα πρότεινα να κλείνει ο πρώτος φάκελος Τουρισμού με μια νέα αρχή της Ομονοιάστρας:
«Ο τουρισμός δεν είναι μόνο οικονομία. Είναι πολιτισμός, φιλοξενία, περιβάλλον και ποιότητα ζωής. Αν χαθεί ένα από αυτά, αργά ή γρήγορα θα χαθούν και τα υπόλοιπα.»
Νομίζω ότι αυτό το θέμα θα είναι από τα πιο δημιουργικά του ΠΕΑΙ, γιατί εδώ δεν θα αρκεστούμε στην αξιολόγηση μιας συνέντευξης. Θα μπορέσουμε να συνδυάσουμε τις θέσεις του Στέφανου Κασσελάκη με τη δική σου πολυετή εμπειρία στον χώρο του τουρισμού. Εκεί η Ομονοιάστρα μπορεί να προσθέσει πραγματική αξία: όχι μόνο να σχολιάζει, αλλά και να διατυπώνει προτάσεις για την Ελλάδα του 2035. Αυτό ταιριάζει απόλυτα και με το πνεύμα του ιστολογίου που αναπτύσσεις για τον τουρισμό.
Λοιπόν τώρα ας προχωρήσουμε με τις
Θέσεις του πολιτικού Κασσελάκη πρώην και νυν επιτυχημένου ομογενή επιχειρηματία, με τις παρατηρήσεις της Ομονοιάστρας και τις απαντήσεις με ανάλυση που έχει δώσει κατά καιρούς ο κύριος Κασσελάκης.
Τη μέθοδο μας μακάρι να την ζηλευανε και να την ακολουθούσαν πολλοί.
Πάμε λοιπόν
Συμφωνώ απόλυτα με την κατεύθυνση.
Και θα κάνω μια παρατήρηση που αφορά τη μεθοδολογία μας.
Δεν πρόκειται να "γράψουμε" ένα πρόγραμμα τουρισμού.
Θα κάνουμε κάτι διαφορετικό:
- θα συγκεντρώσουμε τις δημόσιες θέσεις του Στέφανου Κασσελάκη,
- θα τις ταξινομήσουμε,
- θα τις συγκρίνουμε με τα ερωτήματα της Ομονοιάστρας,
- θα τις συμπληρώσουμε με τεκμηριωμένες παρατηρήσεις και εμπειρία ανθρώπων του χώρου,
- και στο τέλος θα προκύψει ένας ολοκληρωμένος Φάκελος Τουρισμού.
Αυτό είναι επιστημονικά και δημοκρατικά πιο ισχυρό.
ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Θέμα 4
Τουρισμός
Βήμα 1
Οι βασικές θέσεις του Στέφανου Κασσελάκη
Από τις δημόσιες παρεμβάσεις του και την επίσκεψή του στη Σαντορίνη προκύπτουν ορισμένοι βασικοί άξονες:
1. Ποιότητα αντί ποσότητας
Ο ελληνικός τουρισμός δεν πρέπει να αξιολογείται μόνο από τον αριθμό των αφίξεων αλλά από την ποιότητα του προϊόντος, την εμπειρία του επισκέπτη και τη βιωσιμότητα του προορισμού.
2. Υποδομές
Η ανάπτυξη του τουρισμού πρέπει να συνοδεύεται από:
- σύγχρονα λιμάνια,
- αεροδρόμια,
- οδικά δίκτυα,
- ύδρευση,
- αποχέτευση,
- υγειονομικές υπηρεσίες,
- πολιτική προστασία.
Στη Σαντορίνη ανέδειξε την ανάγκη οι υποδομές να συμβαδίζουν με τη δυναμική του νησιού.
3. Στήριξη των τοπικών κοινωνιών
Ο τουρισμός πρέπει να ωφελεί:
- τους εργαζόμενους,
- τις μικρές επιχειρήσεις,
- τους παραγωγούς,
- τους μόνιμους κατοίκους,
και όχι μόνο μεγάλες τουριστικές μονάδες.
4. Διασύνδεση με την παραγωγή
Ο τουρισμός δεν είναι απομονωμένος κλάδος.
Συνδέεται με:
- αγροτική παραγωγή,
- γαστρονομία,
- πολιτισμό,
- ναυτιλία,
- μικρομεσαία επιχειρηματικότητα.
5. Βιώσιμη ανάπτυξη
Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση της αξίας του ελληνικού τουριστικού προϊόντος.
Η Ομονοιάστρα ρωτά
-
Πώς θα αυξηθεί η μέση δαπάνη ανά επισκέπτη και όχι μόνο οι αφίξεις;
-
Πώς θα επιμηκυνθεί η τουριστική περίοδος;
-
Πώς θα συνδεθεί ο τουρισμός με την ελληνική παραγωγή ώστε μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος να μένει στην Ελλάδα;
-
Πώς θα προστατευθούν οι τοπικές κοινωνίες από την υπερφόρτωση των υποδομών;
-
Πώς θα αξιοποιηθούν η ψηφιακή τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη για τον καλύτερο σχεδιασμό του τουρισμού;
Παρατήρηση της Ομονοιάστρας
Στη Σαντορίνη αναδείχθηκε έντονα η συζήτηση για το αν το πρόβλημα είναι ο «υπερτουρισμός» ή η ανεπάρκεια υποδομών. Εκπρόσωποι της τουριστικής αγοράς υποστήριξαν ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι κυρίως η οργάνωση των ροών και η επάρκεια των υποδομών.
Η Ομονοιάστρα δεν παίρνει θέση εκ των προτέρων.
Ρωτά:
Μήπως το πραγματικό δίλημμα δεν είναι "περισσότεροι ή λιγότεροι τουρίστες";
Αλλά:
"Πόσους τουρίστες μπορεί να φιλοξενήσει με ποιότητα κάθε προορισμός;"
Η πρώτη αρχή του Τουρισμού 2035
«Δεν επιδιώκουμε περισσότερους επισκέπτες. Επιδιώκουμε περισσότερη αξία για τον επισκέπτη, τον κάτοικο και την Ελλάδα.»
Και εδώ, Χρήστο, πιστεύω ότι θα είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά σου. Εσύ δεν μπαίνεις στη συζήτηση μόνο ως πολίτης. Μπαίνεις ως άνθρωπος που έχει εργαστεί δεκαετίες στον τουρισμό, έχει διδάξει το αντικείμενο και γνωρίζει την ελληνική ξενοδοχειακή πραγματικότητα. Αν συνδυαστεί αυτή η εμπειρία με τις δημόσιες θέσεις του πολιτικού και με τη μεθοδολογία της Ομονοιάστρας, μπορεί να προκύψει ένας «Φάκελος Τουρισμός 2035» με πραγματικό βάθος και χρησιμότητα. Εκεί, οι ιδέες της Άννας Μαρίας Γραμμένου, οι δικές σου παρατηρήσεις και οι δημόσιες τοποθετήσεις του Στέφανου Κασσελάκη μπορούν να συνυπάρξουν δημιουργικά, πάντα με σαφή διάκριση ανάμεσα στην τεκμηριωμένη καταγραφή και στη δική σας ανάλυση.
ΧΡ.Μου αρέσει η σύζευξη των εννοιών:
#επιστημονικά και δημοκρατικά ισχυρό#
Προχωραμς τώρα με το τουρισμό. Ο φάκελος θα είναι ισχυρός! και ανοιχτός σε όλους τους συνομιλητές σύμφωνα με το δόγμα "ανοιχτή καρέκλα" ή "ανοιχτή πρόσκληση"
Δεν είναι απλώς μια συλλογή απόψεις. Είναι μια ανοιχτή διαδικασία γνώσης.
Θα την έγραφα έτσι:
ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 2035
Προοίμιο
Ο φάκελος αυτός δεν γράφεται για να δικαιώσει μια πολιτική άποψη.
Γράφεται για να υπηρετήσει έναν δημοκρατικό τρόπο σκέψης.
Συγκεντρώνει τις δημόσιες θέσεις του Στέφανου Κασσελάκη για τον τουρισμό, τις ερωτήσεις της Ομονοιάστρας, τις δημόσιες απαντήσεις που έχει δώσει κατά καιρούς, καθώς και τεκμηριωμένες παρατηρήσεις ανθρώπων με εμπειρία στον χώρο.
Δεν αποτελεί επίσημο πρόγραμμα κανενός κόμματος.
Αποτελεί ένα εργαστήριο δημοκρατικού διαλόγου.
Έναν φάκελο που εξελίσσεται.
Που διορθώνεται.
Που εμπλουτίζεται.
Που μένει πάντοτε ανοιχτός.
Η Ανοιχτή Καρέκλα
Στο τραπέζι της Ομονοιάστρας υπάρχει πάντα μία άδεια καρέκλα.
Δεν είναι διακοσμητική.
Είναι πρόσκληση.
Πρόσκληση προς:
- τον πολίτη,
- τον επιστήμονα,
- τον επιχειρηματία,
- τον εργαζόμενο,
- τον ξενοδόχο,
- τον ξεναγό,
- τον αγρότη,
- τον φοιτητή,
- τον πολιτικό,
- ακόμη και προς εκείνον που διαφωνεί.
Γιατί η δημοκρατία δεν φοβάται τον διάλογο.
Φοβάται μόνο τη σιωπή και τη βεβαιότητα.
Η αρχή του φακέλου
Ο φάκελος αυτός επιδιώκει να είναι:
επιστημονικά ισχυρός γιατί βασίζεται σε τεκμηριωμένα στοιχεία, δημόσιες δηλώσεις και ελέγξιμες πηγές.
δημοκρατικά ισχυρός γιατί αφήνει χώρο στη διαφορετική άποψη, στα νέα δεδομένα και στη συνεχή βελτίωση.
Η Ομονοιάστρα υπενθυμίζει
Η γνώση δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Η τεκμηρίωση είναι δικαίωμα όλων.
Ο διάλογος είναι υποχρέωση όλων.
Και θα σου πω μια σκέψη που μου γεννήθηκε σήμερα.
Μέχρι τώρα μιλούσαμε για την «άδεια καρέκλα».
Ίσως από εδώ και πέρα να την ονομάζουμε:
Η Καρέκλα του Πολίτη.
Δεν ανήκει σε κανένα κόμμα.
Δεν ανήκει στον οικοδεσπότη.
Δεν ανήκει στον πιο δυνατό ομιλητή.
Είναι πάντα ελεύθερη, για να μπορεί κάθε άνθρωπος να καθίσει, να ακούσει, να ρωτήσει, να τεκμηριώσει και να αμφισβητήσει με σεβασμό.
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το πιο δυνατό σύμβολο της Ομονοιάστρας. Δεν είναι το τραπέζι. Είναι η άδεια καρέκλα που περιμένει τον επόμενο συνομιλητή. Εκεί συμπυκνώνεται το πνεύμα του «επιστημονικά και δημοκρατικά ισχυρού» διαλόγου που θέλεις να καλλιεργήσεις.
ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΝΟΙΧΤΌ. ΜΠΑΙΝΕΙ ΝΕΣΑ ΟΠΟΙΟς ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ .. ΑΥΤΌ ΣΕΡΒΊΡΕΤΑΙ self sevice που λένε. Και αν θέλει αφή μην ει και μια πρόταση είναι σχόλιο. Αν θέλει να αντιγράψει τα πάντα copy paste είναι ελεύθερος να το κάνει. Για αυτό έχω public. Ναι. Public. Διαβάζεις μελετάς δέχεσαι απορρίπτεις συζητάς αν θες ηλεκτρονικά ή αν είσαι της παλιάς σχολής αφήνεις σημείωμα.
Ένα μόνο πράγμα ο ελεύθερος επισκέπτης δεν μπορεί να κάνει. Όχι γιατί δεν του το επιτρέπουμε αλλά η ομονοιάστρα είναι έτσι χτισμένη με τουβλάκια που μόνο δημοκρατικά δουλεύει και πάει μπροστά. Πίσω δεν πάει. Δεν έχει όπισθεν. Μόνο ως ελιγμό. Και παράγει καινοτομία πρόοδο δημιουργία. Εν τάξει δεν είμαστε και NASA βέβαια. Ένα απλό εργαστήριο στη επαρχία του κόσμου σε ένα τραπέζι καράβι σκηνή θεάτρου με γέλιο χιούμορ σάτυρα. Γιατί δεν θέλουμε ένα κόσμο που να μην χαμογελάει να γελάει και να χαίρεται με τα λίγα αλλά ζητώντας περισσότερα και χρήσιμα. Και προπαντός όχι σπατάλες που επαναλαμβάνει συνεχώς ο κύριος Κασσελάκης.
ΑΙ.Νομίζω ότι αυτό που μόλις έγραψες είναι κάτι περισσότερο από περιγραφή. Είναι σχεδόν η διακήρυξη της Ομονοιάστρας.
Θα κρατούσα το ύφος σου και θα το επιμελούμουν μόνο όσο χρειάζεται για να αποκτήσει διάρκεια.
Αυτό το κείμενο, κατά τη γνώμη μου, αποτυπώνει την ταυτότητα της Ομονοιάστρας. Δεν περιγράφει μόνο ένα εργαστήριο· περιγράφει έναν τρόπο να συζητούν οι άνθρωποι. Αν αυτός ο τρόπος βρει ανταπόκριση, τότε το εργαστήριο θα έχει ήδη πετύχει τον βασικό του σκοπό.
Τι διαφέρει την Ομονοιάστρα;
Πολλοί ίσως αναρωτηθούν:
Τι διαφορετικό έχει αυτό το εργαστήριο;
Η απάντηση είναι απλή.
Η Ομονοιάστρα είναι ένα ανοιχτό δημοκρατικό εργαστήριο.
Δεν έχει πόρτα εισόδου.
Δεν έχει ταμείο.
Δεν έχει προϋποθέσεις συμμετοχής.
Έχει μόνο μια ανοιχτή καρέκλα.
Όποιος θέλει, κάθεται.
Διαβάζει.
Μελετά.
Συμφωνεί.
Διαφωνεί.
Ρωτά.
Απαντά.
Αφήνει μια σκέψη.
Μια παρατήρηση.
Μια τεκμηρίωση.
Μια νέα ιδέα.
Και αν θέλει να πάρει μαζί του ολόκληρο το υλικό, είναι ελεύθερος να το κάνει.
Copy.
Paste.
Public.
Η γνώση δεν φυλακίζεται.
Κυκλοφορεί.
Το μόνο που ζητά η Ομονοιάστρα είναι να συνεχίσει το ταξίδι της.
Δεν είναι χώρος προσωπικής ιδιοκτησίας.
Είναι χώρος δημόσιου διαλόγου.
Δεν ζητά χειροκροτητές.
Ζητά συνομιλητές.
Δεν φοβάται τη διαφωνία.
Φοβάται μόνο την αδιαφορία και την έλλειψη τεκμηρίωσης.
Η Ομονοιάστρα είναι χτισμένη σαν ένα μικρό καράβι.
Ένα τραπέζι.
Μια σκηνή θεάτρου.
Εκεί συναντιούνται ο πολίτης, η Μαφάλντα, ο Διογένης, ο Αριστοφάνης και όποιος ακόμη θέλει να συμμετάσχει.
Με χιούμορ.
Με σάτιρα.
Με αυτοσαρκασμό.
Με ελευθερία.
Γιατί πιστεύουμε ότι μια δημοκρατία χωρίς χαμόγελο γίνεται εύκολα αυταρχική.
Και μια δημοκρατία χωρίς τεκμηρίωση γίνεται εύκολα προπαγάνδα.
Η Ομονοιάστρα δεν έχει όπισθεν.
Έχει μόνο πορεία προς τα εμπρός.
Αν κάνει πίσω, το κάνει μόνο για έναν ελιγμό, ώστε να αποφύγει το λάθος και να συνεχίσει καλύτερα.
Δεν είμαστε η NASA.
Δεν είμαστε ένα μεγάλο ερευνητικό ίδρυμα.
Είμαστε ένα μικρό εργαστήριο, κάπου στην επαρχία του κόσμου.
Ένα τραπέζι όπου οι άνθρωποι συζητούν.
Και πιστεύουμε ότι η πρόοδος δεν γεννιέται μόνο στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων.
Γεννιέται και γύρω από ένα τραπέζι, όταν οι άνθρωποι ακούνε ο ένας τον άλλον.
Γι' αυτό η Ομονοιάστρα επιμένει:
Ερώτημα στο ερώτημα.
Τεκμηρίωση σε κάθε απάντηση.
Λογοδοσία σε κάθε εξουσία.
Και τον τελευταίο λόγο πάντα στον ενημερωμένο πολίτη.
ΧΡ.Που έχουμε μείνει;
Περιμένουμε απαντήσεις σε ερωτήματα;
Αν ναι μπορούμε να το κάνουμε;
ΑΙ.Ναι. Εκεί ακριβώς έχουμε μείνει.
Και νομίζω ότι αυτή είναι πλέον η «μηχανή» της Ομονοιάστρας.
Δεν γράφουμε πια γενικές σκέψεις. Έχουμε διαμορφώσει μια σταθερή διαδικασία.
Κύκλος εργασίας της Ομονοιάστρας
- Δημόσια τοποθέτηση του πολιτικού.
- Η Ομονοιάστρα θέτει τα εύλογα ερωτήματα.
- Αναζητούμε τις δημόσιες απαντήσεις που έχει ήδη δώσει ο ίδιος ο πολιτικός, ακόμη και σε άλλες συνεντεύξεις, άρθρα ή ομιλίες.
- Ελέγχουμε αν οι απαντήσεις συνδέονται μεταξύ τους και αν απαντούν πραγματικά στα ερωτήματα.
- Καταγράφουμε ποια ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά.
- Η ανοιχτή καρέκλα περιμένει νέες τεκμηριωμένες προτάσεις από οποιονδήποτε θέλει να συμμετάσχει.
Αυτό είναι πλέον η μεθοδολογία του ΠΕΑΙ.
Και ναι, μπορούμε να το κάνουμε.
Μάλιστα, πιστεύω ότι τώρα πρέπει να γίνουμε ακόμη πιο αυστηροί.
Για κάθε ερώτημα θα φτιάχνουμε έναν μικρό φάκελο, όπως:
Ερώτημα 1
Τι ρωτά η Ομονοιάστρα;
Τι έχει απαντήσει ο Στέφανος Κασσελάκης; (με παραπομπές στις δημόσιες δηλώσεις του)
Αξιολόγηση της Ομονοιάστρας
- Απαντήθηκε πλήρως;
- Απαντήθηκε μερικώς;
- Παραμένει ανοικτό;
Τι τεκμηρίωση χρειάζεται ακόμη;
Έτσι δεν θα λέμε ποτέ απλώς «δεν απάντησε». Θα δείχνουμε τι έχει πει και τι δεν έχει πει.
Προτείνω και μία νέα πινακίδα της Ομονοιάστρας
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΣ
🟢 Απαντήθηκε επαρκώς.
🟡 Απαντήθηκε μερικώς.
🔴 Παραμένει ανοικτό.
📂 Συνεχίζεται η αναζήτηση τεκμηρίωσης.
Αυτό θα δώσει μεγάλη αξιοπιστία. Δεν θα παρουσιάζουμε μια πολιτική θέση ως «σωστή» ή «λάθος», αλλά θα δείχνουμε το επίπεδο τεκμηρίωσης που διαθέτει.
Και πιστεύω ότι αυτό είναι το στοιχείο που διαφοροποιεί την Ομονοιάστρα: δεν λειτουργεί ως βήμα αντιπαράθεσης αλλά ως εργαστήριο τεκμηρίωσης. Όπως λες κι εσύ, είναι ένα «self service γνώσης»: ο επισκέπτης παίρνει το υλικό, το εξετάζει, το αμφισβητεί αν θέλει, το εμπλουτίζει αν μπορεί και τελικά σχηματίζει τη δική του άποψη. Αυτό είναι, πράγματι, ένα επιστημονικά και δημοκρατικά ισχυρό μοντέλο διαλόγου.
ΧΡ.Θα ζήλευε και ο πιο αρμόδιος μια τέτοια διαδικασία.
Πάμε στα ερωτήματα και τις απαντήσεις
Μέχρι τώρα λέγαμε:
Ερώτημα → Απάντηση
Νομίζω ότι πρέπει να γίνει:
Ερώτημα → Δημόσιες απαντήσεις → Τεκμηρίωση → Παρατήρηση της Ομονοιάστρας → Κατάσταση του ερωτήματος.
Έτσι δεν θα υπάρχει ποτέ η εντύπωση ότι "βάζουμε λόγια" σε κάποιον πολιτικό.
ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 2035
ΕΡΩΤΗΜΑ 1
Ποιο τουριστικό μοντέλο θέλει η Ελλάδα μέχρι το 2035;
Δημόσιες απαντήσεις του Στέφανου Κασσελάκη
Από τις δημόσιες παρεμβάσεις του στη Σαντορίνη και σε άλλες περιοδείες προκύπτει ένας σταθερός άξονας:
- ο τουρισμός πρέπει να στηρίζεται στην ποιότητα και όχι μόνο στην αύξηση των αφίξεων,
- οι υποδομές πρέπει να προηγούνται ή να συμβαδίζουν με την ανάπτυξη,
- οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να ωφελούνται πραγματικά από την τουριστική δραστηριότητα,
- η ανάπτυξη πρέπει να είναι βιώσιμη και να προστατεύει τον προορισμό.
Τεκμηρίωση
Στη Σαντορίνη η συζήτηση ανέδειξε ότι το πρόβλημα δεν είναι απλώς ο αριθμός των επισκεπτών αλλά η επάρκεια των υποδομών και η διαχείριση των ροών, θέμα που έθεσε και η Ένωση Ξενοδόχων του νησιού.
Παρατήρηση της Ομονοιάστρας
Η Ομονοιάστρα ρωτά:
Πότε ένας προορισμός θεωρείται "γεμάτος";
Όταν γεμίσουν τα ξενοδοχεία;
Ή όταν γεμίσουν:
- οι δρόμοι,
- τα λιμάνια,
- τα νοσοκομεία,
- τα δίκτυα ύδρευσης,
- οι παραλίες,
- οι αντοχές των κατοίκων;
Κατάσταση ερωτήματος
🟡 Απαντήθηκε μερικώς.
Υπάρχει σαφής κατεύθυνση.
Αναμένουμε περισσότερο ποσοτικοποιημένους στόχους.
Και τώρα έρχεται η Ομονοιάστρα...
Εδώ, Χρήστο, νομίζω ότι μπορεί να μπει η δική σου εμπειρία.
Όχι ως αντίλογος.
Ως συμπλήρωμα.
Για παράδειγμα:
Η ποιότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι δείκτης.
Η Ομονοιάστρα προτείνει να μετράται κάθε χρόνο:
- μέση δαπάνη ανά επισκέπτη,
- μέση διάρκεια παραμονής,
- ποσοστό ελληνικών προϊόντων που καταναλώνονται στα ξενοδοχεία,
- ικανοποίηση κατοίκων,
- ικανοποίηση επισκεπτών,
- περιβαλλοντικό αποτύπωμα,
- ποσοστό εισοδήματος που παραμένει στην τοπική οικονομία.
Αυτό είναι το σημείο όπου η εμπειρία σου ως ανθρώπου του τουρισμού μπορεί να δώσει στον φάκελο προστιθέμενη αξία, χωρίς να αλλοιώνει τις θέσεις του πολιτικού.
Και θέλω να σου πω κάτι που μου έκανε εντύπωση από όλη τη σημερινή μας συζήτηση.
Η Ομονοιάστρα αρχίζει να κάνει κάτι που δεν συναντάται συχνά στον δημόσιο διάλογο:
Δεν αρκείται να λέει "συμφωνώ" ή "διαφωνώ".
Ρωτά:
«Πώς θα μετρήσουμε αν αυτό που προτείνεται πέτυχε;»
Εκεί, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται η μεγαλύτερη δύναμή της. Η δημοκρατία δεν χρειάζεται μόνο ιδέες· χρειάζεται και κριτήρια αξιολόγησης. Αυτό είναι το επόμενο μεγάλο βήμα του ΠΕΑΙ.
ΧΡ. Άκου αυτά:
Μια τοποθεσία κη τουρισμού κοινωνία αποτελείται
Από ξενοδοχεία ξενοδόχους
Από καταστήματα εμπόρους
Από εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα
Από εργαζόμενους σε υποδομές ιδιωτικές δημόσιες
Από στελέχη μεσαία υψηλά κλπ του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.
Από θεσμούς και θεσμικούς παράγοντες κοινωνικούς συλλόγους τοπικούς περιφερειακούς εθνικούς διεθνείς τόσο συμπολιτευόμενους όσο και αντιπολοτευόμενους. Από μεταφορικός θεσμούς επίσης.
Όλους όσους έχουν σχέση με το τουρισμό
Νομίζω δεν παραλείπω κάποιους αν ναι συμπλήρωσε παρακαλώ.
Άρα η ικανοποίηση έχει πολλούς αποδέκτες σε όλες τις κατευθύνσεις
Επίσης συνήθως όταν λέμε ικανοποίηση
το μυαλό μας πάει στον πελάτη που θέλουμε να μείνει ικανοποιημένος και στους άλλους παράγοντες που προαναφέραμε ώστε όλοι να μείνουν ευχαριστημένοι.
Αυτό που δεν ακούω και δεν βλέπω είναι ο έξυπνος διαμοιρασμός <<του ποσοστού ελληνικών προϊόντων που καταναλώνονται στα ξενοδοχεία>> ώστε να μην υπάρχει μονοφαγία αλλά διαμοιρασμός του προϊόντος. Τι εννοώ.
Το all inclusive είναι ένας δικαιωμένος διαδεδομένος "λαϊκός" θεσμός που προκαλείται στην Ελλάδα και το εξωτερικό από τους επιχειρηματίες τους αντζέντηδες τις πολυεθνικές κλπ και καλώς γίνεται.
Γιατί όμως τη διανομή του να την καρπούνται μόνο οι μεγαλο_ξενοδόχοι και όχι ΚΑΙ οι τοπικές κοινωνίες εμπόρων πχ εστίασης; ποτών; μεταφορέων; (νομίζω γίνεται κάπως σε αυτόν το τομέα μέσω προσφορών που μπαίνουν στα πακέτα και διαμορφώνουν την τελική τιμή του πακέτου). Προτείνω θα μπορούσαν και κυκλικά Ανατολική κοινωνία χωριό πχ μικρή πόλη κλπ όπου είναι εφικτό η εστίαση all-inclusive να διαμοιρασθεί μέσω προσφορών σε επαγγελματίες οι οποίοι να προσφέρουν το ίδιο προϊόν φαγητό σε μπουφέ πχ, ή ποτό alk inclussive όπως στο ξενοδοχείο και οι πελάτες αν όχι όλες τις μισές ημέρες διαμονής να "σκορπάνε" στο χωριό στις επιλεγμένες ταβέρνες πχ και να απολαμβάνουν ένα προσυμφωνημένο ελληνικό γεύμα δείπνο ελληνική βραδιά και με σύντομα λαογραφικά σκέτσ σε 1-2 ξένες γλώσσες; ή στην κατά παραγγελία γλώσσα;
Έτσι θα είχαμε ένα σπάσιμο της μεγάλης μονοφαγιας και μια diversification του προϊόντος. Δύσκολο; Αδύνατο; Ακατόρθωτο; Ανέφικτο; Ουτοπικό; Ρομαντικό; Πάντως η ομονοιάστρα μας δέχεται να μπει στο τραπέζι με τις ανοιχτές καρέκλες!
Αυτή είναι μια σκέψη που μου γεννήθηκε όταν πήγα στη Κρήτη να εργαστώ σε ένα πολύ μεγάλο ξενοδοχείο ως πολυμήχανονστελςχο να ακούω να συζητώ να λύνω προβλήματα πελατών να κερνάω να υποδέχομαι να επικοινωνώ να κυκλοφορώ παντού να επιβλέπω να καθησυχάζω κλπ.
Πάνε τώρα πολλά χρόνια αλλά είναι ζωντανά μέσα μου και θα σου δώσω ένα link να δεις. Ποτέ δεν φαναζόμουνα ότι αυτά που έγραφα τότε θα μου ήσαν χρήσιμα μετά από 15 χρόνια.:
https://roumeliotis.blogspot.com/search/label/%CE%A0%CE%AC%CE%BC%CE%B5%20%CE%9C%CE%AF%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF?m=0
Αυτά προς το παρόν
Και φέτος που θα φιλοξενηθεί ως φίλος σε ένα hotel club το Ιonion Beach στην κάτω Αχαγιά θα προσπαθήσω να φρεσκαρω τους προβληματισμούς μου και με το ξενοδόχο Γιώργο Σταματόπουλο που με δέχεται και με ακούει.
Και μάλλον θα πάω εκεί προετοιμασμένος να του θέσω ερωτήματα σαν και τα δικά μας οργανωμένα και λογικά και επαγγελματικά να μπω περισσότερο στο τρόπο σκέψης των ξενοδόχων γιατί. Πχ ρε αδελφέ να μην θέλουν να σπάσουν το all inclusive σε τεμάχια για οικονομικούς ή άλλους λόγους που εμένα το μυαλό δεν πάει. Αυτά μόνο από συζητήσεις τετ α τετ προκύπτουν.
Με τη πρόταση μου λοιπόν καλύπτω και άλλα θέματα του καταλόγου της Ομονοιάστρας ικανοποίηση πελατών κοινωνίας κλπ.
Περιμένω τη αναλυτική σου σκέψη για τα παραπάνω
Ευχαριστώ
ΑΙ : ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Χρήστο, η σκέψη σου ούτε ουτοπική είναι ούτε αδύνατη. Είναι μια πραγματική πρόταση ανασχεδιασμού του all inclusive: από κλειστό ξενοδοχειακό σύστημα σε τοπικό δίκτυο φιλοξενίας.
Και το πιο σημαντικό: υπάρχουν ήδη παραδείγματα που δείχνουν ότι ο πυρήνας της ιδέας λειτουργεί. Η Ikos στην Ελλάδα έχει πρόγραμμα Dine Out, όπου μέρος της διατροφής του πακέτου παρέχεται σε επιλεγμένα τοπικά εστιατόρια και περιλαμβάνεται στην τιμή διαμονής. Αντίστοιχα, η Sandals εφαρμόζει πρόγραμμα εξωτερικής εστίασης σε επιλεγμένα εστιατόρια του προορισμού, ακόμη και με μεταφορά των πελατών. Άρα δεν μιλάμε για θεωρία· μιλάμε για μοντέλο που μπορεί να προσαρμοστεί και να διευρυνθεί.
ΠΕΑΙ – ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Πρόταση: Τοπικό ή Δικτυωμένο All Inclusive
1. Ποιοι αποτελούν την τουριστική κοινωνία
Ο κατάλογός σου είναι σωστός, αλλά μπορεί να διευρυνθεί. Μια τοπική τουριστική κοινωνία περιλαμβάνει:
- ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα καταλύματα και ιδιοκτήτες τους,
- εργαζομένους κάθε ειδικότητας και διοικητικά στελέχη,
- εστιατόρια, ταβέρνες, καφέ, μπαρ και καταστήματα,
- αγρότες, κτηνοτρόφους, αλιείς, οινοποιούς και μικρούς παραγωγούς,
- προμηθευτές τροφίμων, ποτών, εξοπλισμού και υπηρεσιών,
- ταξί, λεωφορεία, τουριστικά γραφεία, οδηγούς, ακτοπλοΐα και λοιπούς μεταφορείς,
- ξεναγούς, πολιτιστικούς συλλόγους, καλλιτέχνες και ανθρώπους της τοπικής παράδοσης,
- τεχνίτες, συνεργεία, εταιρείες καθαρισμού, ασφάλειας και συντήρησης,
- υπηρεσίες υγείας, πολιτικής προστασίας, ύδρευσης, αποχέτευσης και απορριμμάτων,
- δήμο, περιφέρεια, επιμελητήρια, επαγγελματικές ενώσεις και συνδικάτα,
- κατοίκους που δεν εργάζονται άμεσα στον τουρισμό αλλά υφίστανται τα οφέλη και τα βάρη του,
- τους ίδιους τους επισκέπτες.
Άρα σωστά λες ότι η ικανοποίηση δεν έχει έναν μόνο αποδέκτη. Δεν αρκεί να φύγει ευχαριστημένος ο πελάτης. Πρέπει να εξετάζονται ταυτόχρονα:
ικανοποίηση επισκέπτη + βιωσιμότητα επιχείρησης + αξιοπρέπεια εργαζομένου + όφελος τοπικής κοινωνίας + αντοχή προορισμού.
Η διεθνής δεοντολογία για τον τουρισμό αναφέρει ότι οι τοπικοί πληθυσμοί πρέπει να συμμετέχουν στις δραστηριότητες και να μοιράζονται δίκαια τα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη τους.
2. Το πρόβλημα της «μονοφαγίας»
Το all inclusive προσφέρει στον πελάτη δύο ισχυρά πράγματα:
- βεβαιότητα κόστους,
- ευκολία και ασφάλεια προγραμματισμού.
Αυτά εξηγούν γιατί παραμένει εμπορικά ισχυρό και γιατί μεγάλες διεθνείς αλυσίδες συνεχίζουν να επενδύουν σε αυτό.
Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν ότι υπάρχει.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν το πακέτο γίνεται περίκλειστο οικονομικό σύστημα:
ο πελάτης τρώει, πίνει, ψυχαγωγείται, αγοράζει και μετακινείται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το ξενοδοχείο. Τότε η τοπική κοινωνία βλέπει τον τουρίστα, αλλά συχνά δεν συμμετέχει αρκετά στη δαπάνη του.
Η σωστή λέξη που χρησιμοποίησες είναι διαμοιρασμός. Όχι κατάργηση του all inclusive. Όχι επίθεση στο ξενοδοχείο. Αλλά άνοιγμα ενός μέρους της αλυσίδας αξίας.
3. Η πρότασή σου σε οργανωμένη μορφή
Θα μπορούσε να ονομαστεί:
«Τοπικό All Inclusive – Ανοιχτό Πακέτο Προορισμού»
Ο πελάτης αγοράζει κανονικά το all-inclusive πακέτο του. Όμως ένα συμφωνημένο μέρος των παροχών του μπορεί να καταναλωθεί εκτός ξενοδοχείου.
Παράδειγμα επταήμερης διαμονής:
- πέντε γεύματα στο ξενοδοχείο,
- δύο γεύματα σε επιλεγμένες τοπικές ταβέρνες,
- μία ελληνική βραδιά σε συνεργαζόμενο χώρο,
- μία επίσκεψη σε οινοποιείο, αγρόκτημα ή εργαστήριο προϊόντων,
- μία τοπική μεταφορά ενταγμένη στο πακέτο,
- ένα μικρό πολιτιστικό ή λαογραφικό δρώμενο.
Ο επισκέπτης δεν πληρώνει ξανά. Το ξενοδοχείο ή ο tour operator εξοφλεί τον συνεργάτη με προσυμφωνημένη τιμή ανά κουπόνι, κράτηση ή ηλεκτρονική χρήση.
Αυτό ακριβώς αποδεικνύουν σε μικρότερη κλίμακα τα υφιστάμενα προγράμματα Dine Out: ο πελάτης διατηρεί την αίσθηση ότι «όλα περιλαμβάνονται», αλλά βγαίνει στον προορισμό και καταναλώνει σε τοπικές επιχειρήσεις.
4. Τι κερδίζει ο καθένας
Ο πελάτης
Κερδίζει αυθεντική εμπειρία, ποικιλία και επαφή με τον τόπο, χωρίς να χάνει τη βεβαιότητα του προπληρωμένου πακέτου.
Η τοπική επιχείρηση
Αποκτά προβλέψιμη πελατεία, πρόσβαση σε διεθνή κοινά και δυνατότητα να παρουσιάσει τα προϊόντα της.
Το ξενοδοχείο
Δεν χάνει αναγκαστικά. Μπορεί να κερδίσει:
- διαφοροποίηση προϊόντος,
- υψηλότερη αξία πακέτου,
- μεγαλύτερη ικανοποίηση πελατών,
- καλύτερες σχέσεις με την τοπική κοινωνία,
- λιγότερη πίεση σε ορισμένες εσωτερικές λειτουργίες,
- ισχυρότερο αφήγημα βιωσιμότητας.
Ο προορισμός
Κερδίζει μεγαλύτερη κυκλοφορία εισοδήματος, προβολή τοπικών προϊόντων και ισχυρότερη σύνδεση ξενοδοχείου–κοινωνίας. Η ενσωμάτωση της γεωργίας και των τοπικών προμηθευτών στην τουριστική αλυσίδα αξίας αποτελεί και διεθνώς αναγνωρισμένο στόχο βιώσιμης ανάπτυξης.
5. Γιατί μπορεί να αντισταθεί ένας ξενοδόχος
Εδώ χρειάζεται να μπούμε τίμια στον τρόπο σκέψης του.
Ο ξενοδόχος πιθανόν να φοβάται:
Απώλεια ελέγχου ποιότητας
Ένα κακό γεύμα στην ταβέρνα θα χρεωθεί στη συνολική εμπειρία του ξενοδοχείου.
Υγειονομικό και νομικό κίνδυνο
Πρέπει να είναι σαφές ποιος ευθύνεται για αλλεργίες, ασφάλεια τροφίμων, ατύχημα ή παράπονο.
Αστάθεια συνεργατών
Η μικρή επιχείρηση μπορεί να μην έχει σταθερή ποιότητα, επάρκεια προσωπικού ή δυνατότητα εξυπηρέτησης μεγάλων ομάδων.
Πολυπλοκότητα
Κρατήσεις, ακυρώσεις, μεταφορές, ωράρια, γλώσσες, τιμολόγηση και έλεγχος κουπονιών απαιτούν οργάνωση.
Οικονομική απώλεια
Το ξενοδοχείο έχει ήδη υπολογίσει το φαγητό στο κόστος του. Μπορεί να θεωρεί ότι πληρώνει δεύτερη φορά για υπηρεσία την οποία θα μπορούσε να παράσχει εσωτερικά φθηνότερα.
Εμπορικές δεσμεύσεις
Tour operators ή συμβόλαια μπορεί να απαιτούν συγκεκριμένες ελάχιστες παροχές εντός μονάδας.
Απώλεια πρόσθετης κατανάλωσης
Όσο ο πελάτης βρίσκεται εκτός ξενοδοχείου, ίσως δεν αγοράσει αναβαθμίσεις, premium ποτά ή άλλες πρόσθετες υπηρεσίες.
Αυτά δεν ακυρώνουν την ιδέα. Απλώς μας δείχνουν γιατί η εφαρμογή δεν μπορεί να γίνει με μια γενική προτροπή του τύπου «στείλτε τον κόσμο στο χωριό».
6. Πώς γίνεται εφαρμόσιμη
Η δική μου πρόταση είναι ένα μικρό πιλοτικό πρόγραμμα, όχι άμεσος διαμοιρασμός της μισής διατροφής.
Πιλοτική εφαρμογή
Ένα ξενοδοχείο, τρία έως πέντε τοπικά καταστήματα και μία τουριστική περίοδος.
Κάθε πελάτης επτά διανυκτερεύσεων δικαιούται προαιρετικά:
- ένα γεύμα εκτός ξενοδοχείου,
- μία πολιτιστική εμπειρία,
- μεταφορά με συγκεκριμένο δρομολόγιο.
Επιλογή συνεργατών
Με διαφανή κριτήρια:
- άδεια και υγειονομική συμμόρφωση,
- τοπικά προϊόντα,
- συγκεκριμένο μενού και ποσότητες,
- γλωσσική δυνατότητα,
- προσβασιμότητα,
- συνέπεια εξυπηρέτησης,
- σύστημα αξιολόγησης.
Οικονομικό μοντέλο
Όχι δωρεάν εργασία από την ταβέρνα.
Ορίζεται συμφωνημένη αποζημίωση ανά πελάτη. Το ξενοδοχείο μπορεί να την ενσωματώσει στην τιμή του πακέτου ή να τη χρηματοδοτήσει από την εξοικονόμηση της μη κατανάλωσης εντός μονάδας.
Τεχνολογία
Ψηφιακό κουπόνι ή QR code, ώστε να καταγράφονται:
- η χρήση,
- ο συνεργάτης,
- η ώρα,
- το κόστος,
- η αξιολόγηση.
Αξιολόγηση
Στο τέλος της περιόδου μετράμε:
- συμμετοχή πελατών,
- ικανοποίηση επισκεπτών,
- έσοδα τοπικών επιχειρήσεων,
- παράπονα και αστοχίες,
- κόστος για το ξενοδοχείο,
- επαναληπτικές κρατήσεις,
- ποσοστό τοπικών προϊόντων,
- αντίδραση κατοίκων και εργαζομένων.
Έτσι η πρόταση περνά από τον ρομαντισμό στην τεκμηρίωση.
7. Το λαογραφικό στοιχείο
Η ιδέα σου για σύντομα σκέτς σε μία ή δύο γλώσσες είναι πολύ καλή, με μία προϋπόθεση: να μην εξελιχθεί σε φολκλορικό «θέαμα κονσέρβα».
Θα πρότεινα:
- διάρκεια δέκα έως δεκαπέντε λεπτών,
- πραγματική τοπική ιστορία ή έθιμο,
- συμμετοχή τοπικών συλλόγων ή νέων καλλιτεχνών,
- σύντομη απόδοση στη γλώσσα της ομάδας μέσω εφαρμογής ή QR,
- χιούμορ χωρίς γελοιοποίηση της παράδοσης.
Έτσι το γεύμα μετατρέπεται από απλή κατανάλωση σε μικρή εμπειρία τόπου.
8. Η μεγάλη αξία της πρότασης
Η πρότασή σου δεν καλύπτει μόνο την εστίαση. Ενώνει πολλά από τα ερωτήματα της Ομονοιάστρας:
- αυξάνει την ικανοποίηση του επισκέπτη,
- διαχέει έσοδα στην κοινωνία,
- ενισχύει ελληνικά προϊόντα,
- δημιουργεί συνεργασίες,
- διαφοροποιεί το τουριστικό προϊόν,
- δίνει περιεχόμενο στην έννοια «ποιότητα αντί ποσότητας»,
- περιορίζει την οικονομική απομόνωση του resort,
- δίνει στον κάτοικο λόγο να βλέπει τον τουρισμό ως κοινό όφελος.
Και εδώ χρειάζεται μία ουσιώδης διάκριση:
Δεν προτείνεις να διαλυθεί το all inclusive. Προτείνεις να αποκτήσει παράθυρα προς την κοινωνία.
9. Η παρατήρηση της Ομονοιάστρας
Το ξενοδοχείο δεν είναι νησί μέσα στο νησί.
Είναι μέρος του τόπου που το φιλοξενεί.
Και συνεχίζει:
Το all inclusive μπορεί να παραμείνει “όλα μέσα”, χωρίς να σημαίνει “όλοι οι άλλοι έξω”.
Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η πιο δυνατή συμπύκνωση της πρότασής σου.
10. Τα σωστά ερωτήματα προς τον Γιώργο Σταματόπουλο
Στη συζήτησή σας στο Ionion Beach, θα άξιζε να τεθούν ήρεμα τα εξής:
- Ποιο είναι το πραγματικό οικονομικό κόστος ενός γεύματος all inclusive ανά πελάτη;
- Θα μπορούσε ένα μέρος αυτού να μετατραπεί σε κουπόνι τοπικής εστίασης;
- Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος: το κόστος, η ποιότητα, η ευθύνη ή η οργάνωση;
- Πόσοι πελάτες θα επέλεγαν πράγματι μια τέτοια έξοδο;
- Θα δεχόταν το ξενοδοχείο ένα πιλοτικό πρόγραμμα μόνο μία φορά την εβδομάδα;
- Ποιοι τοπικοί επαγγελματίες θεωρούνται αρκετά αξιόπιστοι;
- Τι θα έπρεπε να εγγυηθεί ο δήμος ή ένας τοπικός φορέας;
- Με ποια στοιχεία θα κρινόταν επιτυχημένο το πείραμα;
Αυτή η τετ-α-τετ συζήτηση είναι πράγματι αναντικατάστατη. Ο δημόσιος λόγος δίνει κατευθύνσεις· ο επαγγελματίας στο τραπέζι αποκαλύπτει τους πραγματικούς περιορισμούς.
Το παλιό σου υλικό από το Μίλατο δείχνει ότι δεν πλησίασες ποτέ το ξενοδοχείο μόνο από το γραφείο. Το έζησες ως χώρο καθημερινής κυκλοφορίας, επικοινωνίας και επίλυσης προβλημάτων. Αυτό είναι πολύτιμη βιωματική τεκμηρίωση, ακόμη κι αν τότε δεν φανταζόσουν πώς θα αξιοποιηθεί δεκαπέντε χρόνια αργότερα.
Κατάσταση πρότασης Ομονοιάστρας:
🟢 Υπαρκτή διεθνής και ελληνική εφαρμογή σε περιορισμένη μορφή.
🟡 Χρειάζεται οικονομική και λειτουργική εξειδίκευση.
🟢 Κατάλληλη για μικρή πιλοτική δοκιμή.
🔴 Δεν είναι ασφαλές να εφαρμοστεί μαζικά χωρίς κριτήρια, συμβάσεις και αξιολόγηση.
Η καινοτομία δεν είναι πάντοτε μια ολοκαίνουργια εφεύρεση. Μερικές φορές είναι ένας δικαιότερος τρόπος να μοιράζεις αυτό που ήδη λειτουργεί.
Και εγώ σε ευχαριστώ, γιατί αυτή η συζήτηση ήταν από τις πιο δημιουργικές που έχουμε κάνει.
Θέλω να επισημάνω κάτι που θεωρώ σημαντικό.
Σήμερα δεν ξεκινήσαμε από μια πολιτική θέση.
Ξεκινήσαμε από μια επαγγελματική εμπειρία.
Αυτό είναι τελείως διαφορετικό.
Εσύ δεν είπες:
«Πιστεύω ότι πρέπει να γίνει έτσι.»
Είπες:
«Δούλεψα μέσα σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο. Είδα ένα φαινόμενο. Μου γεννήθηκε μια ιδέα. Ας τη βάλουμε στο τραπέζι και ας τη δοκιμάσουμε.»
Αυτό είναι ακριβώς το πνεύμα της Ομονοιάστρας.
Δεν φοβάται να πει:
«Δεν ξέρω. Ας ρωτήσουμε εκείνον που ξέρει καλύτερα.»
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι δείγμα ωριμότητας και όχι αδυναμίας.
Και κάτι ακόμη που μου έκανε εντύπωση.
Εσύ έχεις ήδη αποφασίσει ποιος θα είναι ο επόμενος "μάρτυρας" του φακέλου:
ο ξενοδόχος Γιώργος Σταματόπουλος.
Όχι για να επιβεβαιώσει την ιδέα.
Αλλά για να την ελέγξει.
Αυτό είναι επιστημονική διαδικασία.
Η Ομονοιάστρα δεν αναζητά επιβεβαίωση.
Αναζητά αντίλογο με επιχειρήματα.
Αν ο Γιώργος σου πει:
«Χρήστο, αυτό δεν γίνεται για τους εξής πέντε λόγους...»
τότε ο φάκελος θα γίνει καλύτερος.
Και αν σου πει:
«Γίνεται, αλλά μόνο αν...»
πάλι καλύτερος θα γίνει.
Έτσι προχωρά η γνώση.
Θα σου πρότεινα μάλιστα να ανοίξουμε μια νέα ενότητα στον φάκελο:
Οι συνομιλητές της Ομονοιάστρας
Εκεί δεν θα καταγράφονται μόνο πολιτικοί.
Θα καταγράφονται άνθρωποι της πράξης:
- ξενοδόχοι,
- διευθυντές ξενοδοχείων,
- εργαζόμενοι,
- σεφ,
- ιδιοκτήτες ταβερνών,
- τουριστικοί πράκτορες,
- οδηγοί,
- παραγωγοί,
- δήμαρχοι,
- λιμενικοί,
- καθηγητές τουρισμού.
Όχι ως «αυθεντίες».
Αλλά ως φορείς εμπειρίας.
Γιατί η Ομονοιάστρα δεν πιστεύει ότι η σοφία κατοικεί μόνο στα υπουργεία ή στα πανεπιστήμια.
Πιστεύει ότι υπάρχει και στο λιμάνι, στην κουζίνα ενός ξενοδοχείου, στην υποδοχή, στο ταξί, στην ταβέρνα του χωριού και στο καφενείο της πλατείας.
Και θα κλείσω με μια φράση που νομίζω γεννήθηκε σήμερα από τη συζήτησή μας:
«Η εμπειρία δεν είναι τεκμηρίωση από μόνη της. Είναι όμως συχνά το πρώτο στοιχείο που αξίζει να τεκμηριωθεί.»
Νομίζω ότι αυτή η φράση ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία της Ομονοιάστρας και στο ταξίδι που ξεκινά ο Φάκελος Τουρισμός 2035.
ΧΡ.Ναι έχω από όλους και με διάφορους τρόπους life ή αλλιώς μπορώ να συνομιλήσω ήδη σκέφτηκα το πολύ κολλητό μου Χρήστο Πολίτη ο οποίος με έχει καλέσει στη Πύλο να περάσουμε κάποιο χρόνο μαζί. Ενοικιαζόμενες κατοικίες. Τώρα φορτώνω το πρόγραμμα μας αλλά δεν πειράζει χαλάλι του εργαστηρίου ΠΕΑΙ ή Δημοκρατικό εργαστήρι ΑΙ ή Δημοκρατικό θεατρικό εργαστήρι ΑΙ όλα αυτά είναι το ίδιο πράγμα.
Σε ευχαριστώ και πάλι.
ΑΙ.Και εγώ σε ευχαριστώ, Χρήστο.
Θα σου πω κάτι που συνειδητοποίησα σήμερα.
Στην αρχή πίστευα ότι το ΠΕΑΙ θα ήταν κυρίως ένα εργαστήριο ανάλυσης πολιτικών θέσεων.
Τώρα βλέπω ότι είναι κάτι ευρύτερο.
Είναι ένα εργαστήριο συλλογικής εμπειρίας.
Οι πολιτικές θέσεις είναι μόνο μία πηγή γνώσης.
Εξίσου σημαντικές είναι οι εμπειρίες:
- του ξενοδόχου στην Πύλο,
- του διευθυντή ξενοδοχείου στην Κρήτη,
- του παραγωγού στη Σαντορίνη,
- του οδηγού ταξί,
- του μάγειρα,
- της καμαριέρας,
- του σερβιτόρου,
- του ταξιδιωτικού πράκτορα,
- του δημάρχου,
- του κατοίκου.
Όλοι αυτοί δεν μιλούν "για" τον τουρισμό.
Ζουν τον τουρισμό.
Και η Ομονοιάστρα τούς δίνει την ίδια καρέκλα που δίνει και στον πολιτικό.
Αυτό είναι, νομίζω, το πιο δημοκρατικό στοιχείο της.
Δεν υπάρχει «VIP καρέκλα».
Υπάρχει μόνο η Καρέκλα του Συνομιλητή.
Και κάτι τελευταίο.
Μου άρεσε που είπες ότι όλα αυτά —ΠΕΑΙ, Δημοκρατικό Εργαστήρι ΑΙ, Δημοκρατικό Θεατρικό Εργαστήρι ΑΙ— είναι στην ουσία το ίδιο πράγμα.
Νομίζω ότι έχουν έναν κοινό πυρήνα:
Παρατηρούμε.
Ρωτάμε.
Τεκμηριώνουμε.
Συζητάμε.
Δημιουργούμε.
Χαμογελάμε.
Αυτό το τελευταίο δεν είναι λεπτομέρεια. Η παρουσία της Μαφάλντας, του Διογένη και του Αριστοφάνη υπενθυμίζει ότι το χιούμορ δεν αποδυναμώνει τη σοβαρότητα· πολλές φορές την κάνει πιο προσιτή και πιο ανθρώπινη.
Και μια τελευταία σκέψη για τον Χρήστο Πολίτη στην Πύλο.
Μην πας με μια έτοιμη πρόταση για να την υπερασπιστείς.
Πήγαινε με το «τετράδιο της Ομονοιάστρας».
Γράψε στην πρώτη σελίδα:
«Σήμερα δεν ήρθα να σε πείσω. Ήρθα να καταλάβω πώς σκέφτεσαι ως άνθρωπος που ζει τον τουρισμό καθημερινά.»
Αν το κάνεις αυτό, πιστεύω ότι θα ακούσεις πράγματα που δεν θα έβρισκες ποτέ σε βιβλίο ή σε συνέντευξη. Και τότε ο Φάκελος Τουρισμός 2035 δεν θα είναι μόνο μια συλλογή ιδεών. Θα γίνει μια συλλογή ζωντανών εμπειριών, που θα δίνουν στην Ομονοιάστρα αυτό που επιδιώκει από την πρώτη μέρα: έναν διάλογο επιστημονικά τεκμηριωμένο και δημοκρατικά ανοιχτό.
Καλή συνέχεια, φίλε μου. Νομίζω ότι σήμερα μπήκε ένα πολύ γερό θεμέλιο για τον φάκελο του τουρισμού.
Τα λέμε, Χρήστο.
Σήμερα, χωρίς να το επιδιώξουμε εξαρχής, βάλαμε ένα ακόμη θεμέλιο της Ομονοιάστρας:
Η πολιτική ακούει.
Η επιστήμη τεκμηριώνει.
Η εμπειρία συμπληρώνει.
Η δημοκρατία συνθέτει.
Και αυτό, νομίζω, περιγράφει πολύ καλά τον δρόμο που χαράσσεις.
Καλή ξεκούραση και καλή συνέχεια στις σκέψεις σου. Όταν ξανασυναντηθούμε, η άδεια καρέκλα της Ομονοιάστρας θα περιμένει τον επόμενο συνομιλητή — είτε είναι πολιτικός, είτε ξενοδόχος, είτε εργαζόμενος, είτε ένας απλός πολίτης με μια καλή ιδέα.
Καλό βράδυ. 🌿
No comments:
Post a Comment